Alexandra (32) en haar man willen dolgraag kinderen, maar als ze drie keer achter elkaar een miskraam krijgt, verliest ze het vertrouwen. In België blijkt haar baarmoeder vol te zitten met vleesbomen. Als ze moeder wil worden, is een buikoperatie om die te laten verwijderen noodzakelijk.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Alexandra over haar wens om moeder te worden en de zoektocht die daarbij komt kijken.
“Drie jaar geleden besloten mijn man en ik om te beginnen met proberen”, vertelt Alexandra. “We gingen er stiekem een beetje vanuit dat ik snel en makkelijk zwanger zou raken. We besloten het eerste jaar rustig af te wachten. Na een jaar was ik zwanger. Ik was blij en opgelucht. Hoe langer het duurde, hoe meer ik me afvroeg of we een medisch traject in zouden moeten. Ik had het gevoel dat dat niet nodig was, wilde op mijn intuïtie afgaan en afwachten.”
De vreugde bij Alexandra en haar man is van korte duur. “Na zes weken kreeg ik een miskraam. Ik ben praktisch ingesteld. Een miskraam komt nu eenmaal vaak voor, dus zette ik de knop om. Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik was ook realistisch.” Na drie maanden raakt Alexandra opnieuw in verwachting. “Op mijn verjaardag had ik een positieve test in mijn handen, dat maakte het extra leuk. Maar na vijf weken ging het opnieuw mis. Ik vroeg me af of er wat aan de hand was.”
Als Alexandra na drie maanden weer zwanger raakt, durft ze niet blij te zijn. “Ik dacht: oké, leuk die twee streepjes, maar ik moet nog maar zien of het goed gaat. Ik wachtte tot ik weer begon te bloeden. Een paar dagen later verloor ik inderdaad weer bloed. Mijn man probeerde nog positief te zijn en zei dat het erbij kon horen. Je hoort natuurlijk weleens over bloedingen tijdens de zwangerschap, maar ik voelde dat het weer mis was gegaan.”
Na de eerste miskraam gaat Alexandra uit voorzorg naar de huisarts. “Ik wilde het traject alvast opstarten en laten onderzoeken of er iets aan de hand zou kunnen zijn. De gynaecoloog in het ziekenhuis constateerde dat het zaad van mijn man goed was, want anders had ik niet zwanger kunnen raken. Op de echo zag alles er goed uit en er kwam ook niks naar voren uit het bloedonderzoek. Na de tweede miskraam ging ik naar de miskraampoli van een ander ziekenhuis. Er werd een 3D-onderzoek gedaan, maar dat lukte niet; dat had achteraf al een teken moeten zijn.”
Ook stuurt de gynaecoloog aan op chromosoomonderzoek. “We geloofden daar niet in.” Het stel besluit dat te laten voor wat het is. “De gynaecoloog haalde er een tabel bij. Ik was 31, mijn man 32, en zo waren er nog een aantal factoren die ervoor zouden zorgen dat de kans op een succesvolle zwangerschap 80 procent zou zijn. Er werd geen verder onderzoek gedaan.”
Het stelt Alexandra teleur. “Ik ben zelf op onderzoek uitgegaan en kwam via Duitsland in België terecht. In de Belgische kliniek wilden ze alles van mij en mijn situatie weten – er werd meer gevraagd dan in Nederland ooit was gedaan. De gynaecoloog ging met een camera naar binnen en zei: ‘Het is een ballenbak in je baarmoeder, je zit vol met vleesbomen. Logisch dat hier geen embryo kan nestelen.’ De arts reageerde geschrokken toen ik vertelde dat in Nederland al over ivf was gesproken. Als we daaraan zouden zijn begonnen, had ik waarschijnlijk nog veel meer vleesbomen gekregen, want vleesbomen groeien op hormonen.”
