In de rubriek Monumentje interviewen we iemand die een ode brengt aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag herdenkt Hella (63) haar dochter Sylvana (34).
“We hebben besloten om de behandeling te stoppen. Het is de zwaarste beslissing die ik ooit heb moeten nemen: je tekent het doodvonnis van je eigen kind”, vertelt Hella in gesprek met LINDA.
“Toen Sylvana tweeënhalf jaar oud was, zakte ze plotseling weg. Er is onderzoek gedaan en de artsen hebben het uiteindelijk afgedaan als een koortsstuip. Daarna heeft ze tot haar 32e geen gezondheidsproblemen gehad.
Ze werkte in een casino, waar natuurlijk veel lichtflitsen zijn. Op een gegeven moment kreeg ze ’s nachts aanvallen waarbij ze niet meer kon praten en haar lichaam begon te trillen. De huisarts dacht aan epilepsie en later bevestigde de neuroloog dat. Ze kreeg daar medicijnen voor en vanaf dat moment ging het een stuk beter.”
“Een tijd later moest ze langskomen voor een MRI. De neuroloog zei dat er eigenlijk niets te zien was. Sylvana werd erg moe van de medicatie en wilde daarom graag afbouwen als die niet per se nodig was. Of ze er direct mee is gestopt of rustig heeft afgebouwd, weten we niet.
Nicole (35) beviel twee keer van een stilgeboren baby: 'Naast rouw is er ook liefde, of ze nu hier zijn of ergens anders'
Vier dagen na haar 33e verjaardag stond de politie midden in de nacht voor mijn deur. In eerste instantie dacht ik: mijn man zal zijn portemonnee wel in zijn busje hebben laten liggen en die is opengebroken. Maar toen zeiden ze dat Sylvana een hartstilstand had gehad en gereanimeerd was. Ik dacht: een reanimatie? Hoe dan? Ze is net 33. Ik reed met de politie mee naar het ziekenhuis en pas daar hoorde ik dat ze een hele zware epilepsieaanval had gehad.”
“Ze moest overgeplaatst worden naar een ander ziekenhuis en daar heeft ze een paar weken gelegen. We wisten eigenlijk niets, behalve dat ze in coma lag en daar in theorie uit zou kunnen komen. Wel zeiden ze meteen dat ze altijd afhankelijk zou zijn van 24 uur per dag zorg, maar ze hebben nooit expliciet gezegd of ze nog bij zou komen.
Na een aantal weken zeiden ze dat ze in het ziekenhuis niets meer voor haar konden betekenen en dat ze naar een verzorgingstehuis moest. Dat wilden we niet; we gingen haar daar niet zomaar laten liggen. We zijn zelf gaan zoeken en kwamen uit bij een kliniek in Tilburg, genaamd Leijpark, die tot het jaar daarvoor volledig op kinderen was gericht. Ze was pas de tweede volwassene die daar kwam, maar ze moest ergens heen. Ondanks dat boden ze wel allerlei therapieën die haar zouden kunnen helpen.”
“Bij de therapieën moest ik ook aanwezig zijn. Wij wonen helemaal in het noorden, dus dat was twee uur rijden voor mij. Mijn man René had een caravan op de kop getikt en helemaal geïsoleerd, zodat ik daar kon verblijven. Van maandag tot en met vrijdag was ik daar om elke dag naar haar toe te kunnen, en in het weekend ging ik naar huis.
Sonja's dochter Lieke (22) kwam om bij frontale botsing: 'Een goede dag heb ik nooit meer gehad'
Ze heeft daar drie maanden gelegen en het leek wat vooruit te gaan. Via therapieën proberen ze als het ware van geitenpaadjes in de hersenen weer snelwegen te maken, zodat functies zich kunnen herstellen, maar dat lukte slechts deels. Het traject is daar na dertien weken sowieso afgelopen. Al die tijd is ze in coma gebleven.”
“Daarna werd ze overgeplaatst naar Dordrecht. Daar hebben ze geprobeerd om de therapieën in lichte mate voort te zetten. Ze heeft daar een jaar gelegen waarin er geen enkele verandering was. In overleg met de artsen zijn we naar het AMC gegaan. Daar was een arts die zich de situatie van Sylvana erg aantrok. Hij heeft een EEG en MRI gedaan. Daaruit kwam dat haar hersenen eruitzagen als die van iemand in een vergevorderd stadium van dementie. Ze had waarschijnlijk van het hele traject niets meegekregen.
We kregen twee opties: haar weer naar een verzorgingstehuis brengen, of de behandeling stoppen. We hebben besloten om de behandeling te stoppen. Het is de zwaarste beslissing die ik ooit heb moeten nemen: je tekent het doodvonnis van je eigen kind. Ze is daarna naar een medisch hospice gebracht en drie dagen later overleden.”
“Dit was anderhalf jaar na de hartstilstand. Al die tijd hoop je dat er nog iets gebeurt, maar eigenlijk weet je het wel. Toch houd je vast aan elk klein lichtpuntje. We beleven zoeken naar behandelingen, zelfs in Amerika. Mijn leven stond stil. Ik zat in overlevingsstand en ging maar door, maar ik was kapot. Dat merk je pas als het voorbij is; dan besef je wat er allemaal is gebeurd.
Voor de uitvaart heeft mijn man de kist paars geschilderd, haar lievelingskleur. Iedereen heeft aan de binnenkant van de kist een boodschap voor haar geschreven. We hadden knuffels gevraagd in plaats van bloemen. Die zijn door een vriend naar Gambia gebracht, voor de kinderen daar. Dat had Sylvana prachtig gevonden.”
De knuffels in Gambia. Tekst gaat verder onder de afbeelding.
“Door die periode van anderhalf jaar zat ik al in een soort rouwproces. Het voelt als eeuwig afscheid nemen. Op haar verjaardag en sterfdag heb ik altijd vrij. Dat zijn van die dagen waarop ik niet wil werken. Het is nu zes jaar geleden; het gevoel went, maar het gemis blijft.
Nu worden bijvoorbeeld de kinderen van mijn man ouders. Hij heeft al één kleindochter en natuurlijk is zij ook mijn kleindochter, maar het is toch anders. Sylvana was mijn enige kind. Ik word nooit oma, ik zal haar nooit zien trouwen. Dat had ik heel graag met haar meegemaakt.”
Ter nagedachtenis aan Sylvana: 26 augustus 1985 – 6 februari 2019
Wil jij ook het verhaal vertellen van jou en je overleden dierbare? Mail je naam, leeftijd, telefoonnummer en in een paar zinnen je verhaal naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Monumentje’ en wellicht nemen we contact met je op.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Jessica's zoon Jis (19) maakte een einde aan zijn leven: 'Hij was zo ziek dat hij liever dood wilde'
