Dit kleine zusje van Parijs is culinair gezien de beste stad van heel Frankrijk

Waar Rome is gebouwd op zeven heuvels, kent Lyon er twee: Croix-Rousse en Fourvière. De Lyonnais noemen ze ‘la colline qui travaille’ en ‘la colline qui prie’: de heuvel waar je werkt en de heuvel waar je bidt. Op de heuvel Fourvière is het eigenlijk allemaal begonnen. Hier werd de stad in 43 voor Christus gesticht door de Romeinse gouverneur Plancus. Die noemde de plaats Lugdunum, naar de (Keltische) god van het licht: Lug. Dat werken slaat vooral op de duizenden zijdewevers (les canuts), die eeuwen geleden hun kleine ateliers in het noorden van de stad bouwden. Dag in, dag uit maakten zij op hun weefgetouwen de meest luxueuze stoffen, waardoor Lyon tijdens de Renaissance (circa 1494 tot 1610) uitgroeide tot dé zijdehoofdstad van Europa. En hoewel de bloeiperiode na 1870 afnam, is er nog steeds veel aandacht voor het ambacht. Niet voor niets produceert modehuis Hermès zijn stoffen in deze regio. Op de Rue du Président Édouard Herriot vind je zelfs hun nieuwe flagshipstore. Een prachtig stijlvol pand, maar wat ze verkopen is natuurlijk wel flink aan de prijs. Gelukkig kun je in kleine boetiekjes ook kleurrijke betaalbare sjaals kopen. Tip: heeft de stof een opstaand, geribbeld randje? Dan heb je handwerk voor je en geen massaproduct uit de fabriek. Ook op de ­hellingen van de wijk Croix-Rousse is de creatieve energie volop ­aanwezig. Tussen de (vroegere) ateliers vind je pop-upstores, murals en straatkunst.

RAGFIJN KANT
De vier witmarmeren torens van La Basilique Notre-Dame de Fourvière steken als ware stijliconen hoog boven de stad uit. Dit is geen standaard Frans middeleeuws kerkje, maar een belachelijk mooi bouwwerk met een eclectische mix van gotische, byzantijnse en romaanse invloeden.
Van dichtbij lijken de uitgebeitelde façades een beetje op ragfijn kant. Vanbinnen is het misschien nog wel mooier: de gewelven zijn bezaaid met bladgoud en groen-blauw mozaïek.
Het is heerlijk dwalen door de kronkelende straten van het oude centrum, dat zich uitstrekt langs de westelijke oever van de Saône. Vanaf Fourvière kun je de funiculaire nemen, een kruising tussen een tram en kabelbaan. Maar te voet de stad verkennen gaat ook opperbest: Lyon doet het prima als wandelstad. Is de temperatuur te hoog om te slenteren? Neem dan vooral een huurfiets. Gelukkig bieden de donkere steegjes genoeg schaduw. Een tikje mysterieus kun je het hier wel noemen. Pastel­kleurige huizen, patio’s verstopt achter dikke houten deuren: in de middel­eeuwen was het er propvol. Vanwege het tekort aan woningen mochten er rijen huizen aan elkaar vast worden gebouwd. Dat je dan wel een heel stuk moest omlopen om bij de rivier te komen, was uiteindelijk niet zo handig. De truc: les traboules, een netwerk van verborgen doorgangen, via steegjes en binnenplaatsen. De stad kent er nog steeds meer dan ­vijftig, die je vanaf de straat niet ziet liggen maar waar je wel doorheen kunt lopen. De mooiste zijn die van 27 Rue Saint Jean naar 6 Rue des Trois-Maries. Het is een wereld op zich, met elegante gewelven en een haast theatrale lichtval. Alleen als we even aan de kant moeten voor een groep tegenliggers met selfiesticks, wordt de idylle verstoord.

