‘Ik vind het heel vervelend om te zeggen, maar Luuk doet ook mee.’ De moeder van mijn zoons vriendje kijkt ongelukkig maar ook kwaad, ik snap precies hoe ze zich voelt, want zo keek ik een jaar geleden ook.
Toen zei ik hetzelfde tegen een andere moeder, dat klote gepest, kap er nou eens mee, voed je kind op, doe er wat aan in de klas, ik heb er vroeger al genoeg tranen om gelaten toen ik zelf het bokje was.
Omdat ik uit eigen hand weet hoe pesten diepe, soms permanente krassen achterlaat op je ziel, peper ik Luuk al sinds de kleuterklas in dat ik een zerotolerancebeleid voer. Voor je vrienden kom je op, als je het te heftig vindt loop je weg, meedoen is nooit een optie.
In de zomervakantie tussen groep 3 en 4 kwam er na veel tranen uit dat hij werd buitengesloten. In groep 4 ging het niet veel beter, nu onder aanvoering van een andere etterbak. Ik probeerde hem weerbaarder te maken en uit te leggen dat pestkoppen vaak hun eigen onzekerheid proberen te verbergen. Totdat het opeens beter leek te gaan. Opgelucht haalde ik adem, crisis bezworen – maar toen ving ik geluiden op over de reden van de ommezwaai.
Het is eten of gegeten worden, dus if you can’t beat them, join them: ook die armoedige les leer je van pesten. Ik moest met Luuk terug naar de tekentafel. Uitleggen dat iemand anders pesten uit zelfbehoud niet de oplossing is. Dat hij moest denken aan hoe rot hij zich nog niet zo lang geleden voelde, dat wilde hij een ander toch niet aandoen? Huilen natuurlijk, ik ook, want je wilt niet dat je kind slachtoffer is, maar zeker ook niet een dader.
Nou, dat laatste valt tegen: er zijn zat ouders die het niet willen horen. Die hun eigen kind met hand en tand verdedigen, vol in de ontkenning schieten of met platitudes komen als ‘Ah joh, het hoort erbij’ en ‘Ze moeten het zelf oplossen’. Doorgaans zijn dat geen leuke vaders en moeders. Ouders met weinig tijd, drukke banen en een overdaad aan zelfliefde, is mijn ervaring, vaak hoogopgeleid maar op dit terrein oerdom – wat zeg ik: onnavolgbaar arrogant. Er is geen beginnen aan, dus zit er niks anders op dan je eigen kind extra te trainen op empathie en weerstand.
Na dat ene gesprek ging het goed in de klas, tot vandaag. De achtergrondinformatie heb ik ook al gekregen van de moeder die me aanspreekt en later nog even belt. Luuk krijgt kennelijk elke keer als hij een slok water uit zijn fles drinkt, een tik tegen zijn hoofd van de pestkop, zodat het water over de tafel vliegt. Dáárom is zijn trui dus steeds nat, denk ik. Eerder heeft hij al eens laten vallen dat de wortel van het kwaad elke lunchpauze Luuks Sultana’s opeist, mijn zoon zei het als grapje maar in elk geintje schuilt een seintje.
Dat wordt dus weer praten, straks na school. Ik zou ook de moeder van bully kunnen bellen om te melden wat er gaande is, maar uit ervaring weet ik dat ze niet alleen werkt als advocaat, als moeder is ze niet anders. Er kwam in ieder geval geen sorry aan te pas toen vorig jaar de hare tegen de mijne zei: ‘Jouw moeder rookt dus ze gaat dood en je vader is al dood dus dan moet je naar een weeshuis, haha.’ Het is eten of gegeten worden. En vanavond eet ik haar zoon.
‘Het kan zijn dat de buren de politie hebben gebeld om melding te maken van bloedstollend gekrijs’
