Precies tien jaar geleden, in mei 2016, maakte ik mijn eerste LINDA.portretten-reeks, met de titel: ‘Vijftig jaar en zwanger van je eerste kind’. Dat was met lef en liefde gemaakt, een merkwaarde die perfect bij mij paste. Niet veel later had ik een baan bij LINDA.
Toen ik het puike hoofdkantoor in Naarden in 2023 achter me liet, omdat ik een andere baan aangeboden kreeg, bleef ik de columns doorschrijven. Helaas is het, na ruim tweehonderd exemplaren, nu echt tijd om de allerlaatste punt te zetten.
Wat een reis maakten we samen! Van de ene hoofdredacteur naar de andere, en van Talpa naar DPG. En privé ging het net zo: de dochters gingen van basisschool naar de middelbare, we verloren mijn moeder aan dementie en afgelopen zomer werd ik vijftig – zonder pop voor de deur, gelukkig. Inmiddels plak ik met pleisters oestrogeen op mijn romp en afgelopen maand kwam er met de dood van papa een einde aan jarenlange mantelzorg van mijn beste vriend.
Zoveel afscheid moeten nemen, voelt onvast en ankerloos. Alsof ik midden op zee dobber en alle rollen (zowel werk als gezin) tegelijk moet herdefiniëren. In al die jaren aan columns schreef ik over werkelijk alles: van ruzie met de huisarts die de klachten van mijn kind niet serieus nam tot intensieve mantelzorg. Van te vroege seksuele voorlichting tot (on)toegankelijke hormoontherapie.
In 2016 begon ik toevallig ook met het schrijven van Vluchtvrouw, mijn roman die op 1 september verschijnt. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, over hoe ik een Syrische jongen naar zijn familie in Nederland hielp met vluchten, in dezelfde zomer dat mijn eigen gezin uit elkaar viel. Op een solitair schrijversweekje (hoe fijn was dat) in België hield de vraag of ik nu columnist of auteur ben, me nogal bezig. De conclusie was dat ik beide ben. Hoe dan ook: ik sta open voor veel nieuwe dingen (behalve een baby op mijn vijftigste), dus kom maar door met alle unieke aanbiedingen!
Dank lieve lezers, dat jullie mij zo vaak feedback en commentaar op de verhalen gaven. Als een column ontroerend en herkenbaar voor jullie was, gaf me dat veel meer voldoening dan het aantal views. We leerden elkaar door de jaren heen steeds een beetje beter kennen.
Vorige week ontmoette ik toevallig Elsa, een trouwe ‘fan’, op straat. Zij zei toen we na een gesprek afscheid namen: “Ik vind het geestig dat jij precies schrijft zoals je praat. En dat zijn, volgens mij, vaak de betere schrijvers.” Bedankt voor het compliment, Elsa. En maak je niet druk, want ik leg mijn pen voorlopig niet neer!
Wil je Vluchtvrouw als eerste lezen? Plaats dan alvast je pre-order hier voor een laatste steuntje in mijn schrijversrug.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'By far de grootste aanname over singles: dat je continu op zoek bent naar de ware'
