Abonneer nu
Portretten

ÉÉN KEER PER JAAR PATAT MET MAYONAISE

Een leven lang slank blijven, lukt zelden vanzelf. Wil je als 70-plusser je killerbody behouden, dan moet je flink bewegen, altijd opletten en regelmatig aan de sapkuren.

Loes van Oort-van Boxtel (79) is getrouwd, heeft een zoon en een dochter en geeft yogalessen. Weegt haar leven lang zo’n 55 kilo.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik in de supermarkt naar de koelvitrine met toetjes aan het staren ben. Maar toch ruk ik me dan altijd los en spreek mezelf toe: ‘Nee Loes, dat gaan we níét doen.’ Ik ben een zoetekauw, en als ik aan iedere verleiding toe zou geven, is het einde zoek. Want ik kan echt enorm genieten van een Bossche bol. Of schuimtaart: heerlijk. Ik zou zó een hele op kunnen. Maar al moet ik daarvoor bijna de handen op m’n rug binden, ik houd het bij één stuk. Ik wil gewoon echt niet dik zijn. Dat is een gevoel dat heel diep in mij zit. Het is bijna een oerangst, ik kan het niet verklaren.

‘sta ik in de
supermarkt
naar de toetjes
te staren’

Dus ja, ik let altijd op. Ik wil niet boven de 55 kilo komen. Maar tegelijkertijd ontzeg ik mezelf niets. Ik eet gewoon en ook zeker niet heel weinig. Ik heb een erg goede stofwisseling. Dat is dankzij ayurveda; ik weet precies wat ik wel en niet moet eten om me optimaal te voelen. Ik ben een vata-pitta type, en kan bijvoorbeeld slecht tegen knoflook, uien, noten en rood vlees. Maar mijn echte geheim – naast dagelijks een uur lopen – is yoga. Ik was al rond de vijftig toen ik met de opleiding begon, maar het heeft mijn leven veranderd. Ik begin er altijd mijn dag mee. Wat geeft dát een kracht. Ik heb een clubje meiden van mijn leeftijd dat ik lesgeef op zolder. ‘Loes, je houdt ons fit’, zeggen ze weleens. En dat is ook zo.


Anneke van der Bijl (77) is getrouwd, heeft twee dochters en is gepensioneerd leerkracht. Weegt altijd zo’n 59 kilo.
Een dag ziet er voor mij ongeveer als volgt uit: ik sta vroeg op, en begin meteen met bewegen. Ik volg bijvoorbeeld via een app op mijn telefoon een seven minute workout. Of mijn man en ik doen mee aan Nederland in beweging, ook erg prettig. Een à twee keer per week start ik om half zeven ’s ochtends met een uur en een kwartier hardlopen. Sowieso wandel ik elke dag een paar uur, ook samen met mijn man. Een kilometer of vijftien, dat vinden we prima te doen. En ik ga ook nog twee keer naar sportschool voor pilates en yin yoga.  Omdat ik zo veel beweeg, mag ik van mezelf ook elke dag wat snoepen. Ik ben gek op bakken; er ligt bij mij altijd wat lekkers in de vriezer.

‘niet meer dan
een flinterdun
plakje cake’

Op dit moment heb ik een abrikozencake en koekjes met sinaasappel, walnoten en cranberry in huis.  Heerlijk. En toch eet ik altijd maar één koekje of één flinterdun plakje cake. Natuurlijk kan ik wel meer op, ik zou dat soms ook wel willen. Maar ik doe het nooit. Dat is gewoon mijn instelling. En eet ik toch meer dan ik wil, dan moet ik van mezelf ook meer bewegen. Ik weet dat ik wellicht erg streng ben voor mezelf. Maar het voelt voor mij niet als afzien. Ik vind het fijn om een beetje controle over mezelf te hebben. Van meer eten word ik niet gelukkiger. Ik kan in het voorjaar bijvoorbeeld erg trek hebben in een ijsje. Dat haal ik dan ook, maar daarna denk ik: lekker, maar nu weet ik wel weer hoe het smaakt. En dan eet ik het de rest van het jaar niet meer.


