Intieme terreur wordt vaak geassocieerd met zichtbare schade: blauwe plekken. Maar er bestaat ook een vorm die nauwelijks sporen achterlaat op de huid en des te diepere littekens achterlaat in het hoofd.
Geestelijke mishandeling. Controle. Manipulatie. Het langzaam afbreken van iemands gevoel van vrijheid en eigenwaarde.
Ze was nog maar twintig toen ze hem ontmoette in het buitenland. Op haar vijfentwintigste trouwde ze. Achteraf zegt ze: veel te jong. Hij was hoogopgeleid, succesvol, een man met een goede baan. Naar buiten toe leek hij de ideale schoonzoon. Vriendelijk, betrouwbaar, grote puppyogen. Maar achter de voordeur golden zijn regels.
De verwarming ging omhoog, hij draaide hem weer omlaag. Vervolgens ontkende hij dat hij eraan had gezeten. Alles moest op nachttarief gebeuren. Wassen, drogen, huishoudelijke taken. Onpraktisch met jonge kinderen, maar discussie was zinloos. Toen ze eindelijk een wasdroger kreeg en bleek dat die enkele weken later goedkoper werd aangeboden, werd hij woedend en ze betaalde het verschil aan hem terug en zei sorry.
Dat patroon herhaalde zich voortdurend. Bij conflicten volgde geen gesprek, maar stilte. Dagenlang niet praten. Niet reageren. Niet kijken. Een vorm van geweld die geen bewijs achterlaat, maar die iemand langzaam laat geloven dat zij het probleem is.
Tijdens twee zware zwangerschappen stond ze er grotendeels alleen voor. Toen zij verplicht bedrust moest houden, bracht hij haar niet haar post en was er geen tv of wifi op de slaapkamer. Stoppen met borstvoeding wilde ze graag, maar dat mocht niet (er was net een duur kolfapparaat aangeschaft). Flesvoeding was volgens hem te duur.
Zelfs haar familie werd een strijdpunt. Toen er problemen waren om kinderen te krijgen, lag de schuld volgens hem vanzelfsprekend bij haar. Acht jaar geleden scheidden ze. Voor buitenstaanders lijkt dat vaak het einde van het verhaal. Maar bij intieme terreur eindigt controle niet altijd bij de voordeur van de voormalige echtelijke woning.
'Pas nadat ze bijna werd doodgeslagen, kreeg ze bescherming in de vorm van een noodknop'
Wekelijks moeten de identiteitskaarten worden gewisseld zodat er een fysieke ontmoeting moet zijn, al een jaar reageert hij niet op het verzoek om paspoorten aan te schaffen zodat beide een identificatiebewijs hebben en die fysieke ontmoeting niet meer hoeft. De kinderen hebben geen paspoorten. Identiteitskaarten moeten steeds via hem lopen. Er zijn dreigementen met het inschakelen van Veilig Thuis en een ondertoezichtstelling.
Nu gaat de strijd over iets wat voor de meeste mensen vanzelfsprekend klinkt: verhuizen. Vijftien kilometer verderop. Geen emigratie, geen verhuizing naar de andere kant van het land. Toch kreeg zij van de rechter geen toestemming om te verhuizen met de kinderen en om samen met haar nieuwe partner en hun baby te kunnen samenwonen in een geschikt huis voor alle gezinsleden. Ze voelt opnieuw dezelfde boodschap die haar jarenlang werd ingeprent: jouw leven is niet van jou.
Haar nieuwe partner herkende het onmiddellijk: dit gaat niet over de kinderen, dit gaat over macht. Het wrange is dat veel mensen het zagen. Vrienden. Familie. Zelfs professionals. Maar geestelijke mishandeling is moeilijk zichtbaar. De man die controleert, hoeft niet te schreeuwen. En precies daarin schuilt het gevaar. Want vrijheid is meer dan weg mogen gaan. Vrijheid is ook het recht om na een scheiding eindelijk een eigen leven te mogen leiden. Zonder toestemming, zonder angst, zonder voortdurende controle. Dat recht zou vanzelfsprekend moeten zijn. Voor iedereen.
Voel je je onveilig in je eigen huis of heb je het gevoel dat iemand in je omgeving in een onveilige situatie verkeert? Je kunt Veilig Thuis 24/7 bellen op 0800 2000 voor advies of om een melding te maken. Ook kun je hen anoniem chatten. Heb je te maken met direct gevaar, bel dan 112.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Suus leeft al jaren met dezelfde vraag: wie heeft haar dochter vermoord?'
