‘Pyjama of hemd?’ Zo start Kevin, mijn kersverse match en zo te zien een Schotse god in een kilt, onze eerste conversatie. Ik antwoord: ‘Geen van beide.’ Wel zo eerlijk.
Dan typt hij het volgende dilemma: ‘Stringetje of Brazilian?’ Wat is dit voor een psycho, denk ik terwijl ik reply met: ‘Verkoop je ondergoed?’ Als ik daarna beschaafd start aan een zin om me voor te stellen lees ik zijn volgende keuze: ‘Aan je clitje zuigen of … ‘ ‘Doei Kevin!’, typ ik geschrokken. In één klik hef ik de match op.
Voor iedereen die niet op datingapps als Tinder, Parship of Hinge hoeft te zitten, en voor mannen die daar wél liefde zoeken: besef dat de gemiddelde vrouw zodra ze een account aanmaakt overspoeld wordt door een tsunami aan schunnigheid. Hier was ik dus al bang voor. Het was oud-collega Sofia die me aanspoorde de apps tóch te proberen: “Zie het als een spelletje, je moet het niet te serieus nemen”.
'Mannen en voetbaldrama: hij was zo ziek van de nederlaag dat hij op z’n eigen feest in bed ging liggen'
Daarnaast heb ik twee vrienden die jarenlang een relatie (en inmiddels gezin) hebben dankzij Tinder, dé seksplek bij uitstek. Dus er moet toch ergens potentie in die apps zitten. Maar blijkbaar moet je eerst een berg troep – en de Kevins – opruimen …
De volgende match is Jorge, een 46-jarige Spanjaard die in Nederland woont. Hij heeft een markante kop en is best knap. Misschien een beetje té knap? Als ik de foto’s beter bekijk, staat Jorge telkens in dezelfde pose. Na grondig inzoomen zie ik een vouw in het voorhoofd en zijn grove poriën overtuigen me dat het geen AI is, nu nog bekijken of deze man geen foto van een ander gebruikt.
Hoe dan ook: Jorge stelt veel en leuke vragen, heeft een IJslander (pony) en houdt van honden. So far so good. Het gesprek gaat over op WhatsApp. Hij voegt me toe en appt meteen een knipoog-smiley. Als ik daar meteen een smiley op antwoord, blijft dat ongelezen, dus op een vink, staan. Een dag later is dat solovinkje er nog steeds en valt het me op dat aan zijn nummer een bedrijfsaccount hangt. Hoeft niks te betekenen maar toch, mijn achterdocht groeit.
'Ik wil gewoon dat hij z’n broek aantrekt en mijn bed nu verlaat'
Die avond ontvang ik ineens een vragenvuur van Jorge. Hij stuurt meerdere berichten, of ik een goede dag had, wat ik aan het doen ben en of ik al gegeten heb. Hij eindigt zijn laatste bericht met: ‘I’m hungry, but my dinner is being prepared’.
‘Being prepared? By whom … a sous chef or your wife? ‘Ik vind mijn antwoord geestig. Jorge denkt er duidelijk anders over. Hij typt een Engels epistel over dat hij geen jerk is en omdat ik wellicht slechte ervaringen met Tinder heb gehad (aannames want het clitverhaal kent hij niet eens) hoef ik hem niet te wantrouwen. Hij blijft maar typen, en vindt mijn opmerking oneerlijk, de man wentelt zich in een slachtofferrol. Reageert Jorge niet een beetje overdreven, het was maar een grapje, vraag ik me af.
Goed, wel een grapje met een ondertoon, maar niet een om zo van op je pik getrapt te zijn. Dat gaat toch wel moeilijk samen met een vrouw zoals ik. Wiens liefdestaal vooral ad rem is. Ik houd nu eenmaal van plagen en uitdagen (vast de reden dat ik nog single ben). In deze verkenningsfase al ruzie hebben, is een ronduit slecht teken. Daarom vind ik dat je dus zo snel mogelijk live met iemand moet afspreken. Pas dan weet je of het echt klikt.
Zoals Sofia me al aanraadde dien ik het online daten gewoon als een spel zien. Het is voor mij net zo ongemakkelijk als winkelen, dat doe ik veel liever in een echte winkel dan online. Je kunt stoffen voelen en het model veel beter inschatten dan van een computerscherm. En nu ik er beter over nadenk: ik speel ook geen Wordfeud of andere online games. Nee, ik ben van ouderwets Ganzenborden en Mens erger je niet; met dobbelstenen gooien en samen aan een tafel zitten. En zo wil ik het online daten benaderen: als een levensecht bordspel.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De meestgestelde vraag (op feestjes): 'Waarom is zo’n leuke vrouw nog single?'
