Met twee tweelingen, en dus vier kinderen onder de vier, is het leven van Rachelle (29) en haar vriend Stefan (30) behoorlijk bijzonder. Toch zijn ze inmiddels niet anders gewend.
“We komen er als ouders bijna niet tussen.”
Rachelle (29) is moeder van twee tweelingen: 'Mensen stoppen midden op straat en vragen of ze écht allemaal van mij zijn'
Twee tweelingen
Het stel kent elkaar al sinds hun veertiende. Dat ze later graag een groot gezin willen, weten ze dan ook al vroeg. “Hij zei altijd dat hij drie of vier kinderen wilde en ik wilde er vier of vijf”, vertelt Rachelle aan LINDA.
Vier kinderen in vier jaar tijd zien ze alleen niet helemaal aankomen. Hun zoons Ràfael en Renzo (3) worden geboren in 2023. In augustus 2026 worden ze opnieuw ouders van een tweeling: Seff en Faas.
Huilen van geluk
Wanneer Rachelle vier jaar geleden voor het eerst zwanger raakt, verwacht ze totaal niet dat er gelijk twee kindjes zullen komen. Sterker nog: op de ochtend van de eerste echo zegt ze nog dat ze vooral hoopt dat alles goed is. “Tijdens de echo zei de echoscopist: ‘Ik zie hier een kloppend hartje, maar…’ Ik dacht eerst: oh, dit is niet goed. Gelukkig kwam daarna: ‘Ik zie er hier nog één.’ We konden alleen maar blij zijn. We huilden van geluk en ongeloof. Hoe kan dat nou?”
De verrassing is groot, net als het geluk. Ràfael en Renzo worden gezond geboren en groeien op als een hecht duo. Zo hecht zelfs dat Rachelle en Stefan zich al snel afvragen hoe leuk het zou zijn als er ooit nóg twee kinderen bij zouden komen. “Ze zijn echt samen één. Als ik vraag of ze hun schoenen aantrekken, zeggen ze bijvoorbeeld: ‘Ja, dat doen wij.’ Ze praten ook echt in de wij-vorm. We komen er als ouder bijna niet tussen.”
De gedachte aan nog twee kinderen blijft in hun achterhoofd spelen. Voor de zekerheid hebben ze al het een en ander bewaard. “We hadden alles dubbel op zolder gezet: de autostoeltjes, de eetstoeltjes, eigenlijk alles. Mensen zeiden dat we gek waren en dat zoiets toch niet nog een keer zou gebeuren.”
‘Oh, het zijn er twee’
Niets blijkt minder waar. Rachelle raakt weer zwanger en al snel krijgt ze het vermoeden dat er opnieuw meer dan één baby op komst is. Ze is vroeg in de zwangerschap al behoorlijk misselijk en krijgt haar broek na zes weken nauwelijks nog dicht. “Toen dachten we: dit kan toch niet van één kindje zijn? We gingen dus al met het voorgevoel van een tweeling naar de echo.”
Voordat ze de echokamer binnenlopen, probeert Rachelle zich nog even wat moed in te praten en zichzelf gerust te stellen dat elke uitkomst goed en geliefd zal zijn. “Ik heb nog even een schietgebedje gedaan op de wc en tegen mezelf gezegd dat het ook helemaal oké en leuk is als het één kindje zou zijn. Ik wist niet of ik anders misschien teleurgesteld zou zijn.”
Tijdens de echo blijkt haar vermoeden te kloppen. “Nog voordat ze iets kon zeggen, zei ik: ‘Oh, het zijn er twee.’ Dat bevestigden ze, en wij moesten alleen maar lachen. We waren dolgelukkig.” Het eerste praktische probleem van een te kleine auto hebben ze snel geregeld: binnen no-time staat er een Volvo met maar liefst zeven zitplekken voor de deur.
