Gover Meit: 'Al mijn leven lang heb ik het gevoel dat ik een vreemdeling ben die er alleen voor staat'

Tegendraads “Op het podium laat ik openlijk mijn zwaktes zien, daardoor nemen mensen mij niet zo serieus. Dat heeft als voordeel dat ik niet de schijn hoef op te houden. Veel artiesten moeten perfectie uitstralen en mooi weer spelen – daar blijf ik van verschoond. Voor mij is het zinvol om tegendraads te zijn. Toen Joost Klein voor mij de naam Donny Ronny verzon, wist ik meteen: ja, dat gaat werken. Ik zag al voor me hoe mijn moeder zou reageren met: ‘Wat is dat nou voor iets kinderachtigs?’ Mijn moeder is altijd een dankbaar proefkonijn om jennende grappen op uit te proberen.”
Succes “Tussen mijn eerste en tweede theatervoorstelling heb ik geworsteld met de vraag hoe ik verder moest. Ineens had ik succes en werd ik op straat herkend. Ik dacht: nu moet ik doorpakken en naar de grote zalen toe werken door een mildere voorstelling te maken die meer lijkt op gewoon cabaret. Mijn regisseur Jelle Kuiper maakte me duidelijk dat ik dat níét moest doen, omdat ik daarmee van mezelf zou afdrijven. Ik ben een middelmatige grappen­maker, maar doordat ik op het podium vertel over waar ik zelf tegen aanloop, kan ik het publiek vermaken, prikkelen én aan het denken zetten.”

Vertrouwen “Ik vertrouw er heilig op dat alles anders loopt dan ik verwacht. Het is een vorm van vertrouwen die veel stress wegneemt. Je kunt jarenlang ergens naartoe werken, maar de dingen die je leven bepalen, gebeuren vaak on­gepland. In mijn geval hangt alles van toevallig­heden aan elkaar. Dat ik op televisie kwam, was omdat er iemand ziek werd. Een redacteur van De slimste mens die ik kende, peilde een handjevol mensen of ze op het laatste moment konden invallen. Ik kon toevallig. Toen ik die dag in de bus stapte naar Hilversum, had ik nooit kunnen vermoeden wat de jaren daarna allemaal op me af zou komen.”
Nomade “Al mijn leven lang heb ik het gevoel dat ik een vreemdeling ben die er alleen voor staat. Ik ga vaak in mijn eentje van de ene groep naar de andere. Ik kom veel mensen tegen, maar er is geen groep waar ik me bij nestel. Ik ben een nomade die van de ene wereld in de andere stapt. Een deel van mij lijdt onder de eenzaamheid die daar het gevolg van is. Toch is de rijkdom aan ervaringen die ik zo opdoe die prijs uiteindelijk waard.”
Uitgelachen “Van jongs af aan heb ik gek en wild gedanst. Toen ik als tiener met meisjes wilde dansen, was dat ingewikkeld. Vaak werd ik uitgelachen waardoor ik me op de ­dansvloer allesbehalve vrij voelde. Om los te komen van dat schaamtegevoel, wilde ik een ­dansvoorstelling maken. Op het podium vind ik het minder eng om te dansen dan privé. Het was spannend om te doen, maar of ik mijn schaamte overwonnen heb? Toen ik voor de persfoto’s dansposes aan moest nemen, voelde ik me zo kwetsbaar en belachelijk dat ik me afvroeg of ik een parodie van mezelf was geworden. Financieel werd die dansshow een fiasco, maar spijt heb ik er niet van.”

Liefde “De afgelopen acht jaar had ik zo’n tien relaties. De één langer en intenser dan de ander. Het liefst zou ik allang een veilige thuishaven en een gezin willen hebben, maar tegelijkertijd zit er iets in mij dat zich daartegen verzet. In mijn werk sta ik altijd aan, ben ik de pleaser en de komediant die mensen aan het lachen maakt. Zodra ik thuiskom na een dag werken, ben ik het liefst alleen. Dat schuurt. Ook bij mijn huidige partner, met wie ik twee jaar samen ben, krijg ik weer de vraag: ‘Waarom heb je zo veel tijd voor jezelf nodig?’ Mijn behoefte aan afzondering combineren met een duurzame relatie, is nog een zoektocht.”
Verwend “Hoewel ik graag luchtig praat over het leven en ik veel trucjes heb om mezelf weer op de rails te krijgen, ben ik best depressief aangelegd. Als ik in een verdrietige bui ben, lijkt het alsof de hele wereld tegen me is. Tegelijkertijd is het zonde om zo te denken, want ik heb meer mooie avonturen mogen beleven dan ik voor mogelijk hield. In dat opzicht ben ik eigenlijk heel erg verwend.”•