Bianca kreeg na facelift een permanente aangezichtsverlamming: 'Ik heb geschreeuwd en gehuild van de pijn'

Aangezichtsverlamming na facelift

Bianca is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze werkt in de horeca, wat – vooral tijdens de coronaperiode – veel stress met zich meebrengt. “Tegelijkertijd merkte ik dat er ook op fysiek vlak iets niet in orde was: als ik at, zat ik na een paar happen al vol.”

Daarom laat ze bloedonderzoek doen. “Daaruit bleek dat mijn galblaas vol zat met stenen en die moesten verwijderd worden. Na die operatie ging het eten gelukkig weer beter, maar ik was wel behoorlijk afgevallen. En juist in mijn gezicht kwamen die kilo’s niet meer terug. Daardoor kreeg ik ingevallen wangen en een vermoeide uitstraling.”

Band opbouwen

Vervelend is het zeker, maar Bianca is in eerste instantie niet van plan om hier iets mee te doen. “Het idee ontstond eigenlijk in de periode dat mijn dochter werd behandeld voor lipoedeem in een kliniek. Die behandelingen vonden plaats in meerdere etappes en ik ging elke keer met haar mee. Dat traject duurde maanden, dus in die tijd bouw je automatisch een band op met zo’n arts en het team.”

Tijdens één van de afspraken komt het volumeverlies in Bianca’s gezicht ter sprake. “Volgens de arts viel dit te behandelen met lipofilling: het injecteren van eigen vet. Dit sprak me wel aan, omdat ik nooit iets aan mijn gezicht had laten doen en ook geen fillers wilde. En het idee dat het met je eigen vet gebeurt, voelde voor mij als een veilige en natuurlijke oplossing.”

Paar kleine sneetjes

Daarom gaat Bianca langs bij de kliniek voor een consult. “Tijdens dit gesprek werd al snel duidelijk dat alleen lipofilling niet voldoende was om het volume in mijn gezicht te herstellen. Wat volgens de arts wél zou kunnen helpen, is een mini‑facelift, een zogeheten S-lift. Hij legde het op een heel luchtige manier uit: een paar kleine sneetjes bij je oor, een beetje huid strakker trekken en littekens die je eigenlijk niet meer zou zien. Het werd echt gepresenteerd als een vrij eenvoudige, oppervlakkige ingreep met weinig risico’s.”

Bianca heeft vertrouwen in haar arts en plant, een paar maanden later, bij hem de operatie in. “We waren al een dag eerder naar een hotel in de buurt van de kliniek gegaan om daar te overnachten, zodat we op tijd zouden zijn. De avond ervoor werden we nog gebeld met de vraag of de operatie een uur eerder kon, omdat dat de arts beter uitkwam.”

Hier klopt iets niet

Zo gezegd, zo gedaan: de volgende ochtend staat Bianca met haar partner vroeg voor de deur van de kliniek, die gek genoeg nog gesloten is. “Achteraf gezien is dat natuurlijk al vreemd, maar op dat moment stond ik daar niet lang bij stil. Uiteindelijk konden we naar binnen en werd ik voorbereid. Iedereen was vriendelijk en stelde me gerust. Ondanks dat ik het spannend vond, ben ik vrij rustig onder narcose gegaan. Van de operatie zelf weet ik natuurlijk niets, maar toen ik wakker werd, merkte ik meteen dat er iets niet klopte.”

Bianca’s oog gaat open, maar niet meer dicht. “Dat was een heel vreemd en beangstigend gevoel, omdat je na een narcose nog half slaperig bent en eigenlijk gewoon weer wil wegzakken. Dat lukte niet, omdat mijn oog open bleef staan. Al snel merkte ik dat ook de rest van de rechterkant van mijn gezicht niet goed functioneerde. Praten ging moeizaam, bepaalde klanken kwamen er niet goed uit en ik kon niet meer drinken, ook niet uit een rietje. Op dat moment dacht ik al: dit is niet normaal. Maar er werd gezegd dat het door de verdoving kwam en dat het wel zou bijtrekken.”

