Abonneer nu
Editorial

‘vijftien jaar gelukkig gescheiden’

doorLinda de Mol

‘GODSAMME ZEG WAT EEN LEKKER DING, DIE EX VAN JOU!’ zegt een collega die de coverfoto voor het eerst ziet. “ja hè?”, zeg ik instemmend en bijna trots, wat best gek is aangezien het hier dus mijn ex betreft. Maar tegelijkertijd vind ik het heel cool dat ik zo vrolijk naar deze foto kan kijken en Sander en ik er zo buiten­gewoon gezellig en breed lachend op staan samen. En daar is niks gespeelds aan. Hoeveel ‘verlaten’ vrouwen hebben niet de foto’s van hun exen tot snippers gescheurd, hun spullen ritueel verbrand in de tuin en ze vervloekt met zelfgemaakte voodoopoppetjes. Omdat de liefde die ooit groot was leidde tot een nog groter verdriet dat makkelijker te handelen lijkt in de vorm van woede en wraakzucht. Ik ongelukkig? Dan jij ook ongelukkig. Ik pijn in mijn hart? Hoezo jij dan niet minstens zo veel?

Hoeveel verhalen ik niet gehoord heb over zoete wraakacties. alle knopen van zijn overhemd knippen, die in een doosje doen met een briefje: ‘ze kan toch zo goed naaien?’ Het huis moeten verlaten, maar eerst nog garnalenschillen in de zoom van de gordijnen naaien, zodat er een gruwelijke stank ontstaat die uiterst moeilijk te detecteren valt. De man die het huis naast dat van zijn ex-vrouw kocht en in de voortuin een giga standbeeld neerzette van een hand met een opgestoken middelvinger. De vrouw die haar ex nog 459 euro moest betalen nadat-ie al alles meegenomen had, en het braaf betaalde – in muntjes van één en twee cent. De man die zo veel moeite had dat zijn vrouw van alles de helft wilde dat-ie alles in tweeën zaagde, hakte en knipte. tot haar beha’s aan toe. Begrijp me niet verkeerd: ook ik ben door alle stadia gegaan. Heb huilend foto’s van de wand gerukt, kleren in een zak staan proppen en kwetsende dingen gezegd. Maar ergens is bij ons allebei al heel snel het besef gekomen: je kunt het, zeker als je samen kinderen hebt, maar beter goed doen, dat scheiden.

‘ALS IK MIJN
ZOON IETS
ZIE DOEN,
DENK IK
NOOIT: DAT
HEEFT-IE
VAN DIE LUL
GEËRFD’

En het goed doen, geloof me, levert alleen maar voordelen op. Zo denk ik nooit meer ‘onze relatie is mislukt’, maar ‘onze relatie is heel lang hartstikke goed gelukt’. Sander en ik zaten na de scheiding samen bij 10-minutengesprekken op school, deden high fives langs de lijn bij elke goal van onze kinderen, snotterden naast elkaar van trots toen ze hun diploma haalden en hebben alle verjaardagen gezamenlijk gevierd. Als ik mijn zoon iets zie doen, denk ik vertederd: ach, dat heeft-ie van zijn leuke vader, in plaats van: shit, dat heeft-ie van die lul geërfd. En we kunnen nog steeds even goed samen­werken: Sander is mijn vaste regisseur bij tv-opnames. ­Herinneringen ophalen kan zonder cynisme. En als we ooit opa en oma mogen worden, kunnen we samen op de gang de bevalling afwachten. Ik roep vaak als ik hoor dat mensen bijvoorbeeld al 27 jaar gelukkig getrouwd zijn: ‘Wat knap, wat een prestatie!’ Maar misschien is gelukkig gescheiden zijn wel minstens zo knap. Dus bij deze, San: dank je wel voor een twaalf en half jaar ­durende mooie relatie, twee fantastische kinderen, en gefeliciteerd met ons jubileum! We zijn ruim zestien jaar uit elkaar, maar als ik de lastige begintijd eraf trek, hebben we inmiddels de kristallen ­status bereikt: vijftien jaar gelukkig gescheiden. •