Titia Ho Kang Jou (73) heeft een lathuwelijk, twee dochters en is familiecoach. Weegt 55-57 kilo.
Weet je wat echt een misverstand is over slanke mensen zoals ik? Dat het allemaal vanzelf gaat. Dat is niet waar: ik ben mijn leven lang alert geweest op wat ik eet en hoeveel ik weeg. Slank zijn vergt discipline en aandacht en ik denk dat ik daar een voor mij goede balans in heb gevonden. Ik hou erg van eten en koken, neem behoorlijke porties. Maar ik houd altijd maat. Dat zit in mijn systeem. Heb ik te veel gegeten, dan doe ik het daarna bewust kalmer aan. Of ik sport wat extra.
Slank zijn is belangrijk voor mij. Het staat voor gezondheid en vitaliteit. En ja, ook voor een zekere schoonheid. Dat ideaal heb ik van jongs af aan meegekregen.

‘slank zijn
vergt
discipline’

Ik ben opgegroeid op Aruba. Mijn moeder kookte heerlijk, altijd gezond en vers. Dat heb ik van haar overgenomen. Ze vond het ook belangrijk dat mijn zussen en ik slank waren. Ik was dat, maar een zus had helaas meer aanleg om dik te worden. En dat kreeg ze van ons te horen ook. Achteraf belachelijk Eten is ook zo’n ingewikkeld iets. We moeten het allemaal, maar er ligt van alles op de loer. Toch moet je de verantwoordelijkheid voor je lijf nemen, vind ik. Voeden, niet vullen. Vorig jaar was ik op Sri Lanka in een ayurvedisch resort. Ik at daar lekker en veel, maar alleen dingen die goed waren voor mijn type lichaam. Ongelooflijk wat voor boost mijn spijsvertering heeft gekregen. Ik teer er nog steeds op.


Sietske Rijnders (76) is getrouwd, heeft drie kinderen en een sales functie. Weegt 65 kilo.
Mijn hele leven heb ik altijd al een sterke drang om het beste uit mezelf te halen. Uit zo’n gezin kom ik ook. Dus heb ik altijd gewerkt. En is er geen dag geweest dat ik niet tiptop verzorgd de deur uit ging. Dat hoorde er – zeker vroeger – gewoon bij. Net als een slank lichaam. Dat was nu eenmaal het ideaalplaatje. En diëten was in mijn omgeving de normaalste zaak van de wereld. Ik begon ermee als tiener, en ik ben eigenlijk nooit meer opgehouden. Te zwaar ben ik nooit geweest. Maar het kon altijd vijf kilo minder, hè? Ik ben ook gewoon ontzettend nieuwsgierig, wilde alles uitproberen. Ik deed eens een dieet met druppeltjes waar je een beetje high van werd.

‘aan
snoepen heb
ik geen
behoefte’

Aan het einde van de kuur was ik inderdaad flink afgevallen, maar ook bijna dood. Mijn haar viel zelfs uit. En toch, dat weet ik nog heel goed, vond ik het heel interessant dat ik eindelijk in de vijftig woog en dat maat 36 zelfs te groot was. Ik weet het: wáánzin. Ik ben er ook mee gestopt hoor, dat extreme diëten. Twee jaar geleden deed ik nog NewFysic, wat op zich prima werkte. Maar sindsdien heb ik niets meer gedaan. Ja, gezond eten en lekker veel sporten. Ik snoep nooit, daar heb ik geen enkele behoefte aan. Mijn enige guilty pleasure is patat met mayonaise, dat eet ik misschien één keer per jaar. Mijn bord gaat ook nooit leeg: ik eet ’s avonds een klein beetje en schuif de rest door naar mijn man. Vroeger deed ik dat voor de lijn, maar nu niet meer. Ik hoef gewoon niet meer.


