'In de eerste jaren van het moederschap worden er dingen uitgesproken die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen'

Ongeschreven regel

Er bestaat een ongeschreven regel tussen moedervriendinnen. Alles wat aan deze tafel wordt gezegd, blijft aan deze tafel. Dat moet ook wel, want in de eerste jaren van het moederschap worden er dingen uitgesproken die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen. Dat je partner vandaag beter niet thuis kan komen. Dat je hebt gegoogeld op hotelkamers voor één persoon, niet omdat je weg wilt uit je gezin, maar omdat niemand daar ‘mama’ tegen je zegt. We menen het allemaal niet. Of nou ja, meestal niet.

Het zijn de woorden van vrouwen die moe zijn. Moe op een manier die je pas begrijpt als je maanden achter elkaar in stukjes hebt geslapen, die al uren aanstaan voordat de dag goed en wel begonnen is, die zoveel geven dat ze zichzelf onderweg soms even kwijtraken.

En toch is dit misschien wel de veiligste plek die ik ken. Niemand hier vraagt of ik al een slaapcoach heb geprobeerd. Niemand zegt dat ik moet genieten, want voor je het weet zijn ze groot. Niemand twijfelt eraan dat ik zielsveel van mijn kinderen houd, ook al zei ik net dat ik zijn koffiekopje wilde smijten. Er wordt gelachen, er wordt geklaagd, er wordt nog een kop ingeschonken. En daarna gaat iedereen weer naar huis of aan het werk.

Gehoord worden

Als therapeut denk ik vaak dat we onderschatten hoe helend zulke ochtenden zijn. We zoeken herstel meestal in grote oplossingen: therapie, boeken, cursussen. Ik geloof daar allemaal in. Maar wat ik in mijn praktijk ook steeds weer zie: mensen dragen spanning aantoonbaar lichter wanneer een ander hun ervaring herkent. Niet omdat die ander iets oplost. Alleen al het gehoord worden doet iets met je lijf. Ons zenuwstelsel is niet gemaakt om alles alleen te doen.

Misschien is dat wel de werkelijke functie van moedervriendinnen. Niet dat ze advies geven, integendeel. Bij mijn vriendin aan tafel krijgt klagen een heel andere betekenis. Het is geen uitnodiging om iets op te lossen, maar een manier om te zeggen: kijk eens hoe zwaar deze week was. En de ander antwoordt: “Ja. Dat zie ik.” Soms is dat alles.

Even geen perfecte moeder

Er gebeurt meer aan die tafel dan we zelf doorhebben. We geven elkaar toestemming om heel even geen perfecte moeder te hoeven zijn. Om hardop te zeggen dat het vandaag niet ging, dat je partner je mateloos irriteert, dat je kind al drie weken leeft op pasta, komkommer en lucht. Niet omdat dat is wie we zijn. Maar omdat het soms is hoe we ons voelen. Dat verschil begrijpen moedervriendinnen als geen ander.

Een half uur later fiets ik naar huis. De peuter slaapt er niet beter door. Mijn was heeft zichzelf niet opgevouwen en thuis wacht precies hetzelfde gezin als toen ik wegging. Alleen draag ik het niet meer helemaal alleen.

Thank the universe voor moedervriendinnen. Ik gun ze elke moeder.

Maar niet die van mij. Want dan moet ik je vermoorden.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Caroline Beerkens: 'Mijn enige taak was mijn baby voeden en zelfs dat leek ik niet goed te doen'Lees ook