Zwangerschapsvergiftiging
De tweede zwangerschap verloopt echter niet geheel zonder zorgen. Rachelle krijgt zwangerschapsvergiftiging en moet twee weken in het ziekenhuis blijven. Uiteindelijk bevalt ze, net als bij haar eerste zwangerschap, rond de 36 weken van twee kerngezonde jongens.
Rosanne van Hemert was twee maanden na de geboorte van haar zoon opnieuw zwanger: ‘Ik dacht: hoe overleef ik dat?’
Vier onder de vier
Inmiddels zijn ze dus met z’n zessen. En hoewel vier kinderen onder de vier jaar voor buitenstaanders kan klinken als een recept voor totale chaos, ervaart Rachelle het dagelijks leven niet per se zo. “Het is druk, maar wel gezellig. We weten ook niet beter.”
Ochtenden beginnen vroeg voor het stel. Rond zes uur gaat de wekker en is het tijd om te douchen of de baby’s te voeden. Stefan zet, voordat hij naar zijn werk gaat, het ontbijt voor de rest van het gezin klaar. De oudste jongens komen rond half acht uit bed. Daarna volgt het aankleden, ontbijten en, op opvangdagen, het wegbrengen van de oudste twee. Dat wisselen Stefan en Rachelle af.
Als de jongens thuis zijn, wordt er gespeeld, gelezen en buiten gefietst. Ondertussen moeten Seff en Faas natuurlijk ook regelmatig drinken. Rachelle voedt de baby’s tegelijkertijd, wat efficiënt is, maar soms ook onhandig. Dat ontdekt ze tijdens de eerste dag waarop ze met alle vier de kinderen alleen thuis is. “Ik zat de baby’s tegelijkertijd te voeden en kon dus geen kant op. En toen moesten de oudste twee allebei naar de wc. Toen dacht ik: o ja, hoe ga ik dit doen? Dit kan dus niet.”
Inmiddels heeft ze daar een ritme in gevonden. Ze probeert de momenten waarop de baby’s slapen of niet gevoed hoeven te worden zo veel mogelijk te benutten voor de oudste jongens. “Als ik de kleintjes heb gevoed, leg ik ze daarna echt even weg in de box of neem ik ze mee in de kinderwagen. Dan probeer ik mijn tijd in de grote jongens te steken. We gaan dan lekker fietsen of een spelletje doen. Ik wil ook dat zij genoeg aandacht krijgen.”
Al is even snel naar de speeltuin ook niet meer wat het is geweest. “Toen er nog twee waren, renden we gewoon even snel terug naar huis als er iemand moest plassen. Nu, voor we gaan, moet iedereen gevoed zijn en moeten de grote jongens eerst naar de wc.” Dan volgen er nog vier jassen, twee paar schoenen en natuurlijk de voorbereidingen voor de baby’s. En dan Rachelle zelf nog. “Als ik bij de voordeur nog snel in de spiegel kijk, betrap ik me er iets te vaak op dat ik mezelf nog helemaal niet klaar heb gemaakt.”
Spitsuur
Overdag lukt het Rachelle steeds beter om een goed ritme te vinden, maar etenstijd blijft een uitdaging. Iedereen wil aandacht, terwijl er ook gekookt moet worden. “Het kan zomaar een halfuur duren voordat ik mijn pannen überhaupt op het vuur heb staan. Dan is er weer een ongelukje, heeft iemand een broek vol of gebeurt er iets anders. Maar als het eten eenmaal op tafel staat, is het gelukkig weer rustig.”
Na het eten begint de volgende puzzel: de baby’s voeden, de oudste jongens douchen en iedereen op tijd in bed krijgen. Het is een kwestie van kijken wie op dat moment het hardst iets nodig heeft en daar de planning op aanpassen. Stefan, die vijf dagen per week werkt, helpt waar hij kan.
Veel ruimte voor spontane afspraken met vrienden of een leeg avondje voor zichzelf is er op dit moment niet. Sociaal contact vindt vooral telefonisch plaats, of in de weekenden. Als de kinderen eenmaal op bed liggen, is het vaak eerst tijd voor de rest van het huishouden.
