Lotte Bastiaansen is moeder van Floris (5) en Julie (4) en hoofdredacteur van LINDA.mini. Bloedeerlijk en met humor neemt ze je mee in haar leven met jonge kinderen.
Wat goed, dacht ik toen ik de openhartige column las van een van onze columnisten. Daarin deelde ze eerlijk dat het moederschap voor haar niet meteen als een roze wolk voelde, maar meer als een tornado. Dit is vast herkenbaar voor meer moeders.
Naïef als ik blijkbaar nog steeds ben, dacht ik ook dat dát de strekking van de reacties zou zijn. Dat ze bemoedigende woorden zou krijgen. Dat mensen haar zouden bedanken voor haar eerlijkheid. Of desnoods gewoon een hartje zouden achterlaten met de digitale variant van: I feel you.
Dat was niet de strekking van veel reacties, die opvallend vaak van een andere generatie vrouwen kwamen. De boodschap was eerder: zeur niet zo. Vroeger deden we dit ook gewoon. Niet zo moeilijk doen.
Ik heb het zelf ook weleens ervaren. Toen ik een eerlijke column schreef over het moederschap. Dat ik het prachtig vind, maar soms ook slopend. Dat ik zielsveel van mijn kinderen houd, maar ze ook met enige regelmaat achter het behang wil plakken. Naast veel bemoedigende reacties – ‘zo herkenbaar’, ‘fijn dat je dit deelt’ – waren er ook mensen die vonden dat ik dit soort dingen helemaal niet mocht zeggen. Leuk voor je kinderen. Neem ze dan niet. In die trant, zeg maar.
Behoorlijk geïrriteerd wilde ik via de comments van me laten horen: ‘LEES DAN EERST DE COLUMN GOED!!!!!!’, maar ik telde tot tien en dacht: ik laat me niet gek maken. We zouden juist moeten aanmoedigen dat moeders steeds vaker durven te delen hoe ze zich écht voelen.
Toen ik net moeder was – als een van de eersten in mijn vriendengroep – deed ik dat namelijk niet. Ik durfde niet goed te zeggen dat het soms helemaal niet zo goed met me ging. Dat ik me met vlagen enorm eenzaam voelde. Dat ik klaar was met het lopen van hetzelfde rondje, omdat mijn dochter alleen in de draagzak sliep.
'Deze is voor mijn dochter: laat je nooit door iemand vertellen dat je te veel, te luid of te aanwezig bent. Neem ruimte in'
Moeder worden is niet niks. Sterker nog: uit het recente rapport ‘Ouders onder druk’ van de Erasmus Universiteit blijkt dat 39 procent van de ouders burn-outklachten ervaart. Voor een kleine groep van 2 tot 5 procent zijn deze klachten ernstig en langdurig. Moeders, ouders met kinderen onder de vier jaar en ouders van kinderen met extra zorgbehoeften ervaren de meeste druk, schreef Sophie van Gool eerder voor LINDA.mini.
‘Vroeger deden we dit ook gewoon’ is bovendien een weinig behulpzame vergelijking. Vroeger is niet te vergelijken met nu. Daarbij: iedereen ervaart het ouderschap anders. Niet voor niets wordt er door verschillende vrouwen gepleit voor het opnemen van het woord moederteit in het Nederlandse woordenboek. De term beschrijft de ingrijpende overgangsfase waarin een vrouw verandert in een moeder. Een verandering die niet alleen praktisch is, maar ook lichamelijk, emotioneel en sociaal.
Tegen nieuwe moeders zeggen we vooral dat ze moeten genieten. Dat alles een fase is. Dat het vanzelf goedkomt. Dat het erbij hoort. En natuurlijk: soms helpt dat en is het ook wat je wil horen. Maar misschien hebben nieuwe moeders soms iets heel anders nodig.
Dat iemand zegt: ik begrijp je. Ik hoor je. Wat dapper dat je dit durft te delen. Kan ik iets voor je doen? Geen oordeel. Geen ‘vroeger deden we dit ook’. Geen ongevraagd advies. Gewoon: I feel you. Of een digitaal hartje i.p.v. een nare comment.
Lotte Bastiaansen: ‘Als ze op het consultatiebureau vragen hoe het met mij gaat, schiet ik vol’
