Helena (27) trok met haar grote liefde in bij haar toekomstige schoonouders. ‘Als ik om half acht uit mijn werk kwam, hadden zij al gegeten.’
“Het tragische is, hij is helemaal geen slechte jongen, hij had alleen niet de ballen om tegen zijn ouders op te staan.
Hij stond letterlijk tussen twee werelden. Hij moet gedacht hebben dat hij bij de mijne hoorde, dat hij ook modern was en vrij, maar in werkelijkheid werd hij beknot door zijn afkomst en lukte het hem eenvoudig niet een brug te smeden die zijn ouders en broers en zus met mij zou verbinden. Het beëindigen van onze verhouding werd een drama dat tegelijk een einde maakte aan een illusie van zijn persoonlijke groei; hij zal nooit een stap verder komen.
Toen ik hem drie jaar eerder leerde kennen, viel ik op zijn prachtige donkere uiterlijk. Hij woonde in Zwitserland, maar kwam oorspronkelijk uit Albanië̈. Hij was mijn eerste grote liefde. Tweeënhalf jaar hebben we heen en weer gereisd, we hadden het ontzettend leuk samen. Ik kon ook nog eens heel erg met hem lachen. Daarom durfde ik mijn verhuizing naar Zwitserland wel aan, ik dacht dat ik precies wist waaraan ik begon. Daarbij: Nederland heeft me nooit zo geboeid. Waar hij woonde, veertig kilometer buiten Zürich, stroomden frisse rivieren, het was er intens groen en in de lente groeiden er duizenden bloemen.
'Hij wist zelf ook wel dat het niets zou worden met die vrouw, maar toch woont hij nu met haar samen'
Dit was de afspraak: we zouden een paar maanden bij zijn ouders gaan wonen, en van daaruit een eigen woning zoeken. Niet ideaal, want meer dan een slaapkamer had hij niet en zelf woonde ik al sinds mijn studietijd alleen en was ik niet gewend aan veel mensen om me heen. Maar ik dacht: het is tijdelijk, we doen dit gewoon. Het pakte anders uit. Vanaf de eerste dag vond ik het er vreselijk. Ik zag het allemaal gebeuren en kon het niet stoppen.
Zijn moeder dacht dat ze de leiding over haar zoon en haar huis kwijt was en noemde mij de duivel. Ze was altijd heel lief en voorkomend geweest als ik haar ontmoette. Ik wist natuurlijk dat ze overtuigd moslim was, maar ze had nooit echt bezwaar gemaakt tegen de waarden van haar zoon die gewoon alcohol dronk. Ik zag haar aan voor een moderne vrouw. Maar in werkelijkheid kwam ik terecht in de jaren vijftig van de vorige eeuw.
'Ik verbied mezelf naar hem te verlangen, ook al houd ik in zekere zin nog steeds van hem'
Er woonden nog twee broers in dat huis, een van hen met kinderen en een vrouw die geen Duits of Engels sprak, en haar kleine leven had binnen die vier muren. Onwetend van de wereld en de alpenklokjes buiten. Ik vond al snel een baan, in een winkel en onder mijn niveau, maar wat kon het me schelen, als ik overdag maar weg was. Maar als ik ’s avonds om half acht thuiskwam, hadden zij al gegeten en stond er voor mij een restje op het aanrecht, en werd ik geacht het door de kinderen achtergelaten speelgoed op te ruimen.
Als ik weleens zei dat ik moe was, mopperde zijn moeder dat ‘die vrouw niet eens haar huis kon schoonhouden’. Ik was Assepoester, de pispaal en de huissloof, maar klemde mijn kaken op elkaar, want nog even en we zouden onze eigen flat hebben en dan konden we samen een lange neus trekken naar alle anderen. Aan mijn verliefdheid veranderde niks. Ik plande zo veel mogelijk etentjes met zijn tweeën om te kunnen ontsnappen aan zijn jongensslaapkamer, of nog erger: die huiskamer met de enorme tv.