“Vriendinnen vragen wel eens om langs te komen, maar dan zeg ik dat ik pas om half tien klaar ben met alles. Dan denk ik: nou, ik wil eigenlijk ook gewoon lekker naar bed. Gelukkig begrijpen vrienden en familie dat. En Stefan heeft zijn voetbalhobby ook op een lager pitje gezet: er is eigenlijk gewoon geen tijd meer voor.”
Niet elke tweeling is identiek. Niet qua innerlijk, maar zeker ook niet qua uiterlijk: 'Op de echo was het verschil al onmiskenbaar'
‘Zijn die écht allemaal van jou?’
Ook buitenshuis trekken Rachelle en haar vier jongens behoorlijk wat aandacht. Dat merkt ze wanneer ze voor het eerst met de kinderen naar de supermarkt wandelt. “Mensen kijken om, maken opmerkingen en vragen zich hardop af of ze het goed zien: ‘Twee keer een tweeling? Is dit allemaal van jou?’ Soms steken ze zelfs over om het te vragen. We wisten wel dat we zouden opvallen, maar niet dat het zó zou zijn.”
De meest gestelde vragen zijn inmiddels voorspelbaar. ‘Is het druk?’ Of ‘Zijn ze eeneiig of twee-eiig?’ Haar antwoord is steevast hetzelfde: “Ik zeg altijd dat het gezellig druk is. En dat we niet beter weten.” Hoe leuk ze het ook vindt dat mensen geïnteresseerd zijn, het kan ook weleens vermoeiend zijn als ze gewoon dingen te doen heeft. “Dan denk ik soms wel: we willen ook gewoon even boodschappen doen en weer naar huis.”
Sinds de komst van de eerste tweeling laat het gezin grote boodschappen thuisbezorgen, maar aanbiedingen laat Rachelle niet graag liggen. “Bij ons gaan er zo’n 22 luiers per dag doorheen. Als die in de aanbieding zijn, sla ik groots in. Dan zie je mij over straat lopen met de oudste twee op hun fietsjes, terwijl ik de kinderwagen voortduw die tot de nok toe is volgestapeld met pakken luiers. Of nou ja, mij zie je eigenlijk niet eens meer staan.”
Alleen maar liefde
Toch probeert Rachelle vooral te genieten van deze bijzondere periode. Onlangs lieten zij en Stefan tijdens een weekendje weg de jongste twee een uurtje bij opa en oma om zelf te gaan zwemmen. Dan merkt ze hoe sterk ze aan haar kinderen gehecht is. “Ik kreeg tranen in mijn ogen toen we weggingen en heb ze eigenlijk het liefst gewoon bij me. Ik doe bijna niks zonder de kinderen.”
Wat het leven met vier jonge kinderen voor haar allemaal de moeite waard maakt? De liefde binnen het gezin. “Het is zo mooi om te zien hoe de jongens met elkaar omgaan. Als de oudste twee wakker worden, geven ze de kleintjes meteen een kus. Het is eigenlijk alleen maar liefde. Ik ben er ontzettend trots op dat Stefan en ik dit samen mogen hebben en ons gezin samen mogen vormgeven. Het is heel bijzonder om te zien hoe de jongens met elkaar omgaan en hoe ze nu al zo’n hechte band hebben met elkaar én met ons.”
Haar belangrijkste advies aan andere ouders is dan ook vooral niet te veel van jezelf te verwachten. “Ga relaxed je dag in en probeer flexibel te zijn. Als iets anders loopt dan je had bedacht, dan loopt het maar anders. Je hoeft niet alles volgens plan te doen. Geniet vooral van wat wél lukt.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Jaike raakt door IUI zwanger van een tweeling: ‘Dit hadden we niet verwacht en zeker niet durven dromen’
