Dankzij Babygirl en Bridget Jones 4 barst het in de media opeens van de discussies, opiniestukken, beschouwingen en discussies-óver-de-discussies inzake het fenomeen Oudere Vrouw Ketst Met Jonge Gozer.
Is dat nou feministisch of juist niet, en ja maar stereotypen zus en zo, want die doet dit maar eigenlijk is dat juist niet de bedoeling als je nou net probeert om… Zo komt het allemaal op me over. Het is best interessante materie, maar wat bij mij vooral blijft bovendrijven zijn vraagtekens.
Ik ken namelijk nul vrouwen die zo’n affaire hebben. Ik ken wel heel veel vrouwen die blij zijn dat hun inmiddels ook ouder wordende man niet meer zo vaak van bil wil. Als ik mijn vrijgezelle vriendinnen pols of ze oren hebben naar een stomende sessie met een 25-jarig wasbordje, klinkt er toch vooral veel ‘alsjeblieft niet, zeg’, omdat ze in hun vorige leven al genoeg door een erecte penis in de rug zijn geprikt.
Eindelijk vrij, dat idee, geen haar op hun hoofd om dan juist zo’n enorm potente krijger tussen de lakens te trekken. Een knaap die elke dag of nog vaker jou tegen deuren, op aanrechten, over tafels of in auto’s wil parkeren. Die nog heel veel fantasieën uit te leven heeft, kilometers wil maken, geen kinderen bezit en dus alle tijd van de wereld heeft om jou als ‘oudere vrouw’ weer tot leven te wekken.
Die vrouwen leven al gewoon hoor, denk ik dan, alleen zijn ze zo langzamerhand wel een beetje uitgesekst. En áls ze nog ergens over fantaseren, dan gaat dat eerder in de richting van hand- en spandiensten met een andere vrouw, qua eindelijk eens zacht en precies daar jaaa.
Wat ze nog lekkerder vinden? Gewoon niks.
Dat zie je niet in films. Maar ze – we, ik – zijn er wel. Mijn laatste keer seks was ruim twee jaar geleden en toen die relatie uitging, dacht ik hetzelfde als toen ik twintig jaar geleden op een ijzige piste stond te vloeken: ik hóéf dit niet meer te doen.
Heb ik zulke slechte ervaringen? Nou, in ieder geval geen traumatische.
Mis ik het niet? Nope. Misschien is het de leeftijd, misschien is het net als met de alcohol die ik al jaren laat staan: na een tijdje denk ik er gewoon niet meer aan. Geen idee waardoor het komt, maar ik weet wel dat ik lang niet de enige ben – en toch hebben we het er zelden over, omdat we denken dat het raar is om nu al van druif in rozijn te zijn veranderd.
Zonde, want tegenover elke Bridget en Nicole staan zeker tien vrouwen zoals ik, die naar zo’n film kijken en denken: ga toch lekker Netflixen joh, of nog even werken of met vriendinnen uit eten, veel leuker dan al dat jeugdige gegoochel. Bovendien bakken die jonkies er vaak niks van, ze willen ook meteen zo láng, je hebt wel wat beters te doen.
Zo’n film wil ik wel zien. Dan snap ik tenminste ook de discussie.
‘Dat klote gepest, kap er nou eens mee, voed je kind op en doe er wat aan in de klas’