Ineke van der Linde (82) is getrouwd, heeft twee kinderen, is gepensioneerd technisch eindredacteur. Weegt 70 kilo.
Toen ik hoorde dat ik voor LINDA op de foto moest, hoorde ik steeds een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ‘Doe anders nog even snel een sapkuur.’ Er mag echt wel weer vijf kilo af. Bijna mijn hele leven heb ik 65 gewogen, dat is mooi voor mij. Zestig is natuurlijk nog mooier, maar dat haalde ik misschien als twintiger. Ik heb overigens nooit genoten van die slanke jaren. Ik zie nu pas hoe zonde dat is.
Alle diëten heb ik gehad, en nog steeds eet ik niet veel. ’s Ochtends yoghurt, ’s middags een boterham en een beschuit en ’s avonds kook ik meestal koolhydraatarm.

‘er mag
wel weer vijf
kilo af’

Ik hou van eten, maar ik heb ook een ijzeren discipline. Ik denk dat daarom de sapkuur favoriet is. Vooral op dag vier, als je zo helemaal licht vanbinnen bent, wenste ik dat het altijd zo zou blijven. Maar op dag acht vloog ik wel tegen de muren op. Ach ja. Ik wil gewoon nooit meer dik zijn. Toen ik twaalf was, werd bij mij tbc geconstateerd. En in die tijd betekende dat: naar het sanatorium, plat op je buik liggen en de hele dag gevoerd worden met pap, melk en levertraan. Bewegen was uit den boze. Iedereen kwam daar moddervet vandaan. Toen ik negen maanden later naar huis mocht, woog ik 75 kilo. Een kamerolifantje, werkelijk waar. ‘Hoe krijgen we ooit weer model in dat kind?’, verzuchtte mijn moeder. Ik hoor het haar nog zeggen. Daar is het allemaal begonnen.


Anita van Delft (70) is single, heeft een dochter en een zoon, is makelaar en heeft een interieurblog. Weet haar precieze gewicht niet, maar heeft maat 36.
Ik móét bewegen. Vroeger al fietste ik elke dag kilometers heen en terug naar school, ook nadat mijn vriendinnen allemaal een brommer kregen. Ik vond dat fietsen juist lekker. En ja, natuurlijk wilde ik ook slank blijven. Ik heb ooit even wat meer gewogen, maar daar voelde ik me niet goed bij. Het past niet bij mijn lijf. In de jaren tachtig raakte ik verslingerd aan aerobics. Ik zie me nog gaan. Elke dag na m’n werk direct door naar Splash, de enige sportschool in Amsterdam waar je aerobics kon doen. Bloedfanatiek was ik. Later had ik als alleenstaande  moeder geen tijd meer om zo intensief te  sporten, maar ik heb het na mijn  vijftigste weer helemaal opgepakt. En het mooie: ik ben nu slanker en fitter dan ooit.

‘ik vind eten
niet zo
belangrijk’

Elke dag wandel ik sowieso anderhalf uur stevig met de hond. Daarnaast loop ik twee keer per week vijf kilometer hard, en ga ik normaal  gesproken ook nog een of twee keer naar de sportschool. En eten, ach. Ik vind eten eigenlijk niet eens zo belangrijk. Ik verheug me altijd het meest op mijn bordje havermout in de ochtend. Gekookt in een beetje water, met wat bessen en walnoten: heerlijk. Nee, geen honing, ik ben niet zo van het zoet. En dan eet ik
’s  middags een paar boterhammen, en ’s avonds voornamelijk groenten met wat rijst of  pasta, en soms wat vis of kip. Zelden vlees, dat valt zo zwaar. Maar ik hou wel van wijn. En heel soms beland ik ook in McDonald’s. Maar een hamburger zal ik dan nooit kiezen. Veel te vet, bah.