Kindertherapeute Caroline Beerkens (37) – zelf moeder van drie – geeft aan de hand van haar eigen ervaringen nuchter en praktisch advies over opvoeden. Deze week: Moederdag.
De rode harten hangen al weken in de etalages, grote kaarten met ‘I love mama’ sieren de schappen bij het tankstation en doosjes bonbons liggen verleidelijk bij de kassa van de supermarkt. Moederdag komt eraan, en je kunt er niet omheen. De commercie van deze goedbedoelde dag is overweldigend en voor iedereen die om wat voor reden dan ook een hekel heeft aan Moederdag, is er geen ontsnapping aan. Het is overal.
Weken van tevoren begint het gevoel al te sluimeren, dat gevoel van proberen te doen alsof het niet bestaat. Vroeger had ik er nooit bij stilgestaan. Mijn moeder klaagde steevast over het feit dat mijn vader het weer vergeten was, en dan halverwege de dag met een rode roos thuis kwam. Met drie dochters probeerden wij dit altijd te compenseren, tot op de dag van vandaag. Ik zorg voor bloemen, kook voor mijn moeder en laat haar die ene dag per jaar extra weten hoe dankbaar ik ben voor alles wat ze voor ons doet en is.
Joshua Nolet: 'Wij mochten vroeger geen kleurplaten, dat was niet creatief’
Toen ik zelf moeder werd, kwam daar een nieuwe verwachting bij: de verwachting van waardering van de vader van je kind. Sam was nog te klein om iets te doen, dus leg je dat automatisch bij de andere ouder. Het eerste jaar kwam er een cadeautje, maar naarmate de jaren vorderden en wij niet meer samen waren, werd dit niet vanzelfsprekend. Het bleef bij het ‘fijne moederdag’ appje. Elk jaar hoopte ik weer op een cadeautje en elk jaar volgde een teleurstelling. Soms kwam er onverwacht een cadeau een dag later. Het ging me niet om dat cadeau, maar juist om dat knullige ontbijt op bed, die zelfgemaakte tekening van je kind, en een moment van stilstaan bij alles wat je als (alleenstaande) ouder doet.
In die eerste jaren als alleenstaande moeder vangen mijn vriendinnen met op met lieve berichtjes. En toen was er Josh. Wie is er verantwoordelijk voor een dag als deze wanneer er een nieuwe partner is? De vader van Sam was vaak in het buitenland, dus daar moest ik niet te veel van verwachten. Josh had “niets met deze commercie.” Zijn eigen moeder vond het onzin, en zo was dit vanaf jongs af aan een dag geweest die vooral geen aandacht mocht krijgen. Stiekem vond ik deze dag wel belangrijk. Het eerste jaar van onze relatie heb ik zelf de slingers opgehangen, kreeg ik een prachtig knutselwerk van de opvang en liet ik met mijn eigen gebaren voor mijn moeder zien hoe belangrijk ik deze dag vond.
Een paar jaar aan voorbeelden en een dochter samen zouden het tij toch wel doen keren? Het is de ochtend van Moederdag. Sam heeft al weken een cadeautje van school in zijn tas, en mijn moeder stuurde Josh nog een reminder. Ik word wakker gemaakt door Sam. Josh slaapt nog, dus ga ik alvast naar beneden om ontbijt te maken voor de kinderen. Met liefde open ik Sam’s creatie. Als Josh wakker wordt, vraagt Sam: ‘Waar is Coco haar cadeautje?’ Als ik de schrik in zijn ogen zie, breek ik. Josh is het weer vergeten.
'Zodra je een beetje vertrouwt op het nieuwe ritme van je kind, verschuift het weer'
Ik ben teleurgesteld dat deze dag, die ik toch al jaren probeer te koesteren, nog steeds als onbelangrijk wordt gezien. Ik huil stilletjes en ga daarna met de kinderen naar mijn moeder, met bloemen en een kaart. Het is ten slotte ook haar moederdag. Niet veel later komen de appjes: de ‘sorry’s’ en ‘het spijt me’s.’ Bij thuiskomst staan de kaarsjes aan, ligt er een handgeschreven kaart op me te wachten en wordt er beloofd dat er vanaf nu geen Moederdag meer vergeten wordt. Wat ik belangrijk vind, is voor hem belangrijk. We knuffelen, doen een dansje met z’n vieren en eten diezelfde avond de hele bak Ferrero Rocher op.
De vraag wie er verantwoordelijk is voor de invulling van Moederdag als de kinderen nog te klein zijn om de boel zelf te organiseren en vader niet meer bij moeder is, blijft een pijnlijk hoofdstuk. Misschien moeten we die vraag helemaal niet stellen en vooral heel trots zijn op dat we het allemaal doen, met of zonder vaders of partners. Voor al die moeders die het alleen doen: ik denk aan jullie zodra de eerste rode harten weer in de etalage worden gehangen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Wat te doen bij driftbuien in het wild? Kindertherapeut Caroline Beerkens maakt het zelf ook regelmatig mee
