Als kind was het geweldig: jarig zijn op 31 december. Los van het feit dat het al een feestdag op zich is, niemand ooit je verjaardag vergat en het altijd een komen en gaan van visite was, was er ook altijd nog de letterlijke klap op de vuurpijl.
Jarenlang heb ik gedacht dat al dat vuurwerk ter ere van mijn geboortedag werd afgestoken. Toen ik een jaar of zeven oud was, hielp mijn vader me uit de droom. Mijn argument dat het wel voor mij moest zijn, omdat ik per slot van rekening jarig was, werd beantwoord met de ontnuchterende boodschap dat tegen de tijd dat men alles begon af te steken, ik helemaal niet meer jarig wás.
'Ineens weet ik zeker dat het hier gaat om een midlifecrisis'
Later werd het steeds meer een onhandige datum om het feestvarken te zijn. Als je eens een feestje geeft om te vieren dat je weer een jaar ouder geworden bent, blijken de meeste mensen al plannen te hebben voor die datum. Gek genoeg soms zelfs al vanaf de zomer. Afijn, het moest dus anders. Dit jaar word ik namelijk veertig. Vreselijk, maar er is geen ontkomen aan. En dat wilde ik toch wel graag vieren met de mensen die belangrijk voor me zijn. Ik besloot het dan maar om te draaien. In plaats van 31 december werd het 13. Viel toevallig ook nog op een zaterdag. Ideaal.
Op van de zenuwen, want een feestje geven is toch vooral stress hebben, brak het tijdstip aan dat op de uitnodiging vermeld stond. Wat een verschrikkelijk moment blijft dat altijd. Het punt dat de eerste mensen aankomen. Er ís namelijk nog helemaal geen feestje gaande op dat moment. Niemand wil ook graag als eerste arriveren. Gelukkig kwamen er veel mensen tegelijkertijd en al snel stond het huis vol. In totaal waren er ongeveer vijftig mensen: familie, vrienden, collega’s en buren. Tussen het drankjes halen, rennen naar de deurbel en cadeautjes uitpakken nam ik even de tijd om te kijken naar de situatie. Ik voelde me, ondanks dat het nog ruim twee weken duurt voor ik het echt ben, enorm jarig en vooral geliefd.
'Toen ik even in de keuken was om het eten voor te bereiden, werd het ineens opvallend stil'
Over de cadeaus gesproken, men had echt zijn en haar best gedaan. Er waren prachtige flessen wijn, een boek over David Bowie, een portret van mij in de vorm van Lego, wijnglazen en een prachtige akoestische gitaar. Ondanks mijn uitdrukkelijke verzoek tot geen lied, was er uiteraard een lied. Na de aankondiging was ik enorm opgelaten, maar mijn familie uit volle borst over en voor me zien zingen, raakte me recht in het hart.
Één vriend kwam aan met tafeltennisbatjes. Dat is vrij vreemd, want ik heb helemaal geen tafeltennistafel. Maar vast een keer handig voor op vakantie, of zoiets. Mijn verbaasde blik aanschouwend zei hij: ‘Loop even mee naar buiten.’
Recht voor de deur stond hij geparkeerd. Hij bleek, tot ergernis van zijn vrouw, al weken een enorme doos in de woonkamer hebben staan en was nu vanuit Bergschenhoek met een geleende aanhanger komen rijden. Met tafeltennistafel welteverstaan.
'Mijn vrouw bleek volledig op de hoogte van de door mij georganiseerde surpriseparty'
Tot in de helemaal niet zo vroege uurtjes ging het feest door, je wordt toch veertig, en we besloten de boel de boel te laten. De rommel, daar gingen we morgen wel naar kijken.
De volgende ochtend schoven we alle meubels aan de kant en speelden we een wedstrijdje tafeltennis om van de kater af te komen. Ik won met 2-1, maar dat was secundair. Gewonnen heb ik al met alle geweldige mensen om me heen. Laat die 40 maar komen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Plots hoorde ik lange klagerige uithalen die deden vermoeden dat er iets vreselijks aan de hand was'
