Ruby Bergmans (38) is veertig weken zwanger als ze haar baby plotseling niet meer voelt bewegen. In het ziekenhuis blijkt haar ergste nachtmerrie werkelijkheid te zijn geworden: het hartje van haar dochter klopt niet meer.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“De zwangerschap was vanaf het begin puur en verwachtingsvol”, blikt Ruby terug. “Mijn man Florens en ik leefden toe naar haar komst, maakten plannen en droomden over de toekomst.”
Ruby zit lekker in haar vel en de baby groeit volgens het boekje. “De echo’s waren goed, er waren geen bijzonderheden.” Samen met Florens maakt ze de babykamer in orde, schaft ze babyspullen aan en bereidt ze zich voor op de bevalling. “Ik zag een warme, veilige bevalling in het ziekenhuis voor me. Ik wist niet wat ik kon verwachten, maar hoorde van anderen hoe het zou kunnen zijn: je pasgeboren baby op je borst, het eerste huiltje, elkaar voor het eerst aankijken. Dat beeld speelde zich vaak in mijn hoofd af.”
Het is oudejaarsdag en waar buiten al vroeg vuurwerk afgestoken wordt, is het opvallend stil in de buik van Ruby. “Ik dacht: misschien slaapt ze of ligt ze anders dan ik gewend ben. Ik maakte me niet echt zorgen, maar had toch het gevoel dat het niet klopte. Mijn onderbuikgevoel werd steeds sterker. Ze bewoog niet, maar schoof wel. Op oudejaarsavond heb ik de verloskundige gebeld.”
Ruby, die op dat moment veertig weken zwanger is, kan meteen terecht. “Ze luisterde met een doptone, maar we hoorden geen hartje. Ik kon niet op het scherm kijken, Florens en de verloskundige wel. Zij zagen de baby, maar geen beweging. ‘Ik ga je doorverwijzen naar het ziekenhuis’, zei de verloskundige. Ik zag de schrik op haar gezicht.”
In tien minuten rijden ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. “Daar was helemaal niemand, alleen het personeel. Ze wisten dat we kwamen en we konden meteen doorlopen. De gynaecoloog luisterde en bevestigde waar we bang voor waren: haar hartje stond stil, ze was overleden.”
Die avond is volgens Ruby een breuklijn in haar leven. “Er is een vóór en ná die avond. Het was stil in de kamer. Ik zie de blik van de arts nog voor me. Tijd leek niet meer te bestaan. We moesten meteen in de regelmodus. De bevalling zou 4 januari ingeleid worden. Ik vond dat raar en dacht: haal haar er meteen maar uit, maar voor de verwerking zou het beter zijn om te wachten, dus gingen we naar huis.”
Maar op 1 januari om 00.45 uur krijgt Ruby de eerste weeën en om 01.30 uur meldt het stel zich opnieuw in het ziekenhuis. “Ik had al 2 centimeter ontsluiting. De bevalling was er één zoals zoveel vrouwen het meemaken, maar mentaal was het zwaar. Ik hoopte vurig dat ze zich vergist hadden en ze nog wel bleek te leven.”
Om 20.15 uur wordt Loua stilgeboren. “Eindelijk konden we haar zien en vasthouden. Ik leefde in een waas. Loua werd verzorgd, de navelstreng en placenta werden nagekeken en we moesten contact opnemen met de afscheidszorg. Wat moeten we doen? Hoe gaat het nu verder?” Het gezin blijft een nacht in het ziekenhuis en mag de volgende dag naar huis. “Ze mocht gewoon tussen ons in slapen, in een bakje met een koelplaatje eronder.”
Rachel beviel met 26 weken en 2 dagen: 'Hij bleek twee hersenbloedingen te hebben gehad'
Diezelfde week gaat Loua naar het AMC in Amsterdam voor een obductie van haar buik. “We wilden weten wat de oorzaak was en of het genetisch was, maar er is nooit een oorzaak gevonden.”
Thuis zorgen ze met liefde voor hun pasgeboren baby. “We hebben haar veel bekeken, zoals trotse ouders doen. We mochten haar vasthouden en knuffelen, verschonen en andere kleren aandoen, maar ze mocht niet te warm worden.” Florens en Ruby krijgen kraambezoek van vrienden en familie. “Ook kwam Stichting Still langs om foto’s te maken en werden de handjes van Loua in gips gegoten. Onbeschrijflijk, maar heel fijn.”
“We wilden geen uitvaart, maar vierden haar leven thuis met onze familie en taart. Daarna zijn Florens en ik samen met de oudste kinderen van Florens naar het crematorium gereden. Loua lag in een mandje bij mij op schoot.”
Inmiddels is de geboorte en het overlijden van Loua ruim een jaar geleden. “Het afscheid was niet één moment, maar een proces waar we nog steeds in zitten. Fysiek is ze niet meer bij ons, maar ze hoort er gewoon bij. Loua is onze dochter. We spreken elke dag over haar en noemen haar naam dagelijks. Ze is de eerste aan wie ik denk als ik wakker word en de laatste aan wie ik denk voor ik in slaap val.”
Inmiddels is Ruby opnieuw in verwachting. “Ik wilde niets liever dan weer opnieuw zwanger worden. Mijn hart is geopend door de geboorte van Loua. Ik vind het prachtig om weer zwanger te zijn, maar ook intens spannend. Blijdschap en angst lopen continu door elkaar.”
“We worden gelukkig goed begeleid in het ziekenhuis en krijgen veel steun van vrienden en familie. Het is geen zorgeloze zwangerschap, maar wel één vol van liefde. Ik heb vertrouwen in een goede afloop, maar denk dat ik pas opgelucht adem kan halen als ze geboren is.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De tweeling van Bjorn overleed: 'De grond zakte onder mijn voeten vandaan'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