Faye (32) draagt twee weken een zonnebril na mislukte lashlift: 'Leek alsof ik geen wimpers meer had'Lees ook

Goed mis

Nog geen uur na de ingreep staat Bianca weer buiten. “Ik moest het maar even aankijken.” Als ze ’s avonds telefonisch opnieuw haar zorgen deelt met de kliniek, krijgt ze hetzelfde advies. “Die nacht was echt vreselijk. Ik voelde dat er iets serieus mis was en ik was doodsbang, maar er was niemand die daar echt aandacht voor had of actie op ondernam. Pas de volgende ochtend werd er door een verpleegkundige voor het eerst uitgesproken dat er sprake kon zijn van een aangezichtsverlamming.”

Tijd voor actie, tenminste, dat zou je denken. Het tegenovergestelde gebeurde. “Ik moest nog maar even wachten, want misschien zou het uit zichzelf nog gaan herstellen.” Uiteindelijk krijgt Bianca een belletje van haar arts. “Hij vertelde dat hij dacht dat hij mogelijk een zenuw had geraakt tijdens de operatie of dat er hechtingen verkeerd zaten, bijvoorbeeld tegen een zenuw aan. Het was dus echt goed mis.”

De hersteloperatie

Pas vijf dagen later kan Bianca terecht voor een hersteloperatie. “Die moest ik onder plaatselijke verdoving ondergaan. Dat vond ik op zich al heftig, zeker omdat ik de eerste operatie juist onder narcose had laten doen, omdat ik het zo spannend vond.”

Deze tweede ingreep wordt voor Bianca een van de meest traumatische ervaringen uit haar leven. “Mijn huid was wel verdoofd, maar zodra hij ging snijden voelde ik nog steeds heel veel pijn. Ik heb geschreeuwd en gehuild en meerdere keren gevraagd of hij wilde stoppen, omdat het zo heftig was. Tijdens die ingreep heeft hij de boel weer opengehaald en hechtingen losgehaald, maar wat hij precies heeft gedaan weet ik eigenlijk nog steeds niet. Wat ik wél weet, is dat er na die operatie niets verbeterde. Sterker nog: de pijn werd alleen maar erger en is ook nooit meer weggegaan.”

Scheef gezicht

“Optisch zie je dat de rechterkant van mijn gezicht is verlamd: mijn oog sluit niet goed, mijn neus is aan die kant dichtgevallen en mijn gezicht staat scheef. Als ik lach, trekken spieren verkeerd samen en raakt mijn oog zelfs deels dicht.”

Daarbovenop werden de pijnklachten erger na de hersteloperatie. “Er stroomt geen lucht meer door mijn neusgat. Hierdoor voelt praten en eten compleet anders. Daarbij heb ik continu een doof, bevroren gevoel in mijn jukbeen, alsof er constant ijs tegenaan ligt. Dat moet ik zelfs warm houden met warmtezakjes om het enigszins draaglijk te maken. En ik heb scherpe, stekende en elektrische pijnscheuten, vooral rondom mijn oog, neus en bovenlip. Niet even, maar 24 uur per dag.”

Zoë liet botox in haar oksels spuiten: 'Ik verloor de spiercontrole in mijn armen en kon bijna niks meer zelf'Lees ook

Beschadigde slagader

Via haar huisarts kan Bianca snel bij een kno-arts terecht. “Toen ik daar binnenkwam en hij naar mijn gezicht keek, zag ik meteen dat hij schrok. Hij zei direct dat het er niet goed uitzag en dat er veel eerder ingegrepen had moeten worden. Hij noemde het een ‘puinbak’, wat natuurlijk heel hard binnenkwam, maar tegelijkertijd was het ook de eerste keer dat iemand écht eerlijk was over hoe ernstig het was.”

