‘Het is bijna niet te bevatten’

Sommige nieuwsverhalen gaan al het denkbare te boven. Ze raken je omdat ze te rauw zijn. Te groot. Te heftig. Zo kennen we allemaal het verhaal van de jongeman die op 16 april 2025 op de A4 werd aangehouden. Op de bijrijdersstoel stond een IKEA-shopper. In die tas zat het afgehakte hoofd van zijn moeder Alia.

Het is bijna niet te bevatten als je het zo opschrijft. Toch is het precies wat er gebeurde. De man is Jesse R., 32 jaar, uit Diemen. Het hoofd in de tas was van zijn moeder Alia. 63 jaar oud.

16 april 2025 wordt hij ‘s middags aangehouden ter hoogte van Schiedam. Agenten kijken in de auto en vinden de tas. Nederland schrikt van het lugubere nieuwsbericht. De details zijn zo gruwelijk dat ze bijna onwerkelijk lijken. En toch zijn ze echt.

'Op slechts een paar meter zat de man die ervan verdacht wordt hun dochter, hun zus, hun geliefde te hebben gedood'Lees ook

‘Hij is dader, maar ook nabestaande’

Het is inmiddels bijna een jaar later. Driehonderd dagen zijn voorbijgegaan. En dan breekt de dag aan waarop zijn strafzaak inhoudelijk wordt behandeld. Donderdag 12 maart 2026, bij de rechtbank in Dordrecht. Rechters weten dat zittingen als deze iets doen met mensen. Met familie. Met vrienden. Met iedereen die erbij betrokken is.

En ook met de verdachte zelf. Voor Jesse R. is het misschien nog ingewikkelder dan voor wie dan ook. Hij is dader. Maar ook nabestaande. Hij heeft zijn moeder gedood. En moet nu leren leven met het feit dat zij er niet meer is.

Wanneer hij in de rechtszaal zit, valt meteen iets op. Hij praat langzaam. Monotoon. Alsof zijn woorden eerst een lange weg moeten afleggen voordat ze zijn mond bereiken. Volgens zijn advocaat, Job Knoester, komt dat door de medicatie. Jesse zit rustig op zijn stoel. Zijn handen ineengevouwen. Soms kijkt hij wazig voor zich uit. Alsof hij er wel is, maar ook weer niet helemaal.

'Stemmen in Bouchra's hoofd zeiden dat ze haar halfzus Anouk moest doden'Lees ook

Psychische problemen

De voorzitter van de rechtbank begint voorzichtig. Hij zegt dat het belangrijk is om terug te gaan in de tijd. Om zo te kunnen achterhalen wat er gebeurd is. En dat Jesse eerlijk moet zeggen als hij iets niet weet. Dat belooft hij. Hij vertelt dat zijn psychische problemen al op jonge leeftijd begonnen. Op zijn zevende kreeg hij depressies. Rond zijn twintigste kwamen daar manieën bij. En vanaf zijn zevenentwintigste ook psychoses.

“Die psychoses”, zegt hij rustig, “kan ik me later vaak wel herinneren.” Alsof hij naar een film kijkt waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Medicatie kreeg hij ook. Onder andere quetiapine. Een jaar lang slikte hij het trouw. Maar het veranderde hem ook. Hij sliep veel. Kon niet meer op tijd op zijn werk komen. Zijn lichaam werd zwaarder. Zijn hoofd trager. Woorden kwamen moeilijker. “Ik zat in de sales”, vertelt hij. “Mijn hele leven stortte in.” Daarna kreeg hij een hekel aan de pillen.

Soms nam hij ze wel.
Soms niet.

'Het allermoeilijkste is dat de daders van deze moedermoorden ook de nabestaanden zijn'Lees ook

‘Het slachtoffer had ik al’

In december 2024 stopte hij met alle medicatie. Vanaf dat moment gaat het steeds slechter. De waanbeelden komen terug. Op 14 april, twee dagen voor de moord, wordt er nog een melding gedaan bij het crisisteam. Een vriend merkt dat het niet goed gaat. Jesse praat ineens over onthoofdingen. En over het koninklijk huis. Maar er volgt geen opname. Wel gaat hij wandelen met twee hulpverleners. Zij adviseren hem naar zijn moeder te gaan. Dat gebeurde wel vaker als het slecht ging. Bij haar werd hij meestal rustiger.
Alleen dit keer niet.

