Allesbehalve geil

Even eerlijk, wanneer heb jij voor het laatst de vader van je kinderen uitgebreid bemind? Geen snelle wip met een halfzachte penis, maar écht beminnen, met toeters en bellen, van urenlang voorspel tot gezamenlijke climax? De laatste keer dat mijn man en ik een poging waagden, werden we halverwege rücksichtslos gestoord door onze drie jarige zoon, die met een snottebel tot aan zijn kin in het schemerdonker verkondigde dat hij nu toch echt Sinterklaas in de dakgoot had gehoord. Sindsdien staan we zeker al een week of vijf droog. Ik zie de bevalling van mijn eerste kind niet alleen als het startschot van een intense nieuwe levensfase, maar ook als het begin van een rouwproces. Want wie een kind krijgt, verkrijgt veel meer dan dat kind alleen: nieuwe vrienden, een torenhoge hypotheek, verantwoordelijkheden, diepe emoties waarvan je niet wist dat ze bestonden en oneindig veel speelgoed, voorleesboekjes en sandalen in maat 23. Maar als nieuwe ouder word je ook gedwongen afscheid te nemen van veel vanzelfsprekendheden uit je ‘oude’ leven: verre reizen, een fit lijf, spontane weekendjes weg, een opgeruimd huis, schoongewassen kleren en eindeloos doorzakken met vrienden. Van al deze zaken staat wat mij betreft met stip op één: een uitbundig, onbevangen en broeierig seksleven. Plots ben jij moeder, in plaats van verleidster. Plots is hij verzorger, in plaats van jager. Je vagina is niet langer een veilige haven van genot en ontspanning, maar een werktuig – een door het baren beschadigd werktuig bovendien.

Ouders met jonge kinderen die zeggen dat ze twee keer per week sex hebben, geloof ik niet. Ik kan me er gewoon niks bij voorstellen. Het is ook niet niks allemaal: kinderen, carrières, poepluiers, sportclubjes, geldzorgen, verbouwingen – je zou om minder gortdroog worden. Vriendin G. weet precies waar ik het over heb. We zijn samen opgegroeid en kregen op ongeveer hetzelfde moment een vaste relatie en kinderen. “Als mijn man en ik ’s avonds – na ons werk, het drie uur durende voorleesritueel en de afwas – eindelijk in bed liggen, kunnen we geen pap meer zeggen. Laat staan sex hebben. Wat wél lukt in bed, is ruziemaken. Van die nare fluister ruzies, waarin je de irritaties van de dag afkaart. ‘Jij zou toch boodschappen doen na je werk?’, sis ik hem dan toe. ‘Nu moest ik een maaltijd zien te bereiden uit een half zakje pijnboompitten en een schimmelige courgette.’ Eigenlijk moet je zo’n ruzie natuurlijk afsluiten met spetterende goedmaakseks, maar dat komt er nooit van. Daar hebben we echt geen puf meer voor.” Het is pijnlijk herkenbaar. Ook mijn man W. en ik zijn ’s avonds te moe of te veel opgeslokt door het inplannen van vakanties en studiedagen om zin te maken. Wat ook al niet meehelpt, is dat we overdag te weinig tijd hebben voor onszelf en elkaar. De laatste keer dat we met z’n tweeën uitgebreid uit eten zijn geweest kan ik me niet heugen. Laatst dachten we: kom op, de lockdown is voorbij, laten we weer eens bij het restaurant aan de overkant oesters gaan eten en prosecco drinken, met de Baby Monitorapp als oppas. Nou, dat hebben we geweten. De trammelant begon al voor we goed en wel zaten, want de wifi van het restaurant deed het niet. Met de ober naast onze tafel voerde W. het netwerk steeds opnieuw in, zonder succes. Toch blijven proberen, want wanhopig. Ondertussen raakte ik steeds geïrriteerder, want je gaat toch twijfelen aan de technische capaciteiten van je partner op zo’n moment, en ook de ober begon zijn geduld te verliezen. In dubio, wat nu, het erop wagen? Nee, zonder babyfoon durven we het niet aan. Ober boos, duizendmaal excuses aanbieden. Dan naar huis, als geslagen honden, met een afhaalpizza onder de arm. Het kan aan ons liggen, maar na een dergelijk debacle zijn W. en ik gevloerd. En allesbehalve geil. Na de pizza gingen we naar bed, waar we elkaar met een droog kusje welterusten wensten. Zo tam is het tussen W. en mij in de slaapkamer heus niet altijd geweest. Vooral in het begin spatten de vonken ervan af. Elke ochtend – echt élke ochtend – werd W. wakker, geeuwde, rolde boven op me en vree met me. Wekenlang kwam ik schaamteloos te laat op mijn werk, in een van zijn kasjmieren truien, ongetwijfeld met de geur van bed en man nog in mijn ongewassen haren. Maar ook toen de wittebroodsweken voorbij waren, genoten we intens van elkaar. Ik weet nog goed hoe we tijdens een bloedhete zomernacht langzaam en uitgebreid de liefde bedreven. Liefde van de geoefende soort, waarbij je al een tijdje samen bent, geen remmingen meer hebt en precies weet wat de ander lekker vindt en wat niet. Omdat het zo warm was, hadden we de ramen wijd opengezet en speelde een zacht zomerbriesje voor airco. We gingen zo in elkaar op, dat we niet doorhadden dat onze oorverdovende seksgeluiden in de stille nacht onverbiddelijk heen en weer kaatsten tussen de gevels van het hofje aan de achterkant van ons huis. Tot er plots met veel kabaal vlak bij ons een raam openging en een buurman voor straf keihard mee begon te kreunen. Ook jeugdvriendin G. denkt met plezier terug aan haar kinderloze seks leven: “Op vakantie in Italië overnachtten we in een klein hotelletje, aan een romantisch plein in het centrum van Parma, met uitzicht op een oud klooster. De hotelkamer was helemaal bekleed met roze bloemetjesbehang, er hingen gouden rococo-kroonluchters en we sliepen in een enorm hemelbed. We maakten een avondwandeling door het historische stadscentrum en kochten rode wijn en knapperige focaccia, die we verorberden in onze kamer. Rond een uur of tien begon het opeens keihard te regenen en onweren. Met de ramen wagenwijd open vreeën we, te midden van dat donkere, daverende natuurgeweld, boven op de vensterbank. Geen vluggertje, maar trage sex, met alles erop en eraan. Of iemand ons gezien heeft? Geen idee, maar het kan bijna niet anders.”

