Margarit Groothedde (39) kreeg op haar 23e een heftig auto-ongeluk, waarbij ze zeer ernstig hersenletsel opliep. Ze raakte volledig verlamd en kan alleen nog knipperen met haar ogen. Toch schreef ze jaren later, met hulp van haar zorgverlener, een kinderboek.
“Het was een bevestiging dat mijn schrijftalent nog steeds aanwezig is.”
Margarit heeft altijd al een grote interesse in kinderliteratuur en de Nederlandse taal gehad. Daarom volgt ze de lerarenopleiding tot docent Nederlands en geeft ze vervolgens les op de middelbare school.
Op 29 januari 2010 heeft zij een mentoravond, terwijl het hard sneeuwt. Wanneer Margarit na afloop naar huis rijdt, gaat het mis.
“Mijn vrouw en ik werden gebeld dat onze dochter een ernstig auto-ongeluk had gehad”, vertelt Henk Groothedde, vader van Margarit. “Bij een afslag verloor zij de controle over de auto en botste tegen een boom. De grond zakte echt onder onze voeten vandaan.”
Margarit wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht en wordt daar meteen onderzocht. Al snel wordt duidelijk dat er sprake is van zeer ernstig hersenletsel. Uit scans blijkt dat zij meerdere hersenbloedingen heeft opgelopen.
Margarit wordt twee weken in een kunstmatige coma gehouden. Daarna gaat ze voor revalidatie naar verschillende klinieken, in de hoop enigszins te herstellen.
Donna is grotendeels verlamd door ongeluk op vakantie: 'Ik lag roerloos met m'n gezicht in het water'
“Het herstel komt doorgaans in het eerste jaar”, zegt Henk. “Je hoopt dat het nog beter wordt, maar twee maanden na het ongeval konden we al inschatten dat er weinig vooruitgang zou komen. We gingen door een heel diep dal; je weet dat je je dochter niet meer terugkrijgt zoals ze was.”
Doordat Margarits hersenen geen signalen meer naar haar lichaam kunnen sturen, is zij volledig verlamd. Ze kan alleen nog knipperen. “Er is wel verbetering opgetreden in haar denk- en bewustzijnsfuncties. Maar door haar trauma heeft Margarit een totale lichamelijke beperking, waarin nauwelijks verbetering is gekomen.”
Margarit verhuist na ongeveer een jaar naar een verpleeghuis. Vanaf dat moment leert ze ook communiceren door middel van knipperen. “We dreunen het hele alfabet op: eerst de klinkers en daarna de medeklinkers”, vertelt Henk. “Op het moment dat we de juiste letter noemen, knippert ze. Zo kunnen we woorden en zinnen vormen. We praten over praktische dingen, maar ook over diepere onderwerpen. Het is inspannend, maar ook heel fijn dat we op deze manier met haar kunnen communiceren. Zo weten we wat er in haar omgaat.”
In 2020 keert Margarit terug naar haar ouders. In hun tuin is een mantelzorgwoning gebouwd, waar 24 uur per dag zorgverleners aanwezig zijn.
In december 2024 komt Nicole, een oude schoolvriendin van Margarit, langs met een tas vol briefjes die ze elkaar vroeger schreven. Als haar zorgverlener Eugenie van Ruitenbeek de briefjes leest, beseft ze dat Margarit een enorm schrijftalent heeft. “Ik was heel benieuwd of dat schrijftalent er nog steeds in zat. Zo is het idee ontstaan om een kinderboek te schrijven.”
Janey (27) verloor haar vader: 'Door een ongeluk ontdekten we dat hij ongeneeslijke longkanker had'
Eugenie werkt één à twee keer per week ongeveer anderhalf uur met Margarit aan het boek. Knipper voor knipper, letter voor letter, ontstaan woorden en zinnen. Eugenie schrijft ze vervolgens op. “Maar ik merkte al meteen dat het moeizaam ging”, zegt ze. “Margarit heeft de juiste verbindingen in haar hersenen niet. Daardoor zat er geen logica in het verhaal dat ze vertelde. De ene keer schetste ze een situatie, de volgende keer ging het weer compleet ergens anders over. Er zat geen kop en staart aan.”
Na een aantal weken haalt Eugenie haar man Jan Nouwen erbij. “Hij is breincoach en veel beter in redactiewerk en redigeren dan ik. Hij weet precies hoe je zulke stukken moet opzetten en welke vragen je moet stellen. Vanaf dat moment hebben we samen de schrijfsessies gedaan.”
Eugenie en Jan hebben Margarit geholpen door haar steeds weer de context uit te leggen. “We hebben samen met haar telkens opnieuw bekeken wat ze eerder had bedacht”, legt Jan uit. “Daarna vroegen we wat daar logisch op zou volgen en hoe ze dat zou verwoorden. Door gerichte vragen te stellen, hielpen we haar om haar gedachten te ordenen en er structuur in aan te brengen. Zo is uiteindelijk een samenhangend verhaal ontstaan. Het schrijfproces heeft ongeveer een half jaar geduurd.”
Het kinderboek heet Jodokus en het verhaal gaat over een jongen met die naam. Hij ontmoet Saartje en samen nemen zij de bus naar China. Daar beleven zij een sprookjesachtig avontuur.
Als Eugenie een illustrator zoekt, komt ze uit bij Philip Hopman. “Hij was meteen enthousiast om mee te werken”, zegt ze. “Hij heeft de vrije hand gehad in de illustraties en het verhaal tot leven gebracht. Zo is er een écht kinderboek ontstaan.”
Volgens Margarits vader heeft het schrijven van Jodokus haar opnieuw een gevoel van zingeving gegeven: “Met dit boek kan ze kinderen blij maken, waardoor ze het gevoel krijgt dat ze er weer toe doet en van betekenis kan zijn.”
Margarit voegt zelf nog toe: “Ik ervaar Gods nabijheid ondanks de grote strijd in mijn leven, daardoor kan ik het aan. Ook was het een bevestiging dat mijn schrijftalent nog steeds aanwezig is.”
‘Jodokus’ is sinds 10 juni online verkrijgbaar en ligt vanaf nu ook in de boekwinkels.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Eline (31) raakte plotseling verlamd door het Guillain-Barré syndroom: 'Ik lag twee maanden lang op de ic'
