Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Het gaat in de media de laatste tijd veel over mankeeping. Iets wat veel vrouwen al eeuwen herkennen maar waar nog nooit een naam voor was bedacht. Het behelst ‘t vaak onzichtbare werk dat vrouwen verzetten in relaties doordat ze – naast alle andere taken – ook nog voorzien in de sociale en emotionele behoeften van hun man.
'We zijn ook veel te oud voor nieuwe carrières, ik kan niet eens onthouden of ik wel of niet heb ontbeten'
Je kent het wel, dat: ‘spreek eens met die vriend af’, ‘bel je moeder vanavond nou even’, ‘waarom zit je al twee dagen te mokken, práát erover.’ Omdat iets vaak pas een probleem wordt als er een officiële term voor is bedacht (denk maar aan cellulite), staan de blogs en vrouwenbladen er opeens vol mee. Hartstikke goed, enorm terecht. In feite is dat hele mankeeping niets anders dan een kind opvoeden, qua playdates en ‘dit nare gevoel is heel normaal’, wat geil nog wenselijk is bij een volwassen man.
Ik moest eraan denken toen gisteren twee vriendjes bij Luuk kwamen spelen (ha, de playdate) en ze boven gingen make-uppen. Eenmaal weer beneden – gierend, hysterisch – duwden ze elkaar om beurten door de voordeur. Kijkend wie er met lippenstift en mascara de straat op durfde.
''Sorry mama', prevelt hij terwijl hij met proppen keukenrol en handzeep de verf in de tegels masseert'
Ik zat content achter mijn laptop, tot ik een keiharde gil hoorde. Mijn zoon, geen enkele andere jongen haalt dat octaaf. Ik rende de gang in en zag bloed, bloed en nog meer bloed. Plus twee druipende vingers die zojuist tussen een dichtslaande deur hadden gezeten.
Onder de kraan natuurlijk, en meteen in de professionele moedermodus. Rustig blijven. Huisartsenpost bellen. Lijkwitte vriendjes kalmeren. Luuk laten ademhalen. Bloed opdweilen. Blaffende hond terechtwijzen. Ontsnapte kat in voortuin vangen. Moeders appen dat de jongens iets eerder naar huis komen. BSN-nummer zoeken voor afspraak huisartsenpost. Dus paspoort nodig, maar bloedend kind vast en hond blaft nog steeds en huilen stopt niet.
Uiteindelijk kreeg ik de zaak onder controle, daarna zat het arme jong met twee ingepleisterde vingers en een koekje na te trillen op de bank. Ik dacht dat daarmee de rust was wedergekeerd, maar nee. De taak die voor mij lag ga ik nu introduceren als kidkeeping, omdat dat veel cooler klinkt dan opvoeden.
'Vanuit een onbedwingbare behoefte overal op te reageren stuurde ik een DM naar Charlie Sheen'
Het achterhalen, interpreteren, filteren en uitleggen van emoties die passend zijn bij een – in hun ogen – extreem heftige gebeurtenis. Er bleven namelijk veel tranen, getergde blikken wegens “Pijn!!” en diverse “Ik kan morgen niet naar school, ik wil bij jou blijven”.
Daartegenover probeerde ik uit te leggen dat zo’n eerste keer een ongelukje inderdaad schrikken is, maar niet het einde van de wereld (“Wel!”). Dat het morgen weer beter zou gaan en hij heus wel kon slapen. Pijn gaat voorbij, de bloedvlekken zouden vast uit zijn lievelingstrui gaan (nope) – én maar uitleggen, herhalen, fluffen.
Pooeeeeh. Ik was daarna móé! En leeg! Godsamme, zeg. Maar ja, voor vrouwen is dat normaal en daarom is er geen officiële term voor. Zonder label geen bestaansrecht: ik vind het niet eerlijk.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hoe gekker hoe leuker in de ogen van een tienjarige, maar in de ogen van een interieurliefhebber bestaat er niets ergers'
