
Ze maken hilarische filmpjes over hun kijk op het leven van vrouwen, maar in gesprek met actrice Hadewych Minis (49) is content-makersduo Niels Oosthoek (36) en Martijn Manschot (38) behoorlijk serieus. “De LINDA.-lezeres dacht dat ze effe lekker zou gaan lachen met ons.”
Kort nadat de glazen met arancello spritz bij bar FC Hyena in Amsterdam-Noord op tafel zijn gezet, komen Niels en Martijn – samen goed voor 500.000 volgers en miljoenen views op Instagram – erachter dat hun gesprekspartner Hadewych gewoon helemaal níéts aan sociale media doet. “Wat een verademing! Niet normaal”, verzucht Martijn meteen. Niels: “Lékker hoor.”
Hadewych: “Jullie zijn een hit op sociale media met jullie filmpjes waarin je probeert te ervaren hoe het is om vrouw te zijn. Dus jullie zitten eraan vast en kunnen niet meer terug, denk ik?”
Martijn: “Er zijn wel periodes geweest dat ik heel erg het gevoel had dat ik elke dag een story moest posten. En dat ik in privétijd ook de hele tijd bezig was met ‘oh wacht, kan ik dit gebruiken voor mijn socials?’ Totdat ik voelde: ik wil helemaal niet zo’n guy zijn die voortdurend alles loopt vast te leggen.”
Hadewych: “Jullie zijn sowieso al heel zichtbaar door wat jullie maken.”
Niels: “En dat is weer nauw verbonden met sociale media. Ik kan ermee omgaan omdat ik mezelf in de derde persoon zie als ik iets post. Zo van: ‘Moet je die gast nou bezig zien.’ Dat is mijn manier om gezonde afstand te bewaren en ermee te dealen. Wat ik post, gaat richting comedy: de filmpjes met Martijn, of snippets uit mijn podcast met Thijs Boermans. Maar ik zou nooit over mijn eigen leven kunnen vloggen. En mijn kinderen laat ik ook niet zien op sociale media.”
Martijn: “Waarom ben jij met sociale media gestopt, Hadewych?”
Hadewych: “Voor mijn kinderen. Ze waren toen acht en elf, ik wilde niet dat zij al op sociale media zouden zitten. Dus dan is het gek om het zelf wél te doen. Daarbij is het zo ego-gerelateerd. ‘Kijk, mijn gezin.’ ‘Kijk, ik heb een prijs gewonnen.’ ‘Kijk, mijn buitenhuis.’ Mijn vak gaat al zo veel over ego, dat wilde ik niet extra aanwakkeren met mezelf op de borst kloppen via Instagram of Twitter.”
‘MARTIJN ZAG
ERUIT ALS EEN
SPOOK, GRAAT-
MAGER WAS-IE,
EN TOEN GING
ZIJN RELATIE
OOK NOG UIT’
Niels: “Sowieso móét je als ouder iets met die aantrekkingskracht van schermen. Ik wilde als jongetje ook alleen maar met mijn Nintendo 64 spelen, terwijl mijn ouders vonden dat ik naar buiten moest.
Hetzelfde zie ik nu bij mijn zoontje van zes. Ik haalde hem laatst op bij een vriendje waar hij zat te gamen. Ik kreeg niet eens contact met hem, omdat hij zo opging in dat scherm. Pas toen ik hem aanraakte, kwam hij uit die focus.”
Martijn: “Mijn bonuskind van vijf is ook dol op zijn iPad en natuurlijk is het belangrijk dat kinderen buiten spelen; tegelijkertijd moet je ze op een gezonde manier laten kennismaken met de onlinewereld, omdat die gewoon niet meer weg te denken is.”
Hadewych: “We hebben het nu over onze kinderen die niet meer bereikbaar zijn als ze achter een scherm zitten, maar als we eerlijk zijn: geldt datzelfde niet voor ons?”
Martijn: “Absoluut, daarom heb ik er ook een haat-liefdeverhouding mee. Zeker omdat je voortdurend ziet wat een ander aan het doen is. Als je dan niet zo lekker in je vel zit, kan dat een slecht zelfbeeld creëren.”
