Caroline Beerkens: 'Ik houd zo van koken en had een kind dat niets van eten moest weten'

Neiging mij te verantwoorden

Mijn oudste at nauwelijks. Ik was alleenstaande moeder en mijn kind leek prima te functioneren op melk, komkommer en appel. In mijn tas zat altijd het vertrouwde knijpzakje. Ik voelde de neiging om me te verantwoorden, zonder dat iemand iets zei. Alsof ik uitleg verschuldigd was over wat ik hem gaf. Wat niemand zag, waren de uren in mijn keuken. Ik probeerde van alles.

Pannenkoeken met groente erdoorheen, ook wel Hulkpannenkoeken, sauzen waarin ik extra’s verwerkte, bordjes die ik zo aantrekkelijk mogelijk opmaakte. Het meeste eindigde op de grond. Zijn mond bleef dicht. Ik houd zo van koken en had een kind dat niets van eten moest weten.

Voedselneofobie

Pas later begreep ik dat dit minder over mijn inzet ging dan ik dacht. Voedingsdeskundige Ellyn Satter beschrijft eten bij jonge kinderen als een duidelijke taakverdeling: de ouder bepaalt wat en wanneer er wordt aangeboden, het kind bepaalt of en hoeveel het eet. Rond hun tweede levensjaar bevinden kinderen zich midden in hun autonomieontwikkeling. Ze ontdekken dat ze ergens invloed op hebben en oefenen dat op de plekken waar dat kan. Hun mond is zo’n plek. Daarnaast maken veel kinderen tussen anderhalf en ongeveer vijf jaar een fase van voedselneofobie door, een natuurlijke terughoudendheid tegenover nieuwe smaken. Dat heeft een biologische achtergrond en zegt weinig over de kwaliteit van opvoeding. Aan tafel voelt het alleen zelden als een ontwikkelingsfase. Het voelt alsof jouw moeite wordt afgewezen.

Op een zomeravond op vakantie zaten we aan een plastic tafel onder een fel terraslampje. Het was warm en ik had geen energie om het eten aan te passen of aantrekkelijker te maken dan het was. Er kwam een bord kip met rijst voor hem te staan, gewoon zoals het werd geserveerd. Hij pakte zijn vork en begon te eten. Eerst een hap, daarna nog een. Zijn bord werd leger. Ik zei niets. Ik keek en wachtte, alsof het elk moment weer kon stoppen. Die avond at hij zijn bord leeg. De dagen daarna at hij weer. Niet ineens zonder voorkeuren, maar wel open. Er was niets veranderd aan mijn kookkunsten. Er was iets verschoven in hem.

Geen aparte menu’s

Met kind nummer twee begon het opnieuw. Zij is inmiddels bijna vier en bekijkt negen van de tien maaltijden alsof ik haar voorstel iets te doen waar ze niet om heeft gevraagd. Zodra het bord op tafel staat, staat zij op. Ze loopt rond, kruipt onder de tafel, praat over haar dag. Gegeten wordt er weinig. Het verschil is dat ik rustiger ben. Er is fruit in huis. Er is yoghurt. Ze zal geen tekort oplopen van een avond waarop ze weinig eet. Ik maak geen aparte menu’s meer. Ik kook wat ik kook en zet het neer.

Baby nummer drie eet zonder veel aarzeling. Curry, stamppot, pannenkoeken. Ik heb daar geen verklaring voor. Het enige wat veranderd is, is mijn idee dat het iets bewijst.

Ik zit nog steeds onder de tafel om restjes op te rapen. Het verschil is dat ik daar niet langer denk dat het iets zegt over mij. In huizen met jonge kinderen wordt gegeten, geweigerd, geknoeid en opnieuw begonnen. Morgen schuif ik ze gewoon weer een bord voor.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Wat te doen bij driftbuien in het wild? Kindertherapeut Caroline Beerkens maakt het zelf ook regelmatig meeLees ook