Eenmaal overgestoken, kunnen we niet anders dan neerploffen bij een Bouchon Lyonnais; een traditionele bistro met rood-wit geruite kleedjes op de tafels. Wij kiezen voor Auberge des Canuts (8 Place Saint-Jean), met uitzicht op de Saint Jean Baptiste-kathedraal. Uiteraard ontbreekt de huisgemaakte saucisson niet op de kaart. In ons beste Frans bestellen we er een quenelle artisanale, een soort vissoufflé die erg populair is. Jazeker, vegetariërs hebben het hier moeilijk.
In tegenstelling tot de meeste andere steden, heeft Lyon zich niet van noord naar zuid, maar van west naar oost ontwikkeld. Daarom volgen wij ook deze route. Zodra we de brug over de Saône oversteken, ­verandert de sfeer. Smalle straatjes maken plaats voor brede boulevards, met meer licht en ruimte. Hier vind je het kloppend hart van de stad: het schier­eiland Presqu’île, dat ligt ingeklemd tussen de Saône en de Rhône. Magisch middelpunt is Place Bellecour, een van de grootste pleinen van het land, met een stadstuin vol bomen en het kunstwerk Tissage Urbain, dat bestaat uit lange kleurrijke linten die over het plein zijn gespannen en in de zomer welkome schaduw geven. Shoppen kan optimaal in de vele, vele chique winkels eromheen, zoals bij A Domimod (15 Place ­Bellecour, 3de ­verdieping): een eldorado vol vintage Dior, Céline, Sandro en Maje. Of bij Upper Shoes (8 Rue de Jean de Tournes) voor een paar stijlvolle ­hakken of mocassins.
Wat je echt niet mag missen is Grand Hôtel-Dieu (1 Place de l’Hôpital), langs de oevers van de Rhône. Ooit was het gigantische neoclassicistisch gebouw van licht natuursteen en met bovenop een dertig meter hoge koepel een ziekenhuis. Maar sinds de renovatie in 2019 is het een niet te missen complex met binnentuinen, winkels en restaurants. Ook vind je er het luxueuze InterContinental hotel, met ’s werelds beste cocktailbar: Le Dôme. De perfecte plaats om even te ontsnappen aan de drukte. Wij zoeken liever eerst een plekje onder de arcades van een van de ommuurde tuinen. Hoog tijd om een plaatselijke lekkernij – praluline – te proeven, gekocht bij een bakkerij verderop. Het zachte briochebrood is gevuld en bedekt met roze gesuikerde amandelen. En ja, het smaakt net zo zoet als het eruitziet. Een soort kerstbrood, maar dan zonder krenten.

WODKA EN WITTE THEE
Maar nu we toch in de buurt zijn, kan een bezoekje aan Le Dôme niet ontbreken. Door de torenhoge Soufflot-koepel weerkaatsen zwakke ­zonne­stralen op de zwart-wit marmeren vloer. We zakken weg in een grijze bank met okergele kussens en zijn blij dat we ons nog even hebben omgekleed. In een jeans en afgetrapte gympen hoef je hier niet aan te komen. Het verhaal gaat dat Taylor Swift tijdens haar concertreeks in de stad hier ook een glaasje dronk. Volgens onze strak-in-het-pak gestoken barman hielp signature cocktail Panthéon hen in 2021 aan de prestigieuze titel ‘beste hotelbar van de wereld’. Die moeten we natuurlijk proberen. En smaken doet het, deze mix van St. Germain-likeur, huisgemaakte blanc de blancs champagnesiroop, wodka, witte thee en citroensap. Wel is het kwaliteit boven kwantiteit, want met cocktails van 21 euro per stuk doen we het rustig aan. We nemen straks wel schaamteloos een extra glas rosé op het terras van Place des Terreaux, met uitzicht op het zeventiende- eeuwse Musée des Beaux-Arts.

Lyon mag dan het kleine zusje van Parijs zijn, met zeventien sterren­restaurants is het wel dé gastronomische hoofdstad van Frankrijk. Paul Bocuse is de vader van de nouvelle cuisine. Meer dan vijftig jaar droeg zijn restaurant L’Auberge du Pont de Collonges drie sterren. En al is hij inmiddels overleden, Bocuse wordt nog steeds als culinaire held vereerd. Geen wonder dat Les Halles, de overdekte markt (102 Cours LaFayette), naar hem is vernoemd. ‘Haut lieu des papilles’, noemen ze het – een ­paradijs voor de smaakpapillen. Hier moet je dus met een lege maag naartoe. Vanbuiten is het niks bijzonders, van binnen is het een tempel van gastronomie met wel vijftig zaakjes die oesters, charcuterie, kazen en taartjes verkopen. En alles mag natuurlijk worden weggespoeld met een goed glas wijn. Het loont wel echt de moeite om een tourtje te boeken, zodat je niks hoeft te missen. Gids Claire neemt ons mee op sleeptouw en laat ons comté-kaasjes, cardon (een kruising tussen artisjok en selderij) en macalyon (een macaron gedipt in chocolade) proeven. “Eén ding zit altijd overal in, en dat is boter”, zegt ze. Het grappige is dat je veel van de delicatessen uit Lyon buiten de stad niet terugziet. “Wij Lyonnais eten onze lekkernijen liever zelf op. We lopen er niet mee te koop.” Eerlijk is eerlijk, daar hebben ze helemaal gelijk in.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.262 DE KOUWE KANT lees hier het hele magazine.

Dit land heeft het allemaal: steden waar je in kunt verdwalen en zandstranden om te paraderenLees ook