‘Schreeuwende kinderen, plassende vrouwen’

Worthy weet in zijn column voor het Parool gevat zijn minst favoriete plek in zijn favoriete vakantiepark te omschrijven. Schreeuwende kinderen, stiekem in het water plassende oude vrouwen en een lucht die naar voetschimmel en ontstoken tandvlees ruikt, vatten het volgens de schrijver zo ongeveer wel samen. Maar dan heeft hij het nog niet eens gehad over zijn allergrootste afkeer.

‘Wat nou paradijs?’

‘In het midden van de overdekte glijbaan verlies ik al mijn vaart’, omschrijft Worthy zijn ritje in één van de gevaartes. Het meisje achter hem komt steeds dichterbij. ‘Ze heeft niet gewacht. Dat is precies wat er mis is met dit land. We zijn niet meer in staat om te wachten. Alles moet nu. Morgen is te laat.’ En jawel: ‘Ze knalt met haar voeten in het orgaanrijkste gedeelte van mijn rug. Als twee vrijende swastika’s glijden we door de glijbaan. Mijn onderlip lekt bloed.’

‘Dit is niet mijn paradijs.’

Lees ook
Sylvia Witteman gaat naar Center Parcs en neemt mee: haar humor en Twitter

Lees de hele column van James Worthy hier.