Bianca heeft op dat moment ook een grote bult op haar hoofd. “Waar mij eerder door de kliniek verteld was dat het waarschijnlijk ging om verplaatst vet dat zo weggespoten kon worden, vertrouwde de kno-arts dat totaal niet. Hij liet direct een echo maken en daaruit bleek dat het geen vet was, maar een beschadigde slagader in mijn hoofd. Dat vond ik echt heel heftig om te horen, zeker omdat er eerder nog zo luchtig over werd gedaan.”

Nog meer fouten

De kno-arts brengt meer heftig nieuws. “Wat betreft de rest van mijn gezicht viel nog maar weinig te herstellen. Hij gaf meteen aan dat er veel te laat was ingegrepen: er had binnen enkele uren al actie ondernomen moeten worden. De hechtingen zaten veel te strak en zijn veel te laat losgehaald, waardoor mijn zenuw is afgestorven.

Tijdens de herstelingreep om deze los te halen, zijn er opnieuw onderhuidse hechtingen geplaatst. Die hebben juist voor blijvende pijn gezorgd, waardoor die ingreep uiteindelijk tot nog ernstigere complicaties heeft geleid.”

Twee jaar later

Het is één grote puinhoop, waar Bianca nu, twee jaar later, nog steeds de gevolgen van draagt. Volledig herstellen zit er voor haar niet in – enkel het beperken van de schade. En ook thuis is alles veranderd. “Mijn oudste dochter heeft eigenlijk mijn plek in huis overgenomen. Zij zorgt voor het koken, de boodschappen en het huishouden. Dat vind ik heel heftig, want dat hoort niet zo te zijn. Ik zou voor hen moeten zorgen, niet andersom. Maar ik kan het gewoon niet meer, zowel fysiek als mentaal.”

Ondertussen zat ze ook verwikkeld in een lang en intens traject om erkenning voor haar situatie te krijgen. “Het tuchtcollege heeft inmiddels uitspraak gedaan en geoordeeld dat de patiëntveiligheid in het geding is geweest, waardoor de arts per direct moet stoppen. Dat geeft erkenning, maar voor mij is het nog lang niet klaar. Ik leef al ruim twee jaar zonder inkomen, kan door mijn letsel niet meer werken en ben afhankelijk van intensieve en kostbare zorg die niet volledig wordt vergoed. Tegelijkertijd moet ik blijven vechten tegen de verzekeraar van de arts, die zich blijft beroepen op een uitsluitingsclausule. Daardoor voelt het alsof ik dubbel gedupeerd ben: eerst door wat mij is overkomen en daarna door de strijd die ik moet voeren om erkenning en hulp te krijgen.”

Verschil cosmetisch arts en plastisch chirurg

Haar boodschap voor vrouwen die een soortgelijke ingreep overwegen? “Ik begrijp heel goed waarom mensen cosmetische ingrepen overwegen en ik ga dat ook niet afkeuren. Maar wat veilig en professioneel lijkt, is dat niet altijd. Je komt als patiënt binnen in een mooie kliniek, met keurmerken, voor- en nafoto’s en een arts die zelfverzekerd overkomt, waardoor je er automatisch van uitgaat dat alles goed geregeld is en dat iemand aantoonbaar bekwaam is. Ik wist bijvoorbeeld niet dat er een groot verschil is tussen een cosmetisch arts en een plastisch chirurg, terwijl dat bij dit soort ingrepen juist essentieel is.

Pas achteraf ben ik me daarin gaan verdiepen en zag ik hoeveel onduidelijkheid er eigenlijk is. Dit zou je als patiënt niet zelf hoeven uitzoeken. Daarom hoop ik dat mijn verhaal bijdraagt aan meer bewustwording, duidelijkere regels en betere controle.”

Ben – of ken – je iemand die zelf een cosmetische misser meemaakte? En wil jij (anoniem) jouw verhaal delen? Stuur dan een mail naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Mooi mislukt’.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Shirleys vulvalip raakte ernstig misvormd na mislukte ingreep: 'Zat vastgenaaid aan mijn bovenbeen'Lees ook