De zwangerschap van Kelsey Mortel (33) verloopt voorspoedig, maar met 29 weken en drie dagen begint plotseling de bevalling. Gelukkig is ze per toeval in het ziekenhuis waar ze werkt, om koffie te drinken met collega’s.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opvallendste verhalen over bevallingen. Van moeders, familieleden, vrienden, kennissen en experts.
“Ik had een goede zwangerschap. Ik was niet misselijk en had geen klachten”, vertelt Kelsey – die op dat moment al een zoon heeft van drie jaar oud. “Ik moest wel even schakelen. We hadden op maximaal twee kindjes gehoopt en nu werden we verrast door een tweeling. Ook hadden we extra spullen en een grotere auto nodig.”
Kelsey en haar man wennen rustig aan het idee en beginnen zich te verheugen op de komst van de meisjes. Alles lijkt goed te gaan, maar tijdens de 20 weken echo blijkt dat één van de twee baby’s een groeiachterstand heeft. “Baby A moest gemonitord worden.” Daarom wordt Kelsey van het ziekenhuis in Zaandam overgeplaatst naar het AMC in Amsterdam, waar ze gespecialiseerd zijn in tweelingen en meerlingen.
“Ik vond het heftig om te horen dat het met één van de kinderen niet goed ging. We wisten niet hoe het zou lopen. Ik maakte me zorgen maar wist ook dat ik op de beste plek was waar ik kon zijn. Mijn man en ik zijn nuchter en lieten het over ons heen komen. Veel meer konden we niet doen.”
De kans dat de baby’s eerder worden geboren, is groot. Kelsey hoopt dat ze in ieder geval de 34 weken haalt. “Met 26 weken moest ik stoppen met werken, zodat ik voldoende rust kon nemen en de baby’s zo goed mogelijk konden groeien.”
Als ze 29 weken en 3 dagen in verwachting is, besluit ze de spullen die ze op haar werk heeft laten liggen op te halen en een kop koffie te gaan drinken met collega’s. “Mijn moeder zei: ‘Je bent te dik, je past niet meer achter het stuur, ik breng je wel’. Om 10.15 uur liepen mijn moeder en ik het ziekenhuis in. Mijn moeder bleef wachten, ik ging naar mijn collega’s. Toen ik opstond om koffie te halen, voelde ik vocht lopen. Ik ging snel naar het toilet. Even dacht ik dat ik in mijn broek had geplast, maar dit was vruchtwater. Mijn vliezen waren gebroken.”
Het is een geluk bij een ongeluk dat ze in het ziekenhuis is en de weg kent. Kelsey zwaait haar collega’s gedag, haalt haar moeder op en samen snellen ze naar de afdeling gynaecologie. “Ik belde mijn man, die op zijn werk was, om te zeggen dat hij zijn telefoon in de gaten moest houden. Mijn moeder werd boos toen ze dat hoorde: hij moest zijn telefoon niet in de gaten houden, hij moest komen.”
Een paar minuten later mag Kelsey plaatsnemen op de stoel van de gynaecoloog. “Ik ging liggen en bleek tien centimeter ontsluiting te hebben. Ik was in shock. Acuut voelde ik druk, ik perste en binnen een paar seconden was de eerste baby eruit. Ally werd een half uur nadat we het ziekenhuis in wandelden geboren. Ze was net een piepend muisje. De gynaecoloog was in rep en roer en piepte artsen en verpleegkundigen op. Ally werd meegenomen, nog voordat ik haar kon zien of aanraken.”
De gebeurtenissen volgen elkaar in rap tempo op en Kelsey kan nauwelijks bevatten wat haar overkomt. Een oudere gynaecoloog neemt het stokje over, omdat haar tweede dochter in stuitligging ligt. “Ze probeerden haar te draaien, maar dat lukte niet. Ik werd naar de operatiekamer gereden. Ze renden met me over de gang, omdat de tweede baby er zo snel mogelijk uit moest.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
De dochter van Lilian Marijnissen werd te vroeg geboren: ‘De verloskundige hoorde aan mijn stem dat het was begonnen’
Kelsey wordt onder narcose gebracht, maar een keizersnede blijkt toch niet nodig. “Lizzy is om 11.00 uur geboren. Ze hebben haar er aan haar benen uitgetrokken.” Ally weegt 905 gram, haar zus Lizzy 1220 gram. “De meisjes waren net geboren en ik was nog onder narcose toen mijn man aankwam.” Kelsey is op tijd wakker om haar oudste dochter gedag te zwaaien. “Ik zag nog net dat ze in een couveuse werd getild, klaar om per ambulance naar het AMC gebracht te worden. Mijn zus mocht gelukkig met haar mee. Het idee dat ze helemaal alleen naar Amsterdam zou gaan, konden we niet aan.”
Niet veel later moet ook Lizzy naar Amsterdam. Voor haar is een aparte ambulance geregeld. In het AMC gaan ze naar de NICU – de intensive care voor baby’s – waar ze ademondersteuning krijgen. “Om 17.00 uur die middag kwamen ook mijn man en ik in Amsterdam aan. We kregen een tweelingkamer toegewezen. De artsen legden ons uit wat er aan de hand was en wat wij konden doen. Zo mochten we met de kindjes buidelen en ze aanraken, maar was het onverstandig om ze te aaien omdat ze dan te veel prikkels zouden krijgen.”
Kelseys vader haalt haar zoon Jake op van de peuterspeelzaal. “Ze kwamen naar het ziekenhuis, maar Jake mocht de NICU niet op omdat hij de waterpokken nog niet had gehad. Uiteindelijk mocht hij zijn zusjes pas een maand na hun geboorte ontmoeten.”
Na anderhalve week gaat het zo goed met Lizzy dat ze naar het ziekenhuis in Alkmaar mag. “Dat wilde ik niet: mijn zoon was in Purmerend, mijn ene dochter in Amsterdam en de andere ging naar Alkmaar. We hadden helaas geen keuze. Na het weekend mocht Ally gelukkig ook naar Alkmaar. Daar lag de tweeling uiteindelijk drie weken op de high care. Daarna gingen ze voor vier weken terug naar het ziekenhuis in Zaandam. Op 3 januari – inmiddels twee jaar geleden – mochten ze eigenlijk naar huis.”
Het stel is dolblij als hun meiden thuis zijn en ze eindelijk als gezin samen zijn. “Het was ook gek. We kwamen thuis, hadden geen kraamweek of kraamzorg gehad en de baby’s waren al bijna drie maanden oud.”
Inmiddels is Jake vijf en zijn Ally en Lizzy twee. “De meiden hebben het zo goed gedaan. Ze zijn kerngezond. Dat maakt het makkelijk om deze moeilijke start een plekje te geven.”
Kelsey is dankbaar en geniet met volle teugen van het gezinsleven. “Ally en Lizzy doen het zó goed, dat had ik niet durven dromen. Ze zijn gek op elkaar en hun broer is hun held. Eén van hun eerste woordjes was ‘Jakie’. Natuurlijk zijn ze ook weleens jaloers of pakken ze speelgoed van elkaar af, maar meestal gaat het goed. Ze spelen en dansen samen en aaien elkaar als één van beiden verdrietig is. Ze zijn lief en knuffelig. Eigenlijk zijn het de makkelijkste meisjes van de wereld.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Mirjam beviel met 23 weken van een stilgeboren zoon: 'Ik vocht als een leeuw om hem niet kwijt te raken'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
