Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
Even vangt mijn blik die van Chris en moeten we allebei lachen. We staan
op een uitvaart waar de familie heeft gevraagd of we een beetje chic willen
komen en zonder overleg hebben we allebei ons trouwpak aangetrokken.
Hoe kunnen we dat niet eerder gezien hebben?! Het zal de haast wel zijn
geweest. We zijn inmiddels bijna vijftien jaar samen en ongeveer de helft
daarvan getrouwd. En nu dus ook nog collega’s. Chris werkt sinds twee
maanden fulltime mee in ons bedrijf. Dat is hartstikke gezellig. Samen
sparren, even snel een kop koffie en overleg tussen twee afspraken door;
het is fijn om elkaar vaker te zien en dit echt samen te doen.
'Het is hartverwarmend hoe deze familie dit afscheid als een gezamenlijk project benadert'
Ik ga met mijn hand over mijn jasje en denk terug aan onze
trouwdag. Aan alles wat daarbij hoorde. Liefde, verwachting, geluk,
familie om ons heen. Een dag waarop je uitspreekt dat je bij elkaar hoort.
“Tot de dood ons scheidt.” En toch denk ik daar, midden op een uitvaart,
ineens: trouwen en rouwen liggen misschien helemaal niet zo ver uit
elkaar als we denken.
Natuurlijk zijn het compleet verschillende momenten. Het ene
draait om een begin, het andere om afscheid. Maar allebei gaan ze
uiteindelijk over hetzelfde: verbintenis. Over mensen die bij elkaar horen.
Over liefde die je wilt uitspreken, vasthouden en zichtbaar maken. Dat zie
ik vaak terug in mijn werk.
'In één oogopslag zien we het: deze kist is te groot voor het gat op de begraafplaats'
Zo bezocht ik laatst een vrouw die ernstig ziek was. Ze wist dat ze
niet meer beter zou worden en toch wilde ze nog trouwen met haar man,
met wie ze al jaren samen was. Ze hadden samen twee dochtertjes en ze
wilde hun liefde ook officieel bekrachtigen. Voor de wet, maar vooral voor
elkaar. Dat vond ik zó bijzonder. Juist op het moment dat afscheid
dichterbij komt, lijken mensen nóg sterker te voelen hoe belangrijk die
verbondenheid is. Dat je bij elkaar hoort en dat je dat nog één keer wilt
uitspreken.
En ook na een overlijden zie ik die verbintenis overal terug. Een
vrouw die begraven wilde worden in haar trouwjurk. Een man die besloot
dat de trouwring van zijn overleden vrouw om mocht blijven, mee de kist
in. Alsof hun huwelijk ook na de dood nog doorliep. Mijn oma droeg na
het overlijden van opa beide trouwringen. Die verbondenheid stopte niet
toen hij er niet meer was.
‘Tot de dood ons scheidt’ klinkt heel definitief, maar ik geloof dat
echte verbintenis verder gaat dan dat. Liefde houdt zich niet aan dat soort
grenzen.
Ik schreef ooit eerder over een echtpaar dat kort na elkaar overleed. De
man was kapot van het verlies van zijn vrouw en stierf een paar dagen later
zelf ook. Een gebroken hart bestaat echt, daar ben ik inmiddels van
overtuigd. Tijdens de uitvaart stonden hun kisten naast elkaar, verbonden
door bloemen en linten. Ze waren weer samen.
Een uitzonderlijk verhaal, maar het laat goed zien hoe sterk de
neiging kan zijn om elkaar vast te blijven houden, zelfs als dat niet meer
kan in het leven zelf. En daarom zijn die trouwringen, foto’s en mooie
herinneringen ook zo belangrijk. Zo blijft iemand dichtbij. En is dat niet
wat we willen? Uiteindelijk hopen we allemaal dat iemand, zelfs als die er
niet meer is, toch altijd een beetje naast je blijft lopen.
'Edgars lichaam was op. Hij had dan ook hard geleefd, als een echte nachtvlinder'
Iede Hoorn (40) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina. waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met man Chris en zoontje Elia in Amsterdam.
