In Nederland worden jaarlijks zo’n 175.000 baby’s geboren. Meestal gaat dat goed, maar soms loopt het anders dan gepland. Daar weten deze moeders alles vanaf.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, familieleden, vrienden, kennissen en experts.
“Om 00.28 uur is Mozes geboren. Hij werd op mijn borst gelegd, maar was zo slap als een lappenpop. De verloskundige drukte op de noodknop en hij werd meteen weggehaald. Ik maakte me niet meteen zorgen. Ik zat in een roes. Vond zijn oogjes zó schattig en besefte niet dat hij te lang niet huilde. Ik dacht dat dat kwam doordat hij moest bijkomen van de bevalling, ik had tenslotte tweeënhalf uur geperst. Ik was bang dat ik uitgescheurd was. Toen ik hoorde dat mijn placenta vastzat en ik naar de operatiekamer moest dacht ik: prima, doe maar en breng mij maar onder zeil. Konden ze me meteen hechten.
Ruim een half uur later kwam ik bij in de uitslaapkamer. Ineens was mijn zus daar. Ik had geen idee hoe het met Mozes ging. Ik maakte me niet meteen zorgen, aangezien ik wist dat hij geen zuurstoftekort had gehad. Toen ik vroeg hoe het met hem ging, viel er een stilte. Ik wist meteen dat er iets aan de hand was. Daarom hadden mijn man en schoonzus mijn zus gebeld. Mijn man vertelde dat onze zoon het Downsyndroom heeft. Ik werd helemaal naar, wilde meteen naar hem toe. Hij lag in een couveuse met alle toeters en bellen.”
Lees hier Evi’s hele verhaal.
“Rond middernacht kwamen de eerste weeën. Er zat veel tijd tussen, maar ik voelde: ze komt er nu echt aan. In de ochtend kreeg ik weeënopwekkers, waardoor de weeën langzaam regelmatig en intenser werden, maar ik had nog niet genoeg ontsluiting. Rond 15.00 uur kwamen de persweeën op gang. De artsen zagen dat de hartslag van onze dochter zakte, maar we hadden nog genoeg tijd en hoefden ons geen zorgen te maken. Bij de volgende perswee, werd Milou geboren. Ze werd bij mij neergelegd, maar vrijwel meteen ook weer weggehaald, omdat ze niet huilde of ademde. Binnen drie minuten stond de hele kamer vol met artsen en verpleegkundigen.
De eerste twee minuten dacht ik nog: het zal zo wel komen, misschien hoort dit erbij. Het duurde steeds langer en er kwamen steeds meer mensen bij. Ik zag de angst in de ogen van mijn man en begon te huilen. Milou werd gereanimeerd en kreeg zuurstof toegediend. Ik zag niks, maar hoorde alles: de gesprekken, het aftellen bij een nieuwe poging, piepjes. Ik wachtte op het moment waarop Milou zou gaan huilen, maar dat kwam maar niet.”
Het hele verhaal van Anke lees je hier.
“Ik werd ’s ochtends naar de verlosafdeling gebracht voor een geplande keizersnede. Daar kreeg ik een katheter en een operatiejas. De verpleegkundigen brachten me naar de operatiekamer. Ik kreeg infusen en een ruggenprik. Het laatste dat ik me herinner, is dat met een wattenstaafje werd gecontroleerd of de verdoving het deed.
Ik werd wakker op de intensive care. Mijn lichaam had rust nodig. Ik herinner me dat mijn moeder met mijn zoon binnenkwam en zei: ‘Ik wil je aan iemand voorstellen’. Je hoeft mij niet te vertellen dat hij mijn kind is, dacht ik, dat weet ik heus wel. De verpleegkundige vroeg hoe oud mijn zoon was. Ik antwoordde dat hij gisteren was geboren. Hij bleek al vier dagen oud te zijn. Tijdens de keizersnede had ik een hartstilstand gehad en ik moest ter plekke gereanimeerd worden. Ook had ik inmiddels een openhartoperatie ondergaan.”
Je leest het interview met Monique Minnis hier.
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Cora kreeg drieling nadat ze haar kinderwens op een laag pitje zette: 'Ze lagen gehaakt en in stuit'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten. Ze is een boekenwurm en schrijft het liefst human interest-verhalen.