Het vurigste moment tussen W. en mij vond plaats in Milaan, waar we overnachtten in een romantisch huurappartementje op driehoog, met gangen vol marmer en brons en uitzicht op een bloeiende binnentuin. De ochtend in kwestie moest ik om vijf uur op, om mijn terugvlucht van zeven uur te halen. W. had nog wat werkafspraken in Milaan, maar ik moest weer naar kantoor. Terwijl de taxi buiten wachtte, namen W. en ik afscheid in de deuropening van het appartement.

Wat begon met een kus werd al snel verhit tongen en uiteindelijk verbeten sex op de drempel. Na afloop huppelde ik giechelend de marmeren trappen af, op weg naar de taxi die inmiddels allang vertrokken was. W. belde een nieuwe voor me, waarin ik licht druipend koers zette naar Linate Airport. Ik denk hier regelmatig aan terug, wanneer ik om half tien ’s avonds in bed lig te netflixen. Waar is mijn sex in godsnaam gebleven, vraag ik me op die momenten af. Ik maak me in stilte boos, omdat ik er potdomme toch nog best redelijk mee door kan. Kijk me hier liggen, 39 jaar oud en oké, niet meer zo loeistrak als in mijn Pilates-hoogtijdagen, maar er ligt hier toch zomaar een flinke bonk semiaantrekkelijk vrouwenvlees te verpieteren. Terwijl mijn man in de woonkamer zit te youtuben, zich ogenschijnlijk totaal onbewust van wat hij misloopt. Ik begin me zorgen te maken: gaat het ooit lukken ons seksleven weer wat leven in te blazen?  “Niet over sippen”, roept seksuologe Eveline Stallaart (eigenaar van Seksuologie Praktijk ESSH in Amsterdam, bekend van media-optredens bij o.a. RTL Boulevard en Jinek) wanneer ik haar bel voor raad. “Het hoeft helemaal niet alarmerend te zijn als je even niet zo veel sex hebt, of als de sex tijdelijk niet erg stomend is. Ouders van jonge kinderen hebben nu eenmaal veel aan hun hoofd. Als de kinderen groter en zelfstandiger worden, komt die goeie sex vanzelf wel weer. Laat je ondertussen niet gek maken door gemiddelden en maatschappelijke druk. Wist je bijvoorbeeld dat het onzin is dat Nederlanders gemiddeld twee keer per week sex hebben? Onderzoek wijst uit dat we het twee à drie keer per maand doen. Check regelmatig bij elkaar: vind je het oké zo, we doen het misschien niet zo vaak of uitgebreid, maar stoor je je daar erg aan? Op die manier houd je in de gaten of je op één lijn zit, want dát is wel belangrijk.” Als de wensen en verwachtingen ver uiteen liggen, kan dat op den duur een probleem worden. Eveline Stallaart: “Ik zie in mijn praktijk veel stellen waarvan een van de partners, om allerlei redenen, sex is gaan zien als moetje. Heel stereotiep, maar vaak is dat de vrouw. Ze schuift het voor zich uit, doet er geen moeite voor en áls ze sex heeft, haalt ze daar geen positieve energie uit. Ze doet het niet meer voor zichzelf, maar alleen voor de ander, zodat die weer even tevreden is.  Haar partner voelt zich vaak afgewezen en tekortgedaan. In zo’n geval moet je aan de bel trekken, vind ik, zodat je niet nog meer in een neerwaartse spiraal komt en sex een negatieve beleving wordt. Een bezoek aan een seksuoloog helpt te ontrafelen wat de oorzaak hiervan is. Dat hoeft heus niet meteen een heel traject te worden, zie het als een apk van je seksleven.”

