In De Laatste Wens volgen we mensen voor wie tijd ineens iets anders betekent. Samen met Stichting Ambulance Wens kijken we mee met de momenten die er dan écht toe doen: een laatste bezoek, een ontmoeting, een herinnering die nog gemaakt mag worden.
In deze verhalen lees je niet alleen wat iemand nog wil meemaken, maar vooral wie achter die wens zit. Deze keer het verhaal van Wendy (49), vertelt door haar dochter Naïrah (26).
“Wendy is 49 jaar en ligt in een hospice in Doetinchem. Als je haar ziet, zie je niet meteen iemand die in haar laatste levensfase zit. Je ziet een vrouw met humor en veerkracht, iemand die altijd nét dat kleine lichtpuntje weet te vinden, hoe zwaar het ook wordt. En die vrouw is mijn moeder.
Zelf vindt ze het onzin als we zeggen dat ze sterk is. “Dat zegt iedereen”, zegt ze dan. Maar het is precies wie ze is.”
De laatste wens van de ongeneeslijk zieke Betty: 'Heel even was er geen hospice, geen ziekte en geen zorgen'
“Een paar weken geleden ging het ineens snel slechter. Zó snel dat artsen voorzichtig begonnen over een hospice. Een woord dat binnenkwam, omdat het alles ineens echt maakte. Vlak voordat ze verhuisde, kwam een longverpleegkundige met een idee: of we misschien een wens wilden indienen bij Stichting Ambulance Wens. We keken elkaar aan: mama, mijn zusje Kyara (21) en ik. Wat zou ze nog één keer willen? Het antwoord kwam meteen. Ze wilde naar zee.
Niet omdat ze daar vaak kwam, integendeel. Maar elke keer als ze er was, voelde ze rust. Ruimte. Alsof ze daar alles even kon loslaten en weer gewoon Wendy kon zijn. Dus reden we die dag van Doetinchem naar Noordwijk. In de ambulance werden we ontvangen door verpleegkundige Jan en chauffeur Dennis. Twee mannen die meteen rust brachten en ervoor zorgden dat deze dag veilig voelde.”
“Toch was mama gespannen. Ze had al zo lang niet meer gereisd sinds ze zo ziek was. “Zou ik het wel volhouden? Is het niet te veel?” vroeg ze zich hardop af. Maar hoe dichter we bij de kust kwamen, hoe rustiger ze werd. Toen de duinen in zicht kwamen, brak ze. Niet van verdriet, maar van opluchting. Dit was goed. Dit was precies wat ze nodig had.
Even later stonden we met z’n drieën hand in hand op het strand. Wendy zei niets, haar gezicht sprak boekdelen. We keken naar de zee, naar de zon op het water, honden die renden, vliegers in de lucht en mensen die langs wandelden. Het leven ging daar gewoon door. En voor even voelde dat ook zo voor ons. Ze ademde diep in, sloot haar ogen en genoot. Ze voelde zich weer thuis. En tegelijk wisten we allemaal wat dit moment betekende: dit is waarschijnlijk de laatste keer dat ze hier staat.”
De laatste wens van de terminaal zieke Loes (85): 'Nog één keer een dier vasthouden, voor een warm contact zonder woorden'
“Na het strand gingen we samen eten, gewoon aan tafel zoals vroeger. Praten, lachen, alsof er niets aan de hand was. Alsof het leven heel even weer normaal was. De terugrit was stil. Niet omdat er niets te zeggen viel, maar omdat het moment genoeg was geweest. We waren voldaan.
Tot op de dag van vandaag praten we erover. Over hoe waardevol deze dag was en hoe dankbaar we zijn dat dit nog kon. Want wat een cadeau is, voelt tegelijk als afscheid. Dankzij Jan, Dennis en Stichting Ambulance Wens werd deze dag een herinnering die we voor altijd vasthouden. Soms is een wens geen groot avontuur. Soms is een wens gewoon even naar zee. Voor mijn moeder bleek dat onbetaalbaar.”
Naïrah heeft ons laten weten dat het momenteel gezien de omstandigheden goed gaat met Wendy en dat ze redelijk stabiel is. Wendy lijdt aan COPD Gold 4 eindfase en hartfalen.
Stichting Ambulance Wens is een familie-initiatief dat sinds 2007 laatste wensen vervult voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. Met meer dan driehonderd vrijwilligers en speciaal gebouwde ambulances vervulden zij inmiddels 25.000 wensen door heel Nederland.
Van nog één keer naar zee tot een bezoek aan een dierbare: waar mogelijk wordt een wens binnen één à twee dagen gerealiseerd. En als het dringend is, soms zelfs binnen een uur. Wil je meer weten of een wens aanmelden? Ga naar ambulancewens.nl
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Laura (30) werkt voor Stichting WensAmbulance Oost-Nederland: 'Het zijn vaak de kleine wensen die het verschil maken'
