In het plaatselijke dorpshuis, annex restaurant/bar/kantine was deze zondag een kindervoorstelling genaamd De paarse planeet. Omdat één van mijn dochters enthousiast was geworden van de flyer, besloten we te gaan.
Als het niks was, waren we een uurtje van onze tijd en het geld voor vier entreekaartjes kwijt. Voor hetzelfde geld was het hartstikke leuk. Helaas. Neen.
'Er klinkt een oorverdovende herrie en als ik het licht aanknip, schrikken we ons helemaal de pleuris'
Bij de entree werden we nog snel ingehaald door een moeder die haar kind bijna horizontaal meetrok over straat, zo hard liep ze. ‘We komen te laat, loop nou door we komen te laat’, kwam er als een soort mantra uit haar mond. Dat het nog zeker tien minuten zou duren voor de ‘voorstelling’ zou beginnen en dat ze al was waar ze wezen moest, maakte kennelijk niks uit.
Dat ik hierboven het woord voorstelling tussen aanhalingstekens plaats, moet ik natuurlijk even uitleggen. Vier rijen stoelen vormden de zaal. Daar waar het podium begon, zonder dat er een podium was, stonden twee vrouwen in een badjas te wachten tot iedereen ging zitten. Oh wat leuk, een interactief begin, dacht ik nog. Maar ze stonden simpelweg te kijken hoe men binnenkwam.
Ze stonden voor een bordkartonnen decortje. Bestaande uit een wandje met een paars lampje erin en een witte manshoge cilinder. Handen in de zakken en om zich heen kijkend. Ze zagen eruit alsof ze op latere leeftijd hadden bedacht nu eens hun droom achterna te zullen gaan en kindervoorstellingen te gaan maken.
'Heus, ik ben niet vies van het krijgen van een compliment, maar er zijn grenzen'
Er werd een praatje gehouden door de mevrouw van het etablissement. Wat zoveel inhield dat het ge-wel-dig ging worden en ze vroeg wie van de twee actrices nou ook alweer wie was. Tekenend. Het spektakel ging van start. Het paarse lichtje bleek de paarse planeet, waar ze naartoe op reis wilden. Het niveau van acteren lag lager dan de gemiddelde musical van een groep 8. Ze hadden allebei twee gekke bekken ingestudeerd die ze steeds afwisselden.
De witte cilinder werd omgebouwd tot raket en viel hilarisch genoeg halverwege de vlucht uit elkaar. Met vereende krachten hielden ze het ding, waar ze uiteraard zijnde astronauten inzaten, overeind. Eenmaal aangekomen op de planeet kwamen ze er weer uit, allebei parelend van het zweet. Er werd een liedje gezongen over in de ruimte zijn. Maar helaas zongen ze allebei zo vals dat het op de lachspieren werkte en één van hen vergat ook nog eventjes haar tekst tijdens het refrein.
Een snelle blik om me heen leerde me dat er maximaal voor 400 euro kaartjes verkocht waren. In mijn optiek 380 euro te veel. Haal daar de huur van de zaal en het maken van je decor af en je houdt, zeker met zijn tweeën, precies geen stuiver over. Ik kan niet zeggen dat ik dat onterecht vond.
Na afloop wilden we alleen maar weg. Onderweg naar buiten vertelde een moeder die we kennen van het schoolplein dat dit, toen ik mijn beklag deed over het erbarmelijk niveau, een stuk beter was dan de vorige voorstelling die ze hier had gezien. Hoe je hier qua kwaliteit nog onder zou kunnen duiken is me schier onduidelijk, maar ik weet wel dat wij een volgende zondag lekker met zijn vieren op de bank voor de zoveelste keer gewoon Shrek kijken.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Plots hoorde ik lange klagerige uithalen die deden vermoeden dat er iets vreselijks aan de hand was'