In die neerwaartse spiraal bevinden W. en ik ons gelukkig nog niet. We zijn dol op elkaar en áls we het doen, genieten we daar allebei van. De vraag is alleen: hoe maken we in ons overvolle leven tijd en energie vrij voor sex? Natuurlijk leg ik deze vraag voor aan de seksuologe, maar niet voordat ik Google erop los heb gelaten. Hieruit blijkt al snel dat je van vrouwenbladen op dit front geen verhelderende inzichten hoeft te verwachten. In hun lijstjes met tips voor ‘hoe je het weer spannend maakt in bed’ vliegen de clichés je om de oren. ‘Verras je geliefde eens met een leuk lingeriesetje’, kweelt Libelle, ‘en maak af en toe gebruik van seksspeeltjes.’ ‘Tease, dans en zoen alsof je elkaar net kent!’, waagt Flair te roepen, en: ‘Verras hem met een blowjob op een spannende plek, zoals in een paskamer.’ God zal me liefhebben! Ik word al moe als ik eraan denk. Wie denken deze mensen dat ik ben? Niet een moeder van twee kinderen met een baan, zoveel is duidelijk na het lezen van een derde tip van Flair: ‘Plan een dag waarop jullie alles naakt doen, zo kun je de hele dag lekker aan elkaars lijf zitten.’ Onze kinderen zien ons aankomen. “Ik snap heel goed dat je na een lange werkdag en het naar bed brengen van je kinderen geen energie hebt voor een uitgebreide erotische massage of dat soort spelletjes”, zegt seksuologe Eveline Stallaart.  “Je hoeft heus geen trukendoos open te trekken. Houd het liever laagdrempelig. Praat over sex, over wat je lekker vindt en bijvoorbeeld die ene goeie vrijsessie toen-en-toen. Doe weer moeite voor elkaar en probeer je beste zelf aan de ander te laten zien, net als in het begin van jullie relatie. Organiseer een date night met betrouwbare oppas, kleed je mooi aan. Straal uit: we hebben nu misschien niet zo veel sex, maar ik vind je nog steeds heel erg leuk en aantrekkelijk en ik doe mijn best voor jou. Op die manier stel je jezelf open voor seksuele prikkels en creëer je ruimte voor het ontstaan van seksuele energie.”Wat hierbij ook helpt is zelfliefde, zegt de seksuologe: “Masturberen is zeer aan te raden. Oké, je hebt misschien een tijdje niet zo vaak sex met je partner, maar door het met jezelf te doen, houd je je seksuele energie op peil. Als je niet vrijt met je partner én nooit masturbeert, gaat je seksdrive onderuit. Het gaat erom het waakvlammetje niet te laten doven.” Uit eigen ervaring weet ik dat dit klopt. Maandag is mijn thuiswerkdag. Als man en kinderen de deur uit zijn, ruim ik eerst de ontbijtboel op en kruip dan terug in bed voor wat me-time. Het gaat me op die momenten niet om het zo snel mogelijk bereiken van een orgasme, maar om mijn lijf na een weekend vol tosti’s en zwembadbezoekjes weer ‘aan’ te zetten. Na zo’n sessie voel ik me niet alleen ontspannen en lekkerder in mijn vel, maar ook seksueel ‘ontwaakt’. Alsof de boel weer is gaan stromen. Het maakt dat ik veel sneller geneigd ben mijn man weer eens stevig beet te pakken en hem als seksueel wezen te zien, in plaats van alleen als de vader van mijn kinderen. Alle goeie en minder goeie adviezen op een stokje, ik denk heel eerlijk gezegd dat het vrijwel onmogelijk is je seksleven na de komst van kinderen net zo te laten bruisen als daarvoor. Het gezins bestaan is nu eenmaal druk, vies, stressvol, voorspelbaar en bij vlagen ronduit saai – het is niet anders. Wat ik wel zo snel mogelijk ga proberen, is een laatste tip die de seksuologe me aan het eind van ons gesprek nog even snel influistert: “Zorg voor samsonseks.” Eveline: “Dat was in 2016 in Vlaanderen het woord van het jaar. Het betekent: op zondagochtend je kinderen voor een filmpje zetten (in Vlaanderen is dat vaak het programma over speelgoedhond Samson) en dan samen terug naar bed om te seksen. Het lijkt me de moeite van het proberen waard. En ook als mijn man en ik tegen die tijd te ziek, zwak of misselijk zijn voor een stomende vrijpartij, zie ik mogelijkheden. Want zeg nou zelf, een heel uur extra slaap op zondagmorgen – daar kan toch geen sex tegenop?