De lange, warme, zwoele zomerdagen lijken grotendeels achter ons te liggen, maar gelukkig hebben we de LINDA.zomerverhalen nog, die het kwik net een paar graden doen stijgen: iedere week een aflevering van een heerlijk erotisch zomerverhaal.
Deze week deel vier.
Maak de zomer nog heter met het LINDA.zomerverhaal: 'Ik sta niet voor mezelf in nu hij zo dichtbij is'
Hij knikte even toen ik de eerste ochtend langsliep. Zijn hond blafte. Op de tweede dag volgde een ‘morning’ en zag ik dat hij me nakeek, toen ik na een paar meter snel over mijn schouder spiekte. Waarom ben ik ineens zo geïnteresseerd in deze man? Op dag drie ging ik head first voor zijn tuinhek onderuit op het voetpad, omdat ik stiekem wilde zien of hij er weer was. Nu lig ik dicht tegen hem aan, zijn hoofd leunt lichtjes op dat van mij.
De snee in mijn knie prikt. Ik zie weer voor me hoe hij de wond schoonmaakte. Voorzichtig, maar zonder aarzelen. Zijn hoofd over mijn been gebogen, zijn warrige haren voor zijn ogen. Zijn hond scharrelt om ons heen, wild kwispelend. Binnen twee tellen stond hij naast me en hielp me overeind. “Are you okay?” vroeg hij. Zijn hand stevig om mijn onderarm geklemd. Ik knikte en wilde alweer richting het huis strompelen, maar hij hield me tegen. “No, no! We need to clean that”, zei hij. Iets in zijn stem zorgde ervoor dat ik hem volgde naar zijn wit gestucte huis, dat ik plaatsnam op de stoel op het terras. Even later zat hij naast me op de grond met een rode verbandtrommel.
“This is Pluto and I’m Jack. Are you staying at Casa Luna Llena?” Ik knikte. “With my friends. I’m Saar.” Ineens keek hij op, een glimlach op zijn gezicht. “Saar. Dat klinkt alsof wij dezelfde taal spreken”, zei Jack, met een licht Vlaams accent. Ik grinnikte. Hij deed me eerder denken aan een Spanjaard die hier op de berg een teruggetrokken bestaan leidde. “Dat had u niet verwacht, zie ik”, zei hij. Ik schudde nee. “Ik kan het je niet kwalijk nemen, door mijn jaren hier ben ik een beetje verspaanst.” Met een gaasje depte hij mijn knie. Zijn andere hand rustte warm tegen mijn been. Ik schrok ervan. Het was maar een aanraking, maar ik kon me niet herinneren wanneer iemand me voor het laatst zó bewust had aangeraakt.
“Hoe ben je hier beland, Jack?” vroeg ik. Hij stond op en gebaarde naar zijn huis. “Ik zocht een rustige plek om te schrijven”, zei hij terwijl hij naar binnenliep. “Alleen had ik geen rekening gehouden met nieuwsgierige buurvrouwen.” Even later verscheen hij weer in de deuropening, met twee koppen koffie. “Om bij te komen van de schrik”, en hij gaf me een mok.
Ik leunde achterover in de stoel en keek uit over de vallei. Het was hetzelfde uitzicht als in de villa, maar iets intiemer. “En wat brengt jou hier, Saar?” vroeg hij. “Ik heb je vriendinnen nog niet zien wandelen.” Ik dacht aan Jes, aan Maya en Isa. Ze zijn zo anders dan ik ben. Zij zeggen ja en zien daarna wel wat er gebeurt. Ik denk eerst na, maak een lijstje in mijn hoofd en besluit vervolgens dat het waarschijnlijk verstandiger is om thuis te blijven. “Ik denk dat ik een iets ander leven leef”, zei ik tegen Jack.
Hij nam me op, vanaf de andere kant van de tafel. Een schok trok door me heen toen ik de blik in zijn ogen zag. Het was alsof hij dwars door me heen keek. Hij knikte bedachtzaam. “Dat zie ik aan je.” Hij glimlacht. “Je kijkt anders.” “Anders hoe?”, zeg ik terwijl ik mijn wenkbrauwen vragend optrek. “Alsof je eerst kijkt en daarna pas besluit wat je ervan vindt.”
Met mijn vingers streel ik zijn borst. Jacks huid is diepbruin, zijn donkere haar is een beetje grijs bij zijn slapen. Aan zijn handen zie ik dat hij veel buiten is: kleine krasjes, een beetje aarde onder zijn nagels. Hij heeft iets rustigs over zich, alsof hij niet per se iemand nodig heeft om de avonden mee door te komen. Ik herken een introvert als ik er eentje zie. Ik ben er zelf tenslotte ook één. Maar zijn terughoudendheid verdween elke dag een beetje meer. Tot die ene avond.
“Kom eten”, zei hij op een ochtend. Ik bleef met een smoesje achter in ons vakantiehuis, trok mijn witte, katoenen jurkje aan en wandelde het pad af. Hij stond al bij het tuinhek toen ik kwam aanlopen. Hij trok me naar zich toe. Zijn armen sloten om me heen en tot mijn eigen verbazing liet ik het gewoon gebeuren. Hij veegde een pluk haar uit mijn gezicht en kuste me. Ik had moeten twijfelen. In plaats daarvan kuste ik hem terug.
“Wij zijn anders, Saar. Ik zou willen dat je hier voor altijd kon blijven”, fluistert Jack in mijn haar. Het witte laken bedekt de aanzet van mijn borsten, terwijl ik dicht tegen hem aan lig op het matras in de tuin. Zijn huid plakt nog aangenaam, van de seks. Ik voel me anders bij hem. Vrij. Ik zou nooit met een man in de openlucht vrijen, maar Jack laat me dingen doen die ik niet van mezelf ken. Zijn vingers strelen mijn blote billen, die net onder het laken vandaan steken. Langzaam trekt hij het laken van me af. Ik lig naakt naast hem. Hij neemt elk stukje van mijn lichaam in zich op en ik zie wat het met hem doet. Zijn ogen versmallen, zijn adamsappel beweegt als hij even slikt. “Oh Saar”, zucht hij dan. Heel kort beukt het schuldgevoel door mijn borst. Ik moet naar huis, naar Victor. Maar ik wil ook niet dat dit stopt.
Volgende week lees je hier zomerverhaal nummer 5.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Wat was het lang geleden dat ze écht was aangeraakt. Dat de handen van een man haar hadden beetgepakt'