Hadewych: “Dan lijkt het of iedereen goed gaat, behalve jij. Heb jij dat weleens zo gevoeld?”
Martijn: “Ik heb drie jaar met een burn-out thuisgezeten. Het enige contact met de buitenwereld was zo ongeveer sociale media, dat uithangbord voor iedereens ego. Dus op een gegeven moment heb ik die apps van mijn telefoon gegooid en inmiddels ga ik er gelukkig veel luchtiger mee om. Niels en ik maken filmpjes van anderhalve minuut, een soort korte formats. Wij zijn daar het gezicht van, maar we zijn geen typische influencers. Ik post maar af en toe iets over mijn persoonlijke leven, bijvoorbeeld toen ik aankondigde dat ik vader word.”
‘TOEN IK
ACCEPTEERDE
DAT IK FAILLIET
GING, KON
MIJN LIJF WEER
ONTSPANNEN’
Hadewych: “Mag ik vragen waardoor je een burn-out kreeg?”
Martijn: “Ja, nou, ik ging failliet.”
Hadewych: “Oh!”
Martijn: “Niels en ik kenden elkaar uit het Gooi, waar we allebei zijn opgegroeid. Op een gegeven moment deed ik min of meer dezelfde studie als Niels, maar hij had al camera-ervaring, acteerde in films en series. Voor een schoolproject bedacht ik een programmaatje over geld besparen, waarmee ik naar hem toe ging. Dat was het begin van Gierige Gasten. Niels zei: ‘Als ik voor de camera ga staan, moet jij ook.’ Dat ging echt met knikkende knieën, ik vond het zo eng. Gelukkig kon ik me toen optrekken aan Niels.”
Niels: “Het leek mij heel leuk om dat samen te doen. Het concept was grappig en studentikoos. Een paar van die filmpjes hebben we op Facebook en YouTube gegooid, niet wetende dat YouTube zo groot zou worden. Het was 2013; we waren helemaal verbaasd dat tienduizend man ons ging volgen. Al na acht weken hadden we een kerel aan de lijn die onze manager wilde worden en uiteindelijk is het concept jaren later aan Talpa verkocht.”
Martijn: “Ineens had ik een zak geld op de bank. Niet alleen van Talpa: ik kreeg ook een erfenis omdat mijn moeder overleed. Er veranderde dus van alles in mijn leven, maar ik ben dat niet aangegaan. Ik ging vooral heel veel feesten. Vluchtgedrag, omdat ik niet wilde voelen en geen houvast meer had. Stilzitten kon ik niet.”
Niels: “Jij was zo gehaast aan het leven dat ik het er benauwd van kreeg. Achteraf gezien was het heel logisch dat je in een burn-out belandde.”
Martijn: “Ik had met twee compagnons een vervallen vakantiepark in Friesland gekocht, waar veel eigen geld in zat en dat we volledig zouden renoveren en verbouwen. Uiteindelijk ging er van alles mis, maar ik had niet de kennis om het op te lossen. Ik sliep daardoor slecht, stond dag en nacht aan. Uit die investering stappen zou betekenen dat ik alles wat ik had opgebouwd kwijtraakte: mijn geld, mijn huis. Het voelde alsof ik gevangen zat. Totdat mijn lichaam voor mij besliste: ik stond onder de douche, moest keihard janken en het licht ging uit. Vervolgens ben ik weken niet meer van de bank af gekomen.”
Hadewych: “Wat heftig zeg.”
Niels: “Hij zag eruit als een spook. Graatmager, groeven in zijn gezicht, starend naar de muur. Zijn toenmalige vriendin, de enige houvast die hij nog had, ging bij hem weg, omdat zij het niet meer trok. Ik heb me in die tijd veel zorgen om hem gemaakt.”
Martijn: “Niels belde mij elke vrijdag, om in te checken. Uiteindelijk heeft dit proces drie jaar geduurd. Pas toen ik accepteerde dat ik failliet ging en in het ergste geval in de schuldsanering terecht zou komen, kon mijn lichaam weer ontspannen.”