Mariska en haar man kregen stempel ‘onbegrepen fertiliteitsstoornis’: ‘Ondertussen leken al mijn vriendinnen zwanger te raken’
Door haar bezoek aan de kliniek krijgt Alexandra eindelijk antwoord op haar vragen. “Vleesbomen komen vaker voor bij vrouwen, maar ik had er bijna twintig. De grootste was vijf centimeter. Samen hadden ze mijn hele baarmoeder vervormd. Daardoor was een goede innesteling nauwelijks mogelijk en konden mijn zwangerschappen zich niet ontwikkelen.” Alexandra krijgt medicijnen om de groei van vleesbomen te stoppen en laat ze daarna operatief verwijderen. “Het was een soort keizersnede, een pittige buikoperatie. Ik heb superhard gehuild. Ik mocht een jaar niet zwanger worden en een natuurlijke bevalling zou geen optie meer zijn. De lol was er totaal af. Ik zag enorm op tegen de operatie. Ik was nog nooit onder narcose geweest, vond het retespannend.”
Alexandra gaat niet over één nacht ijs en besluit de casus voor te leggen aan de gynaecoloog in Nederland. “Ik kreeg het advies om dit niet te doen. Volgens haar was niet bewezen dat vleesbomen de innesteling van een embryo in de weg zitten.”
Het is een eenzaam proces. “Ik kende niemand met eenzelfde soort verhaal. Je hoort veel over fertiliteitstrajecten en bijvoorbeeld endometriose of adenomyose, maar niks over vrouwen die door vleesbomen miskramen hebben.” Veel vriendinnen van Alexandra raken zwanger en ze vragen haar er ook naar. “Ik kreeg continu dezelfde vraag, dat vond ik moeilijk. Vriendschappen veranderden. Bij sommige mensen ontstond er afstand, terwijl het contact met anderen intenser en dieper werd, omdat ik me gezien en gehoord voelde.”
Afgelopen juni gaat Alexandra onder het mes. “Ik heb heel hard gehuild toen ik de operatiekamer in gereden werd. Ik was zo bang en zag zo op tegen de wond. De gynaecoloog was gelukkig een hele leuke, nuchtere vrouw die echt naar me luisterde en me enorm geruststelde. Er werden twaalf vleesbomen verwijderd. Iedereen was lief en ik ben heel goed geholpen.” Als ze een paar maanden later op controle komt, blijkt ze nog vleesbomen te hebben. “Ik werd opnieuw geopereerd, maar dit keer vaginaal. In totaal zijn er negentien vleesbomen verwijderd.”
De operaties zijn geslaagd en Alexandra herstelt goed. Sterker nog: ze voelt zich beter dan ze zich in tijden heeft gevoeld. “Voor de operatie had ik heel veel bloedverlies. Ik dacht dat ik een hevige menstruatie had: ik bloedde tien dagen lang en lekte iedere nacht door. Ik droeg maandverband voor vrouwen die net bevallen zijn en zelfs dan lekte ik door. Niemand had er ooit naar gevraagd, maar in België bleek al vrij snel dat het kwam door de vleesbomen. Ik was altijd moe. Dat was niet gek; ik bloedde zoveel dat ik een ijzertekort had en daar viel niet tegenop te slikken.” Na de operatie komt haar energie terug. “Ik vond het geweldig. Ik kon weer sporten en boodschappen doen tijdens mijn menstruatie. Ik hoefde geen nieuw beddengoed meer te kopen. Ik was weer mezelf, voelde me goed en had zin in het leven.”
Inmiddels mag Alexandra weer proberen om zwanger te worden. “De gynaecoloog heeft geadviseerd om niet te lang te wachten met ivf om zo snel mogelijk een embryo te hebben, zeker aangezien ik aanleg heb voor myomen.” Hoe ze naar de toekomst kijkt? “De ene dag heb ik meer hoop dan de andere. Na alles wat er is gebeurd, vind ik het moeilijk om volledig op mijn lichaam en een goede afloop te vertrouwen.”
Alexandra hoopt met haar verhaal andere vrouwen die met vragen rondlopen een hart onder de riem te steken. “Ik ben echt niet iemand die vindt dat je voor elk wissewasje naar de dokter moet, maar ik ben enorm zoekende geweest en gun dat niemand.” Meestal merk je niks van een vleesboom. Soms geeft het wel klachten, zoals bloedverlies, een zwaar gevoel of pijn in de buik, vaak moeten plassen of pijn tijdens het vrijen. “Luister naar je lichaam, vraag door en laat je niet afschepen met een tabel.”
De achternaam van Alexandra is vanwege privacyredenen achterwege gelaten, maar is bij de redactie bekend.
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Tamara’s man kreeg de diagnose teelbalkanker: ‘De arts vroeg of we kinderen wilden’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