'De argumenten voor zijn vertrek? Onze seks was al een tijd niks. En mijn gehaktballen waren niet te vreten'
Als we met z’n tweeën waren, viel alles op zijn plaats en maakten we plannen. Maar zodra we thuiskwamen, stond zijn moeder ons op te wachten en begon het geweeklaag opnieuw. Waarom we ons goeie geld uitgaven aan etentjes, terwijl we er ook meubelen van konden kopen waar iedereen iets aanhad. De eerste weken was mijn vriend helemaal op mijn hand en nam hij het voor me op. Maar hij zag mij veranderen, ik voelde me bedreigd en raakte over alles geïrriteerd. Dan moet je ook sterk in je schoenen staan om het niet af en toe op te nemen voor je moeder die je al je leven lang kent. Als hij een front met mij had gevormd, was het oorlog geworden.
En toch was dat wat hij had moeten doen. Ik deed als enige pogingen eruit te komen, stelde voor naar huizen te gaan kijken, maar telkens had hij weer een ander bezwaar. Eerst zouden we niet genoeg verdienen, toen vond hij niks mooi genoeg. Zelfs toen ik een goedbetaalde baan vond in mijn eigen vak, bleef hij tegenstribbelen. Ik zei: ‘Aan de rand van het dorp komt nieuwbouw, met mijn salaris kunnen we ons een eigen huis permitteren en een luxe leven met vakanties.’ Maar hij reageerde afwijzend: het balkon was te klein en de badkamer lelijk.
Na een jaar zat er nog geen beweging in. Ik werd steeds somberder, maakte op mijn werk zo veel overuren als maar kon en ’s nachts viel ik vaak pas tegen twee uur huilend in slaap. De situatie escaleerde. Zijn zus deed geen poging meer haar aversie tegen mij te onderdrukken. Haar broer was veranderd en dat was mijn schuld. Hij ging steeds vaker alleen met zijn vrienden weg.
Op een avond had ik afgesproken met zijn nichtjes, net zo oud als ik. We zouden naar een dorpsfeest gaan. Op de afgesproken tijd verschenen ze niet. Na een halfuur stuurde ik een appje. ‘Waar blijven jullie?’ ‘We zijn er al’, antwoordden ze, ‘maar het is beter als jij niet komt, want zijn zus is er ook.’ Ik appte verontwaardigd mijn vriend en hij reageerde met de woorden: ‘Waar maak je je druk over, zo belangrijk is dat feest toch niet?’ Dat was de druppel. Toen ze me aan het eind van de avond vroegen beneden nog even te komen chillen, weigerde ik. Mijn vriend kwam binnen en zei hij: ‘Als je het niet uithoudt bij ons, kun je beter vertrekken.’ Ik dacht: ons? Ik dacht dat wij samen ‘ons’ waren.
'Nu ben ik alles kwijt. Niet alleen mijn man, maar ook mijn baan, mijn huisdieren, mijn huis'
De volgende dag stuurde ik hem een bericht vanaf mijn werk: ‘Wil je echt dat ik ga, verlaat je me?’ ‘Ja’, antwoordde hij. En ’s avonds thuis zei ik: ‘Misschien is dit voor jou dreigen met woorden, maar ik heb je altijd serieus genomen, dus nu ook.’ Ik belde mijn ouders. ‘Het is jouw leven’, zeiden ze, ‘jouw beslissing, maar als hij niet meer verder wil, zit er maar één ding op.’ Toen pakte ik mijn koffers en liep ik de trap af. Zijn familie wist van niks, iedereen begon te huilen. Zijn moeder omhelsde me en zei dat het allemaal niet zo bedoeld was, maar ik dacht alleen maar: haal adem vrouw, relax.
Z’n oom was het enige familielid dat al die tijd achter me had gestaan, hij bracht me naar een vriend van mijn vader een uur verderop. Inmiddels heb ik een flat gevonden, en nieuwe Zwitserse vrienden. Nog altijd spijt het me dat het zo is afgelopen, want tussen ons beiden was het perfect, het waren vooral de omstandigheden. Ik mis hem. Hij verwijt me dat ik zijn dromen heb stukgemaakt. Maar zolang hij niet zelfstandig woont, hoef ik hem niet te zien.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. meer verhalen van verlaten vrouwen lezen? klik hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Beatrijs (66) werd ingeruild voor een jonge meid: 'En dat terwijl hij al jaren impotent is, kat in de zak'
