Willie Heuser (68) is dertig als ze voorde vierde keer in verwachting raakt. De zwangerschap verloopt voorspoedig, maar met zeven maanden breken haar vliezen. In het ziekenhuis ondergaat ze een spoedkeizersnede onder algehele narcose, terwijl haar man nog naar haar onderweg is.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Mijn eerste twee kinderen werden vlot geboren”, vertelt Willie. “Toen ik zwanger raakte van de derde voelde ik me misselijk, maar ik knapte na drie maanden weer op. Vervolgens begon ik bloed te verliezen. Ik bleek een miskraam te hebben gehad.” Het is 1988 als Willie voor een vierde keer in verwachting raakt. “Ik voelde me goed, de controles waren goed en zelfs mijn bloeddruk – die tijdens mijn eerdere zwangerschappen steeds te hoog was – bleef normaal. Echo’s kreeg ik niet, dat deden ze destijds alleen als er een reden voor was.”
Willie werkt fulltime, terwijl haar man thuis bij de kinderen is. “Het was een zaterdagochtend, ik was zeven maanden zwanger en de kinderen zaten aan het ontbijt. Ik liep heen en weer en ineens braken mijn vliezen. Ik dacht: oh help, dat is veel te vroeg. De geboorte van Stephan, mijn tweede, ging zo snel dat hij thuis werd geboren zonder verloskundige erbij. Dat konden we nu niet gebruiken. Mijn man Peter belde de verloskundige. Ze kwam onmiddellijk en nam mij mee naar het ziekenhuis.”
Als Willie op de kraamafdeling aankomt, wordt ze op bed gelegd. “Ik moest worden overgeplaatst van Dordrecht naar Rotterdam, omdat ze daar betere middelen hadden voor de zorg voor premature baby’s. Met een ambulance werd ik naar Rotterdam gebracht. In Rotterdam werd meteen een echo gemaakt. De baby bleek een groeiachterstand van vier weken te hebben. Daar schrok ik van. Ik was 29 weken zwanger; als je daar vier weken vanaf trekt, is dat 25 weken, kantje boord.”
Ze krijgt een infuus met weeënremmers en er wordt een hartfilmpje gemaakt. “Tegen middernacht kwam de gynaecoloog. De uitslagen van de onderzoeken waren niet goed. Het kindje was beter af buiten mijn buik. De operatiekamer werd klaargemaakt voor een spoedkeizersnede. Ik belde Peter. Hij moest oppas regelen en naar Rotterdam komen, maar we hadden geen auto. Dat zou hij nooit redden.”
Een verpleegkundige meldt zich bij Willie. “Ze liet de couveuse zien waar de baby in zou komen te liggen en vertelde me dat het na de geboorte overgebracht zou worden naar het Sophia Kinderziekenhuis. Ik geloofde er niks van; de baby was veel te klein, dit ging niet goed aflopen.”
Eenmaal in de operatiekamer wordt Willie op de operatietafel gelegd. “Ik bibberde als een rietje en dacht: ik tril zo van die tafel af. Peter was er nog niet, maar ze begonnen mijn buik al in te smeren. Ik weet nog dat ik iemand hoorde roepen: ‘Dit is toch een spoedkeizersnede? Waar blijft de gynaecoloog?’ Daarna brachten ze me onder algehele narcose.”
Het eerstvolgende dat Willie zich kan herinneren, is dat ze door de gang wordt gereden. “Ik werd naar mijn kamer gebracht en had vreselijke buikpijn. Ik wist meteen dat het foute boel was, want er lag geen kind naast me. ‘Het is zeker niet goed?’, vroeg ik de verpleegkundige. Het enige dat ze zei was: ‘Nee, de gynaecoloog komt er zo aan’. De gynaecoloog en Peter kwamen de kamer in. Ik kreeg te horen dat de baby, een zoon: Frank, tien minuten had geleefd. Ze hadden hem nog geprobeerd te reanimeren, maar het mocht niet meer baten.”
Willie krijgt de vraag of ze haar stilgeboren baby wil zien. “Ik was nog suf van de narcose, dus dat wilde ik nog niet. Peter is wel meegegaan. Ik heb mijn man nog nooit zien huilen, maar hij was zo ontdaan, zo verdrietig.” De volgende ochtend is ook Willie er klaar voor om haar zoon te zien. “De verpleegkundige kwam aan met een soort dienblad, daarop lag Frank in een hydrofiele luier gevouwen. Op bed vouwde ze de luier open. Daar lag een bloot kindje met een navelklemmetje.” Ze vindt het jammer dat de verpleegkundige in kwestie er zo weinig gevoel voor heeft. “Ik bekeek hem, aaide hem. Hij was koud, kwam zo uit de koeling en begon al te verkleuren.”
Later die dag krijgen ook haar kinderen de baby te zien. “De verpleegkundige die toen hielp, had erover nagedacht. Frank had inmiddels een klein luiertje aan en was helemaal aangekleed. De kinderen keken en vroegen al vrij snel of ze weer mochten spelen. Dat was voor ons een bevestiging dat het goed was geweest.”
Frank blijkt het syndroom van Edwards te hebben, een ernstige chromosoomafwijking. “Voor mij zag hij er perfect uit, maar door deze aandoening had hij een groeiachterstand, waren zijn organen te klein en zaten zijn oren te laag. Het was niet genetisch, maar pure pech.”
Twee keer ziet ze haar baby en dan moet ze afscheid nemen. “Ik werd weer overgeplaatst naar het ziekenhuis in Dordrecht en twee dagen later zou Frank worden gecremeerd. Ondertussen was mijn wond gaan ontsteken. Het deed zo’n pijn dat ik amper kon zitten. Het is bizar, maar door alle consternatie zijn we de crematie vergeten. Ik kan dat nu relativeren: als ik in een rolstoel afscheid had moeten nemen en dat piepkleine witte kistje had zien staan, had ik dat misschien niet aangekund. Die herinnering heb ik niet, dat is me bespaard gebleven.”
Het verlies is zwaar voor Willie, zowel mentaal als fysiek. “Ik had pijn in mijn buik, maar geen baby. Ik slikte pillen om de melkproductie tegen te gaan, maar onder de douche begonnen mijn borsten te lekken. De babykamer was klaar, maar we konden alles weer opruimen. Gelukkig hadden we twee gezonde kinderen. Het maakte het verdriet niet minder, maar leidde ons wel enorm af.”
Regelmatig wordt ze gefeliciteerd als ze bekenden tegenkomt die zien dat ze geen dikke buik meer heeft. “Peter heeft veel kastanjes uit het vuur gehaald, maar het was vaak ongemakkelijk. Mensen wisten lang niet altijd hoe ze met ons verhaal om moesten gaan of deden alsof er niks was gebeurd. Toen ik weer aan het werk ging, leek het net alsof ik terugkwam na een griepje. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, maar het was wel lastig. Vaak mijn verhaal vertellen hielp mij ook bij mijn verwerking.” Gelukkig zijn er ook mensen die haar positief verrast hebben. “Frank is op Moederdag geboren en er zijn nog steeds mensen die op deze dag, ook 38 jaar later, een berichtje naar me sturen om me te laten weten dat ze aan me denken.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Denise’s baby kwam ter wereld met hartafwijkingen: ‘Ik dacht dat ze doodgeboren was’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
