Ik zit gezellig met Chris op de bank als mijn telefoon gaat. Het is Dennis, een technicus met wie ik in het verleden heb samengewerkt bij verschillende uitvaarten. Ik ga ervan uit dat het dus een werkgerelateerd belletje is. Totdat Dennis begint te praten en ik aan zijn stem hoor dat dit om iets heel anders gaat.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
'De dood maakt zichtbaar wat werkelijk telt, en het brengt ons terug naar de kern'
Hij vertelt dat hij belt voor een privékwestie en of hij mij zo samen met zijn vrouw Margriet kan bellen. Natuurlijk. We hangen weer op en ik blijf achter met een knoop in mijn maag. Dit klonk niet goed. Misschien is een van zijn ouders onverwacht overleden?
Dennis belt terug en zet me op de speaker, zodat ook Margriet mee kan luisteren. Ook haar ken ik, omdat ze Dennis weleens heeft geassisteerd bij een uitvaart. Mijn hart breekt als ze vertellen dat ze bellen vanuit het ziekenhuis, waar hun zoon Senna aan de beademing ligt. De zwangerschap was voorbeeldig gegaan, een bewegelijk ventje in de buik, geen vuiltje aan de lucht. Thuis begon de bevalling en ook dat leek allemaal prima te gaan, tot de situatie plots kantelde en ze met spoed naar het ziekenhuis moesten om Senna te halen.
Hun kleine man werd gereanimeerd en eindigde aan de machines op de NICU. Helaas kregen ze daar het hartverscheurende bericht dat Senna niet meer levensvatbaar is. Dennis en Margriet zijn in tranen en ik weet niets uit te brengen. Senna ligt nog aan de beademing en het plan is om deze binnenkort stop te zetten. Ze vragen of ik naar het ziekenhuis kan komen om samen met hen het afscheid van Senna te organiseren.
'Niets kon mij voorbereiden op het telefoontje dat mijn hele wereld op zijn kop heeft gezet'
De volgende dag loop ik zenuwachtig het ziekenhuis binnen. Ik tref de ouders ontredderd aan bij hun zoon. Senna is een prachtig, volmaakt kindje. Het lijkt wel een vergissing. Deze situatie is zo schrijnend, echt de hel. Het enige wat ik voor deze lieve mensen kan doen is ze de procedures uitleggen en ze stap voor stap begeleiden in alles wat er moet gebeuren.
Wat ze ondanks al het verdriet heel duidelijk maken is dat ze het leven graag vieren. Groot, klein, belangrijk, minder belangrijk: alle momenten. Het is niet voor niets dat Dennis een bedrijf heeft in licht en geluid voor op feesten en partijen. Het leven moet gevierd worden. Ook het korte leven van hun zoon. Senna had wel degelijk negen maanden in de buik geleefd en in die tijd had hij hen heel veel vreugde gebracht. Zijn komst was iets moois en daar wilden ze ook bij stilstaan. Dus geen afscheid in kleine kring, wat vaak gedaan wordt in deze situatie, maar groots.
Senna werd thuis opgebaard, in de box, in de woonkamer. Er kwamen heel veel mensen langs om afscheid te nemen en de ouders een hart onder de riem te steken. De ouders vroegen iedereen een kaars mee te nemen om Senna in het licht te zetten. Het kleine jongetje was omringd door knuffels, lichtjes en liefde.
Het afscheid zelf was ook prachtig. Het mandje centraal in de ruimte, daaromheen iedereen als een eenheid in dezelfde kleur, wit. Bloemen, foto’s, lieve woorden, muziek met betekenis. Een mooi en zo waardig mogelijk afscheid. Zonder voorbij te gaan aan het verdriet, want dat was er natuurlijk volop. Senna en zijn, onvoorstelbaar sterke, ouders werden omringd door warmte, wat troost gaf in deze vreselijke tijd. Het liet zien hoe belangrijk het is om goed afscheid te nemen en vooral dat te doen op jouw manier. Het was onvergetelijk. Ook voor mij.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Kinderen verdienen om te ervaren dat de dood, hoe verdrietig ook, een onderdeel is van het leven'
