Liesbeth Rasker (37) runt een Instagram-café waar elke maandag duizenden vrouwen (en een handvol mannen) elkaar advies geven. Speciaal voor LINDA. licht de kroegbaas een gespreksonderwerp toe.
In aflevering 137: ‘Heb je het idee dat je het leven onder controle hebt?’
Zoals elke tiener en twintiger keek ik naar dertigers en veertigers als mensen die het leven ‘op de rit’ hadden. Zij wisten hoe belastingaangifte werkt, wat ze moeten doen als de stoppen doorslaan, wie ze moeten bellen als de verwarming het niet meer doet, en misschien kunnen ze die gewoon zelfs wel zelf maken. Ze hebben functionerende relaties, een baan waar ze elke dag opgewekt naartoe gaan en elke maand geld voor krijgen, en natuurlijk hebben ze kinderen.
Ze hebben, kortom, het leven onder controle. En dan word je zelf dertig en merk je dat het allemaal wel meevalt met dat op de rit hebben. Of beter gezegd, het valt nogal tegen. Want belastingaangifte is ingewikkelder dan je dacht, daten blijkt een mijnenveld, die baan is elke dag weer een opgave en de gedachte dat je dit tot je 70e moet doen maakt je volstrekt moedeloos. Je hebt ruzie met een vriendin, de wasmachine gaat kapot, je dak lekt, godver wat een gezeik, je bent chagrijnig en weet niet waarom en de vraag of je kinderen wil drijft je tot waanzin, want je wéét het gewoon niet. Die jaren zijn hoogst frustrerend, want je bent een tegennatuurlijke beweging aan het afdwingen.
'Het is een geschenk om een gezond lichaam te hebben. Iets waar ik wel degelijk bij stilsta, maar niet genoeg'
Je dénkt nog dat het op de rit moet zijn, dat het moet lukken, dat idee heb je van jezelf en jij hebt het weer van de maatschappij waarin anderen altijd alles lijkt te lukken en jou als enige niet. Zo modder je wat aan, je ploetert voort, je vloekt en huilt en je bedenkt elke week weer een nieuwe strategie waarmee het wél gaat lukken. Een nieuwe perfecte routine die je nu wél gaat volhouden, en zo zul je zien dat alles op de rit komt, dat je de boel onder controle krijgt. Maar dan kom je aan het eind van je dertiger jaren, kun je de veertig bijna ruiken, en ontdek je dat er niet zoiets is als ‘de rit waar je dingen ‘op kunt hebben’.
Dat er geen afgerond eindstation is waar je op een gegeven moment aankomt, een strik omheen doet en dan lekker achteroverleunt, badend in al die controle die je eindelijk hebt weten te vinden. Neen, wat je dan leert is dat er überhaupt geen controle is.
Dat het leven heus overwegend heel leuk is, maar ook heel vaak helemaal niet. Dat het echt heel vaak tegenvalt, dat je heel veel dingen moet doen die niet leuk zijn, dat stoppen inderdaad doorslaan zowel in je huis als bij jezelf. En vooral ontdek je dan om je daar niet meer tegen te verzetten. De vrouw die ik mijn leven lang als de belangrijkste vrouw in mijn leven heb gezien wist dat mooier te zeggen dan ik ooit zou kunnen doen, dus ik sluit graag af met haar woorden: ‘Datgene wat wij ervaren als obstakels zijn geen obstakels, dat is het leven zelf.’
Ik heb daarin een inmiddels vrij opgewekte motoriek ontwikkeld. Het is onzin om te gaan zitten wachten tot het leven iets leuks brengt, want het leven is helemaal niet zo leuk. Het is een hordeloop. En daar moet je elegant en zo vrolijk mogelijk doorheen zien te komen. Dat is alles wat er is.’
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Met buikpijn sloot ik aan bij diners met vrienden, want zeggen dat ik op de centen zat, durfde ik niet'
