In mijn omgeving zijn een aantal verse baby’s geboren en dat zorgt – naast koddige foto’s en verrukte gezichten – onvermijdelijk voor de vraag ‘of het bij ons dan ook weer begint te kriebelen’.
En mijn vriend en ik antwoorden daarop met een luid en meerstemmig: nee.
Onze jongste is net vijf geworden, onze oudste is bijna acht. Dat betekent dat we na jaren van onderbroken nachten, gehannes met luiers, gezeul met flesjes, geprut met hapjes en geapplaudisseer voor ondefinieerbare brabbelgeluidjes langzaam uit de tropenjarentunnel zijn gekropen en we – nog knipperend in het felle zonlicht – het besef omarmen dat we zowaar in een nieuw level zijn beland.
In veel opzichten voelt dit level voor mij eindeloos veel lichter dan het vorige. Het is namelijk een level dat niet langer wordt gedicteerd door het managen van primaire lichamelijke behoeften van weinig coöperatieve huisgenoten, overgoten met een mistig sausje van chronisch slaapgebrek. Bovendien lijken we vooralsnog goed te kunnen opschieten met de mensen die onze baby’s aan het worden zijn, dus tot nu toe biedt het nieuwe level ons vooral reden tot feest.
Toch is er één ding dat ik van die hele prille babytijd nog weleens mis. En dat is misschien niet wat je denkt. Natuurlijk, die zoete Zwitsal-geur is heerlijk en die mollige spekbeentjes zijn ook leuk, maar gek genoeg mis ik tegenwoordig vooral de brainspace die ik in die eerste babytijd nog had.
'Geen vraag zo dodelijk als: 'Maar jij bent toch de moeder?''
Begrijp me niet verkeerd: een baby in leven houden is taffes veel werk. Meer werk dan je vooraf ooit voor mogelijk had gehouden. Maar als de baby eenmaal is veranderd in een pratend, vragend, lopend en slopend wezen met een mening, een lievelingslied en een brandend verlangen om op voetbal EN freerunning EN dansles te gaan, liefst allemaal om acht uur ‘s ochtends in het weekend, dan realiseer je je dat de totale hulpeloosheid van de zuigelingenfase ook zo z’n voordelen had.
Een baby stelt namelijk nog geen vragen. Een baby eist nog niet dat je om zes uur ’s ochtends met een denkbeeldige helm op Brandweerman Sam speelt, nog voor je je eerste kop koffie achter de kiezen hebt. Een baby heeft nog geen doodswens die tot uiting komt in het continu willen doorslikken van kleine stukjes Playmobil of het op de proef stellen van de eigen motoriek door het klimmen op instabiele objecten.
Een baby rent nog niet rond, op zoek naar dingen die kunnen scheuren, breken of omvallen. Een baby praat nog niet onafgebroken tegen je aan om de plot van een totaal onbegrijpelijke Netflix-cartoon aan je uit te leggen (“Mama, LUISTER je eigenlijk wel?”). En een baby heeft ook nog niet het verlangen om zevenendertigduizend keer samen dezelfde puzzel te maken. Of glitter op het gezicht te smeren met het enthousiasme van een vijftiger die voor het eerst xtc probeert.
'Vrouwen openen de schoolmails, dat heeft de evolutie zo bepaald'
Ja, baby’s zijn intens zorgbehoevend, maar in ruil daarvoor laten ze zich op hun beste dagen redelijk goed meenemen in je eigen activiteiten. In de eerste maanden van het leven van mijn zoon gingen we werkelijk overal samen naar toe. De baby en ik: we waren als Paris Hilton met haar chihuahua. Of ik nu een paar boodschappen ging doen in het centrum, op bezoek ging bij familie of koffie ging drinken met een vriendin, hij hing bij me in de draagzak en was, zo lang ik hem dicht tegen mij aan hield en af en toe toegang gaf tot mijn borst, met weinig tevreden.
Hij verlangde mijn constante nabijheid, maar nog niet mijn onverdeelde aandacht. Mijn lichaam deelde ik met hem, maar de ruimte in mijn hoofd, die was nog steeds van mij. Door er simpelweg te zijn, was ik alles wat hij nodig had.
Misschien is dat wel waarom ik er stiekem zo van geniet als een van mijn kinderen een paar dagen geveld is met een verkoudheid of een griepje. Als die altijd maar doordenderende lichamen heel even tot stilstand komen en die altijd maar doorkakelende stemmen heel even stilvallen en ze heel even nergens naartoe gebracht hoeven worden en ze heel even niets van me willen, behalve met een loom lijf en een gloeiend hoofd tegen me aan liggen op de bank.
En dat het dan weer even voelt als vroeger, toen ze als baby zo bij me lagen. Hun hoofd op mijn borst, mijn hand op hun buik. Zij de batterijtjes en ik hun oplader. Even geen gepraat, geen geredder, geen gedoe. Alleen nabijheid, en de liefde die geleid wordt door de warmte van onze huid.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Sommigen vinden dat jongens tegenwoordig te zacht worden gemaakt. Ik hoop dat mijn zoon nooit hard hoeft te worden'
