Mijn vraag was, of ze ook morning-afterpillen voor mannen verkoopt. Het floepte er eigenlijk uit. Niet zachtjes, maar hard genoeg om – onbedoeld – ook de aandacht van andere klanten op me te vestigen.
De verkoopster kijkt me even onderzoekend aan. Dan beent ze met stevige passen naar de andere kant van haar snuisterijenkraam, strekt zich helemaal uit en kan precies met haar rechterhand bij dat ene groene potje.
Het op-je-beurt-wachten is door mijn vraag ineens voor iedereen hier leuker geworden. Gedachten lezen kan ik niet, maar je hoeft geen helderziende te zijn om te snappen dat er in die koppies van alles omgaat. Het is zaterdagmorgen op de markt in Huizen, en deze populaire pillenkraam trekt vooral paradijsvogels. Uitgevlogen naar een broedplaats vol wonderpillen. Honderden potjes gevuld met verwachtingen. Mijn morning-afterpillen zijn eigenlijk bijvangst, onze dochter komt vanavond thuis, de missie was om juist voor haar wat gezonds te fixen.
'In 'Run Away' vecht een vader voor z'n dochter. Herkenbaar, al herken ik drugs en geweld gelukkig niet'
“Wanneer heb je het voor het laatst gedaan? vraagt de pillendame als ze het potje in mijn handen duwt. Haar recht-voor-z’n-raapvraag voelt als een vrijbrief om los te gaan. “Gisteren! Twee keer zelfs”, roep ik enthousiast. Over dit onderwerp raak ik niet uitgepraat. En ik schaam me er ook niet voor. Eind vorig jaar nam ik me voor om het met mate te doen. Zeker niet elke dag. Maar het is als met een drug: meer, langer, lekkerder. En therapeutisch bijna. Uit je hoofd, in je lijf.
Het is pas half januari en ik scoor al ruim boven het landelijk gemiddelde: vier à vijf keer per week. En nu ik toch open kaart speel, bij genoeg liefhebbers geniet ik rustig twee keer op één dag. Het liefst doe ik het ’s morgens of ’s middags, maar ik zeg geen nee tegen een potje in de avond. Komt mede door mijn vrouw, die is niet te stoppen. Is minimaal zo’n liefhebber als ik. Zij wil ook meer, met mij natuurlijk, of met andere dames, of jongere mannen, oudere heren. Alles kan.
'Ik voel hoe de nagels van mijn dochter zich in mijn rug klauwen. Als we vallen, gaan we samen'
Het probleem is de man met de hamer die steevast de dag erna komt. Als ik mijn bed uitstap voelt alles overbelast. Dan is er spijt, dat de verleiding het wéér won van mijn verstand. Zoon wrijft me regelmatig in dat rust het belangrijkste is om echt te pieken. ‘Less is more.’ Dochter heeft het al opgegeven en verklaart ons allebei voor gek. Al weet ik stiekem dat beide kinderen ook wel genieten van hun ontembare ouders.
Passie, daar draait het om. Natuurlijk kan ik het niet met iedereen. Er moet wel een klik zijn, een bepaalde chemie met je partner. Anders lukt het niet. Daar helpt geen pil tegen.
Vandaag spelen mijn vrouw en ik niet. Want dochter arriveert eind van de middag. Haar even volstoppen met gezond eten was ons plan. Tot het mobieltje van mijn vrouw rinkelt als we bij de traiteur staan. Of we willen spelen, over een uur, vraagt een opgewonden vriendin. Het is er het perfecte weer voor en er is nog plek. De ogen van mijn vrouw flonkeren als ze me aankijkt.
'De belletjes van mijn kinderen zijn geluksmomenten, al weet ik dat als er echt iets is mijn vrouw 'the one to call' is'
“Ik app dochter wel dat ze beter in Enschede kan blijven”, gebaar en fluister ik met mijn mobiel al in de aanslag. Ik typ haar als een dolle een berichtje. “Anders is ze langer aan het reizen dan aan het logeren”, redeneer ik recht wat krom is.
Mijn vrouw knikt. ’We komen eraan”, zegt ze, “alleen nog even omkleden en dan zien we jullie daar.”
Dochter appt terug dat ze het wel oké vindt. Ze lag toch nog in bed. Ik kijk op de klok, half drie is het. Wij rekken en strekken snel, en stappen dan op de fiets naar Laren. Naar de plek waar wij spelen: de padelbaan. Padel, dat is onze drug.
“Straks niet vergeten die pillen te nemen, hé”, knipoogt mijn vrouw. “Anders doet de morning-after weer pijn.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
''Tachtig euro was misschien wat veel voor deze show', zegt mijn zoon wijs'
