Acteur Mike Libanon: ‘Mijn dappere moeder flikte het om in haar eentje vier kinderen groot te brengen’

Kameleon “Jarenlang kon ik als een kameleon met mijn omgeving meekleuren. Mensen vonden me daarom makkelijk in de omgang. Dat was voor mezelf ook prettig, want daardoor had ik zelden conflicten of stress. Totdat ik tot het besef kwam dat mijn camouflage lang niet altijd zo bullseye was, maar zelfs eerder bullshit. Ik realiseerde me dat ik in bepaalde situaties wel degelijk iets van mezelf ontkend of verdrongen had. Ten gunste van een vaak vijandig witte wereld en ten nadele van mezelf. Wat eerst een kracht leek, bleek bij een nadere analyse dus soms eerder een vlucht.”
Vrije geest “Als jongetje zag ik mijn vader als ‘de man die alles kan’. Hij was een vrije geest, ontwierp zijn eigen gereedschap, bedacht kruiswoordpuzzels, was slim en creatief. Had voor iedereen een kwinkslag. Kortom: de ideale vader. Totdat hij op mijn tiende op vakantie ging naar Suriname en nooit meer terugkwam. Het verdriet en de woede van mijn moeder daarover waren de eerste jaren bepalend voor de sfeer in huis. Als zij met haar vriendinnen negatief over mijn vader sprak, nam ik haar dat kwalijk. Ik was blind voor haar pijn en bleef mijn vader onveranderd als mijn held zien.”

Eerherstel “Tot ver in mijn volwassen leven had ik pa hoog zitten. Pas na een indringende droom vol relativerende symboliek werd me duidelijk dat de verhoudingen anders lagen. Zag ik in dat mijn leuke pappie het compleet had laten af weten. Mijn dappere moeder flikte het om in haar eentje, met drie baantjes, vier kinderen groot te brengen. Eindelijk begreep ik mijn moeders kant van het verhaal. Nadat ik haar dat vertelde, hebben we samen gehuild. Vervolgens zag ik mijn moeder van pure opluchting dertig jaar jonger worden.”
Suriname “Iedere keer als ik daar voor mijn werk was, zocht ik pa op. Dan was hij weer als vanouds de man van de grapjes. Alles in mij schreeuwde om hem ter verantwoording te roepen. Ik had hem willen vragen waarom hij ons in de steek had gelaten. Waarom hij nooit meer naar ons omkeek en mijn brieven niet beantwoordde. Of hij wel besefte wat voor pijn hij had veroorzaakt in ons door hem weggegooide gezin. Vanuit mijn kleine jongetjesangst hem opnieuw kwijt te raken, durfde ik het niet zo te formuleren. Uiteindelijk zei ik het zo: ‘Pa, waarom is het gegaan zoals het is gegaan?’ Zijn antwoord dat je ‘een krom geslagen spijker niet meer recht krijgt’, vond ik ronduit teleurstellend, maar ik heb het erbij gelaten. Het blijft een gemiste kans, al ben ik daar overheen: kleine jongetjes worden groot.”
Afscheid “Drie weken nadat ik mijn vader in Suriname nog gezien had, kreeg ik een telefoontje dat hij was overleden. Dat is inmiddels achttien jaar geleden. Het verdriet dat ik daarbij voelde, betrof vooral de pijn om zijn oorverdovende afwezigheid. Tegenwoordig zijn het meer de fijne jeugdherinneringen van de eerste tien jaar die ik koester. Ma overleed bijna vier jaar geleden. Ik had het voorrecht bij het definitieve moment van haar grote oversteek te zijn. Samen, met zijn tweeën, zoals bij mijn geboorte en wederom samen bij haar dood. Het was goed zo.”

Liefde “Jopke en ik hebben al bijna twintig jaar een latrelatie. Dat ik nog mijn eigen woning heb, is niet háár keuze, maar ze gunt het me. De opvoeding van onze jongens doen we samen. Ik hou meer van vrijheid dan van regeltjes, maar als vader moet ik ook grenzen stellen. Met name qua schermtijd. Tot dusver gaat het best oké. Al lijkt het in hun ogen soms onredelijk dat ik daar zo bovenop zit. Wanneer ik dan hoor ‘Papa, ik verveel me’, wijs ik ze erop dat ze juist dan creatief moeten zijn: tekenen, iets bouwen, lezen, elkaar verhalen vertellen. Dat werkt vrijwel altijd. Afhankelijkheid van dat ‘debieltje’, zoals ik een mobieltje opzettelijk noem, wil ik pertinent voorkomen.”
Masseur “Naast het acteren ben ik actief als masseur. Bij mensen thuis, in hun eigen bubbel, geef ik Thaise massage, sportmassage, reiki en voetreflex. Een belangrijke voorwaarde daarbij is dat degene die ik masseer zich bij mij veilig en gerespecteerd voelt. Ik doe het met bezieling en merk dat rust, kunde en aandacht ontspanning en verlichting brengen.”•