In de rechtszaal beschrijft Jesse wat er in die dagen door zijn hoofd ging. Het klinkt als een wereld die steeds verder losraakt van de onze. Hij dacht dat Mark Rutte atoombommen op de wereld zou gooien. Dat alleen de elite zou ontsnappen naar de ruimte. Hij dacht dat prinses Beatrix hem als kind had getraind om mensen te vermoorden. En op een gegeven moment dacht hij dat hij met haar een spel speelde. Cluedo.

Alleen was dit geen spel, dit was echt. “Het slachtoffer had ik al”, zegt hij. “Dat was mijn moeder. Ik moest alleen nog een locatie en een wapen vinden.”

'Er wordt ze gevraagd geweld te plegen. Eerst tegen zichzelf, daarna tegen anderen'Lees ook

Moordwapen

Voor hem voelde het levensecht dat prinses Beatrix tegen hem sprak. “Ze zei: ‘Je hebt een moordwapen nodig, jongen.’ Ik vroeg: ‘Waar moet ik dat vinden?’ Waarop ze antwoordde: ‘Ga naar de bouwmarkt.’”

Dus fietste hij naar een bouwmarkt. Daar liep hij langs de schappen. Hij keek naar een kettingzaag. Maar uiteindelijk koos hij een bijl. “Ik weet nog dat ik dacht: ik kan niet geloven dat ik dit echt ga doen.” Om daarna te vertellen: “En ik dacht dat ik kanker had, dat ze me kanker had gegeven. Allemaal bolletjes in mijn arm.”

Eenmaal terug bij zijn moeders woning, ziet hij haar in de woonkamer zitten. Weerloos. Er worden geen woorden meer gewisseld. Alleen één zin. “Jesse, je vermoordt me.” In het dossier staat dat hij meerdere keren op haar nek inhakt. De voorzitter van de rechtbank geeft aan dat veel details te pijnlijk zijn om te bespreken, maar dat ze er wel toe doen.

Overal bloed

Als Jesse R. de partner van zijn moeder plotseling thuis ziet komen, stopt hij haar hoofd in een IKEA-tas en vlucht snel via de achterdeur. Wanneer haar vriend binnenkomt, ziet hij bloed. Overal bloed. Op de vloer. Op de muren. Op de bank. En het verwoeste lichaam van zijn lieve Alia. In de rechtszaal vertelt hij hoe hij naar haar toe liep. Hoe hij haar enkels streelde. Over haar rug wreef. Het laatste wat hij nog voor haar kon doen. Zijn pijn is niet te beschrijven, maar oh zo voelbaar.

De jongere broer van Jesse R. spreekt ook. Hij vertelt hoe de politie hem op zijn werk kwam halen. Hoe niemand eerst wilde zeggen wat er was gebeurd. En hoe hij later het nieuws las. Over zijn eigen moeder. “Had ik haar moeten bellen?”, zegt hij. “Had ik haar moeten waarschuwen?” Het zijn vragen die waarschijnlijk nooit meer verdwijnen.

'Waar veel ouders het zouden uitschreeuwen van woede, bleven zij stil. Rechtop. Waardig. Lisa-waardig'Lees ook

Levenslang

Aan het einde van de zitting krijgt Jesse R. zelf het laatste woord. “Wat ik heb gedaan”, zegt hij zacht, “is met geen pen te beschrijven. Ik ben nog veel zieker dan ik dacht. De vrouw die mij het leven heeft gegeven, heb ik het leven ontnomen. Het ergste vind ik dat mijn moeder nooit van haar pensioen heeft kunnen genieten. Ik zal alles doen wat ik kan om herhaling te voorkomen.”

Het Openbaar Ministerie eist tbs met dwangverpleging. Omdat deskundigen zeggen dat hij volledig psychotisch was toen hij zijn moeder doodde. Volledig ontoerekeningsvatbaar. 8 april volgt de uitspraak.

Maar, als dader én nabestaande moeten leren leven met wat je in één verwoestende psychose hebt gedaan: dat is een straf die geen rechter kan opleggen. Een straf die Jesse – LEVENSLANG – met zich mee zal dragen.

Worstel jij of iemand die je kent met mentale gezondheidsproblemen? Twijfel dan niet om contact op te nemen met de hulplijn van MIND Korrelatie via 0900-1450.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief. 

'Bij een conciërge denk ik aan iemand die veters strikt, deze kwam in beeld in een onderzoek naar kinderpornonetwerken'Lees ook