‘Ik ga weer dinertjes geven, langswippen en vaker uit­gebreid bellen met de mensen die ik liefheb’

Gezien mijn leeftijd ga je dit vast een gekke eerste zin vinden, maar ik zit bij een concert van Roxy Dekker en ik heb kippenvel all over. Ik krijg zelfs ogen op sap. Shit, er rollen nu echt een paar tranen over mijn wangen … Gauw stiekem wegvegen. Naast me zitten Jeroen, Noa en haar vriend Tim en die zien het natuurlijk toch. “Aaaah mam, moet je huilen?” Jeroen heeft ook verdacht vochtige ogen, zie ik nu.
Op het podium zit mijn zoon Julian aan de vleugel en hij be­geleidt Roxy bij het nummer Jouw idee. En natuurlijk ontroert mij dat als proud mama. Julian schrijft en produceert met een klein team de liedjes van Roxy en wil eigenlijk zelf helemaal geen artiest zijn, niet op een podium staan en vooral niet beroemd worden. Na alle toestanden rondom The Voice wist hij het helemaal zeker: ik maak nummers voor anderen en blijf lekker in de luwte. Hij doet dit optreden dan ook alleen maar omdat Roxy hem dit expliciet gevraagd heeft. Als ze na afloop om een applaus voor hem vraagt, is-ie al achterstevoren het podium af gevlogen.

Het is niet alleen de moederlijke trots en blijdschap om de volledig herstelde band tussen mijn zoon en zijn bonusvader, die veel bijgedragen heeft aan zijn liefde voor de muziek, die me raakt. Het is ook wat ik zie in de zaal. Duizenden piepjonge mensen, groten­deels nog pubers, die dat liedje woord voor woord meezingen. Sommigen, zie ik op het grote scherm, ook met tranen in de ogen. Ze omhelzen elkaar, zingen keihard mee en vormen een koor dat Roxy bijna overstemt.
Ik zie iets waarvan ik soms zo bang ben dat het vooral bij deze generatie steeds meer verdwijnt: ik zie verbinding. Dit liedje zit in hun collectieve geheugen en deze avond beleven ze met elkaar. En het geeft een raar soort vertrouwen dat het heus goed komt en er ooit een tegenbeweging komt tegen het kleine scherm dat lijkt te verbinden, maar in feite voor een groot deel verantwoordelijk is voor de alarmerende eenzaamheidscijfers onder jongeren.
Ik realiseer het me zelf ook tijdens de fotoshoot voor deze cover, als ik een ouderwetse telefoonhoorn in mijn handen houd: hoe weinig ik zelf nog mensen bel. En hoeveel beter bellen is dan snel drie regels tikken of een laf emoticonnetje sturen. Gewoon even echt bijpraten. Als ik weer zie dat ik dagelijks 3,5 uur op die kutmobiel zit (ja, ik doe er ook mijn werkmail op, lees de krant en vind er de weg mee, maar het is toch vooral instagluren, domme spelletjes en filmpjes en doelloos scrollen) besluit ik daar weer eens mee te kappen en de veertien (!) uur per week die ik daarmee gemiddeld overhoud, te besteden aan verbinding met de mensen om wie ik geef. Ik ga weer dinertjes geven, langswippen, vaker uit­gebreid bellen. De eerste vriendin die ik bel, neemt niet op en appt: ‘Sorry, druk, spreek anders ff in.’ Ik stuur dan toch maar een duimpje terug.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.268 HALLO, IS DAAR IEMAND? lees hier het hele magazine.

Karin Swerink: ‘Als het leven even te groot wordt, voel je soms diep vanbinnen: ik wil nu mijn mama’Lees ook