Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zo veel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart. Om de dood bespreekbaar te maken en te laten zien dat er veel meer is dan koffie en cake.
In mijn werk zie ik de meest uiteenlopende uitvaarten. Vaak schrijf ik over de opvallende en dat zijn vaak de uitbundige. Livemuziek, schermen met foto’s, alles in dierenprint, vuurwerk, honderden mensen. Erg uitgesproken, en meestal prachtig hoor, want dat is wie iemand was en wat bij die persoon past. Maar af en toe is er ook een afscheid dat schittert in al zijn eenvoud. Zoals dat van Marlies.
Marlies had voor haar overlijden duidelijk kenbaar gemaakt dat ze geen interesse had in poespas. Geen ceremonie vol lofzangen en lange verhalen. Geen koffietafel, geen borrel. Nee. Gewoon een eenvoudig afscheid met kort wat muziek en daarna een natuurbegrafenis met alleen haar gezin. Punt.
Toen ik haar gezin vroeg of er dan geen mensen waren die misschien wat wilden zeggen tijdens de ceremonie, herhaalden ze mij de woorden van Marlies: ‘Alles wat mensen willen zeggen over mij, hadden ze maar tegen mij moeten zeggen. Ze weten dat ik doodga, dus daar hebben ze tijd
genoeg voor gehad.’
En daar had ze een punt. Want waarom wachten tot iemand er niet meer is? Het afscheid nemen was al bij leven begonnen, en Marlies wist dat als ze zou overlijden alles gezegd zou zijn. Wat dan overbleef was haar respectvol en intiem te ruste leggen. En haar wens was om dat te doen op een natuurbegraafplaats, in een mand versierd met bloemen.
Natuurbegraven is bijzonder. Je kiest een plek in de natuur, vaak midden in een bos of heidegebied. Daar word je begraven voor eeuwig. Dus niet voor tien of twintig jaar, waarna je nabestaanden een brief krijgen dat het graf geruimd moet worden. Nee, deze plek blijft bestaan. Het graf gaat op in de natuur. Er zijn dan ook geen grafstenen, maar wel een prachtig natuurgebied. Een plek waar je nog eens kan komen wandelen. Of niet, maar dat is ook oké, want er is niets wat je als nabestaande moet onderhouden.
Het is een manier van begraven die steeds populairder wordt en die ook past bij deze tijd. Het is namelijk een duurzamere keuze. Doordat het een natuurlijk proces is, kan men niet aankomen met een overdaad aan bloemstukken. Er mag één mooi stuk meegenomen worden. Geen synthetische kleding, maar biologisch afbreekbaar. Alles zo milieuvriendelijk mogelijk. Het lichaam gaat terug naar de aarde, en de aarde neemt het weer op.
Tekst gaat verder onder de foto.
Het beeld van het gezin van Marlies samen bij de natuurbegraafplaats vergeet ik nooit meer. Allemaal in dezelfde beigetinten gekleed, zonlicht door de bomen, de mand vol bloemen die ze samen lieten dalen. Geen verdere genodigden. Alleen de mensen die er voor Marlies het meeste toe deden. Je zou het sober kunnen noemen, maar een uitvaart hoeft niet uitbundig zijn om veel te zeggen. De herinneringen die je met elkaar bij leven maakt, zijn dan ook veel belangrijker. Dat weten we natuurlijk wel en toch eindigen veel van ons met spijt.
Marlies heeft me wat dat betreft, herinnert aan waar het écht om draait. Toen ik haar gezin zo samen om haar mand heen zag staan, voelde ik zoveel liefde waardoor de stilte van die kleine groep mensen binnenkwam als een enorm applaus.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Nú wilde hij leven. De dood zou zich aan hém moeten aanpassen, niet andersom'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA. deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat er meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
Lees hier nog meer columns.
