Zita (32) heeft een onzichtbare beperking en strijdt voor erkenning: 'Hulp aanbieden is niet eng'

Heb je iets nodig?

In Nederland hebben ongeveer twee miljoen mensen een chronische aandoening of fysieke of mentale beperking. Zij lopen net als Zita dagelijks tegen (sociale) drempels aan in de samenleving. Tijdens werk, maar ook tijdens sporten of uitgaan. De drempels zijn overal en zijn zichtbaar voor mensen met een beperking, maar onzichtbaar voor mensen zonder beperking.

Om de samenleving toegankelijker te maken voor mensen met een beperking, start vandaag de rijksvoorlichtingscampagne Heb je iets nodig?. Door deze vraag te stellen aan iemand met een beperking kun je hem of haar helpen.

“Het is fijn als iemand zonder te oordelen vraagt of ik iets nodig heb. Dat zorgt voor een stukje erkenning.” Zita begrijpt dat het aanbieden van ongevraagde hulp spannend kan zijn. “Maar met deze vraag kan dat op een laagdrempelige manier. Je geeft iemand met een beperking daarnaast alle ruimte om aan te geven dat het niet nodig is. Zo eng is het niet om die vraag te stellen.”

Naast elkaar

Zita is door haar chronische klachten – ze lijdt aan depressie, ADHD en een angststoornis – meerdere keren uitgevallen bij vorige werkgevers. Voorheen werkte ze in de corporate wereld. Een werkomgeving waarin zij stuitte op onbegrip wanneer ze openhartig was over haar chronische klachten en grenzen. “Ik doe en deed altijd alles wat ik kon doen, maar dat werd niet door iedereen begrepen. Voor mij kunnen mijn chronische klachten en mijn functioneren naast elkaar bestaan, bazen en managers zagen dat niet zo.”

Zita maakt door het onbegrip vervelende situaties op de werkvloer mee. “Mijn contract werd niet verlengd op dezelfde dag waarop ik open was geweest tegen een vertrouwenspersoon over mijn burn-out. Ook hebben mijn mentale uitdagingen eraan bijgedragen dat ik een promotie misliep. In een wereld waar de voorkeur uitgaat naar een werknemer die vijftig uur kan werken, was er weinig ruimte voor mijn behoeften. Terwijl ik ontzettend hard kan en wil werken, mits er ruimte bestaat voor wat ik – af en toe – meer nodig heb dan anderen.”

Belangenbehartiger

Door het onbegrip gaat Zita langdurig over haar eigen grenzen heen. “Ik kreeg een burn-out en viel meermaals uit.” Zita neemt door haar beperking daarom afscheid van het bedrijfsleven.

Ze is nu werkzaam als belangenbehartiger voor Stichting JongPIT. Ze zet zich in voor het behartigen van de belangen van alle jonge mensen met een beperking. “We leren in de samenleving te weinig over beperkingen tot je als persoon dichtbij iemand staat die het heeft. In de maatschappij vinden we het fijn om te geloven dat alles goed gaat, maar hierdoor wordt het ongemak niet gezien.”

Lisa heeft een lichamelijke beperking: 'Daardoor denken mensen dat ik dom ben'Lees ook

Opener over kwetsbaarheid

Zelf ervaart Zita op haar huidige werkplek hoe fijn het is als er wel begrip is voor haar chronische klachten. “Ik kan veel opener zijn over mijn kwetsbaarheden en aangeven wat ik nodig heb. Er wordt niet van weggekeken en hierdoor kan ik net als ieder ander gewoon ‘meedoen’.” Ze is van mening dat ieder persoon deze omgang en vorm van aandacht verdient.

“Door het uitblijven van erkenning en bewustzijn weegt het hebben van een chronische aandoening of beperking veel zwaarder dan nodig is. Dat kan leiden tot frustratie, het gevoel hebben buitengesloten te worden en het uitblijven van acceptatie.”

‘Ik ken mijn eigen grenzen’

Zelf heeft Zita inmiddels tools gekregen om beter om te gaan met haar klachten. “Hierdoor neemt het gewicht ervan af. Ik ken mijn eigen grenzen beter, durf mensen aan te spreken op een verkeerde benadering en voel mij zelfverzekerder.” Iets dat ze iedereen gunt, met of zonder een beperking. Zichtbaar of niet. “Er zijn heel veel jonge mensen met allerlei kwetsbaarheden, die niet kunnen wachten om net als de rest mee te doen in de maatschappij.”

Dat er nog altijd (te) weinig kennis is over het hebben van een beperking, voelt Zita dagelijks. Ze besluit het gesprek over het hebben van mentale klachten daarom te openen. Op sociale media vertelt ze voor het eerst haar verhaal. “Het aantal reacties dat ik daarop kreeg was overweldigend. De meest voorkomende reactie was dat mensen het nooit bij mij hadden verwacht en dat de meesten dachten dat ik alles goed voor elkaar had. Die reacties waren de bevestiging om hier open over te zijn.

Ja, ik heb veel vrienden, een baan en ben niet op mijn mondje gevallen. Maar dat betekent niet dat ik niet depressief kan zijn. Dat beeld dat je dan alleen maar in bed zou liggen klopt niet. Er zijn heel veel mensen die een onzichtbare beperking hebben en die niet in dat ene hokje passen.”

Verhaal gaat verder onder de post

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Zita Schimmelpenninck (@zitastisch)

VN-verdrag Handicap

Vandaag -14 juni 2026 – is het tien jaar geleden dat Nederland het VN-verdrag Handicap ondertekende. Nederland zou in 2040 een toegankelijke samenleving moeten zijn voor iedereen. Toch oordeelt het College voor de Rechten van de Mens in een nieuw rapport opnieuw dat mensen met een beperking, op werk, in de zorg en in het onderwijs nog altijd te veel drempels ervaren om volwaardig mee te kunnen doen in de samenleving. Mensen met een beperking hebben daardoor een hoger armoederisico en hebben financiële zorgen.

Met de nieuwe campagne ‘Heb je iets nodig?’ hoopt het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport het bewustzijn rondom zichtbare en onzichtbare beperkingen te vergroten. Zita: “Ik hoop dat ieder persoon met een beperking de aandacht krijgt die diegene verdient. Dat we zichtbaarder worden en serieus genomen worden.”

Op de website vraagje.nl kun je terecht voor meer tips en informatie. 

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Isa (20) belandt in rolstoel na val op zwarte piste: 'Mensen kijken naar me alsof ik zielig ben'Lees ook