In onze serie ‘Monumentjes’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag gedenkt Andrea (31) haar zoontje Noah, dat dertien dagen na zijn geboorte overleed.
Geschreven door Andrea Kagchelland, ter nagedachtenis aan Noah Kagchelland (17 mei 2018 – 30 mei 2018).
Wat waren we blij. Na een operatie aan mijn endometriose waren we eindelijk in verwachting. Onwerkelijkheid, blijheid en ook angst dat het fout zou gaan was wat we voelden. Op de één of andere manier had ik gedurende de zwangerschap altijd een gevoel dat er iets niet goed zat. Die klap kwam met de twintigwekenecho.
Ons zoontje had een hartafwijking, maar was wel goed te opereren als hij drie maanden oud zou zijn. Doktoren kwamen erachter dat hij een duim miste en waren bang dat er meer aan de hand was. We wilden geen risico lopen op een miskraam. Daarom besloten we een punctie te doen met 32 weken. Voor ons was duidelijk: wat ons mannetje ook had, hij was meer dan welkom.
Zijn groei stopte helaas met 26 weken, ook omdat mijn placenta en navelstreng ernstig verstoord waren. De punctie hebben we met dertig weken gedaan omdat het toch van belang was te zien wat hij mankeerde. Nog voor de uitslag binnen was, moest ik met spoed naar het ziekenhuis omdat ik hem niet meer voelde bewegen.
Daar aangekomen hadden we de keuze tussen een spoedkeizersnede of hem te laten gaan in mijn buik. Hij zou het geen uur meer uithouden in mijn baarmoeder. We besloten voor de spoedkeizersnede te gaan om er alles aan te doen hem te redden.
Onze Noah, van maar 775 gram, werd na 32 weken zwangerschap geboren op 17 mei. Hij had maar 15 procent zuurstof, zag er bleek uit en had geen ademhaling. Toch redde hij het. Na twee dagen was hij zelfs van de beademing af. Een groot wonder.
Hij lag op de intensive care voor te vroeg geboren kinderen in het Erasmus MC. Volgens de medici zou het een lange weg worden van een half jaar in het ziekenhuis, maar dat maakte ons niets uit. Hij was er, deed het boven verwachting goed en daarom waren we enorm dankbaar. Maar Noah bleek meer afwijkingen te hebben dan we in eerste instantie vermoedden.
Noah miste een oor en zijn andere oortje was erg klein. Zijn lever had een zeldzame afwijking, zijn geslacht was klein en z’n andere duimpje was onderontwikkeld. Deze combinatie aan afwijkingen hadden de doktoren nog nooit gezien. Een DNA-onderzoek wees uiteindelijk uit dat hij een zeer zeldzaam syndroom had, waarvan wereldwijd maar tien andere gevallen bekend zijn. We genoten ondertussen van ieder moment met ons wondertje en leefden met de dag. Iedere dag hoopten we dat hij ooit mee naar huis zou mogen. Maar toen kwam 30 mei.
Noah werd accuut ernstig ziek door orgaanfalen. De doktoren hebben alles geprobeerd, maar het mocht niet baten. De behandeling sloeg niet aan. Noah is die avond om 23.10 uur in onze armen overleden. Het is onmenselijk pijnlijk en verdrietig om je kindje zo te zien vechten voor zijn leven. Uit liefde voor hem hoopten wij dat hij snel mocht gaan. Mijn hart werd doorboord toen ik hem zo zag lijden, maar ook toen hij zijn laatste adem uitblies, ook al wist ik dat dat het beste voor hem was.
Noah is maar dertien dagen oud geworden. We missen hem intens, maar zijn ook dankbaar dat we hem dertien dagen bij ons mochten hebben.
Lees ook
De baby van Maartje overleed in haar armen: ‘Hij mocht gaan’
Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode van rond de 400 woorden en een mooie foto naar nieuws@lindanieuws.nl o.v.v. Monumentje.