‘MIJN
MOEDER IS
ALLES VOOR
ME, ZE ZOU
NOG ZES
MAANDEN
LEVEN, MAAR
ZE IS ER
NOG STEEDS’
Hadewych: “Moest je ook echt je huis verkopen?”
Martijn: “Ja. In september 2025 is er een akkoord bereikt met de schuldeisers, waardoor ik in elk geval niet in het traject van de sanering terecht kwam. Toen viel er iets van me af en besloot ik met Niels weer dingen te gaan doen die ik léúk vind. Lol trappen, luchtige dingen maken, maar wel met een serieuze ondertoon. Twee maanden later is het concept ontstaan van de filmpjes waarin wij vrouwen beter willen leren begrijpen. We laten nepnagels en botox zetten, nemen een spray tan en pedicure, dragen strings, maar ook een vest dat ongesteldheidskrampen simuleert. Daar schrokken we allebei van: voor hoeveel ongemak dat zorgt, terwijl een vrouw ondertussen wel moet doorwerken.”
Niels: “Vaak wordt er door mannen uit onbegrip een beetje lacherig over gedaan. ‘Oh, ze is weer ongesteld hoor. Nou, wél blijven lachen hè!’ Terwijl ik nu denk: iedere man, maar zeker iedere mannelijke werkgever, zou eens aan zo’n apparaat gekoppeld moeten zijn om te ervaren hoe het voelt.”
Martijn: “Het is complex, want tegelijkertijd geeft het mannen munitie om níét voor een vrouw te kiezen bij sollicitatieprocedures. Als je echt weet hoe rot sommige vrouwen zich soms voelen door menstruatie, de overgang of zwangerschap, ga je bij gelijke competentie misschien juist liever voor de mannelijke kandidaat. Terwijl vrouwen over het algemeen ook nog heel erg hun best doen om die lichamelijke ongemakken te verbloemen.”
Hadewych: “Als vrouw word je niet alleen daarom minder serieus genomen, hoor. Er wordt nog steeds gezegd: ‘Schat, het gaat nu over de cijfertjes, dus doe jij je oren maar even dicht.’ Ik heb de indruk dat dat onder invloed van de manosphere alleen maar meer terugkomt.”
Martijn: “Wij hebben er niks mee, wat door dat soort mannen wordt geroepen.”
Hadewych: “Zijn jullie zelf wel van de gelijke verdeling thuis? Mijn man en ik doen werk en gezin echt fiftyfifty, maar dat is nog zeker niet vanzelfsprekend in Nederland.”
Martijn: “Mijn vriendin is na de scheiding van haar man alleen met haar kind verdergegaan en een zeer onafhankelijke vrouw geworden. Ook nu ze zwanger is van ons kind, wil ze het liefst alles zelf blijven doen, terwijl ik haar juist graag zou ondersteunen. Maar als de baby er is, gaat de verdeling zeker ook fiftyfifty worden. Situaties waarin dat anders gaat, vind ik niet meer van deze tijd.”
Niels: “Mijn ex en ik hebben co-ouderschap: de kinderen zijn vier dagen bij haar en dan weer vier bij mij. We zijn afgelopen zomer met z’n vieren op vakantie gegaan. Ik merk dat de relatie met mijn kinderen sinds onze breuk hechter is geworden. Niet dat een partner per definitie ruis is, maar kinderen proberen toch te zoeken bij wie ze wat kunnen halen. Nu weten ze: als we bij papa zijn, gelden zíjn regels. Dat merk ik in hun gedrag, ze luisteren echt goed. Maar als ik eerlijk ben, is het ook intensief. Ik moet eerst twee dagen bijkomen als ze naar hun moeder zijn. Maar op dag drie begin ik ze alweer te missen.”
‘WE KUNNEN
FLINK BOTSEN,
MAAR HET
IS WEL ECHTE
LIEFDE
TUSSEN ONS’
Hadewych: “Waarom gingen jullie uit elkaar?”
Niels: “We waren bijna tien jaar samen en hebben ons in die tijd anders ontwikkeld, denk ik. Wat voor mij nog steeds voelt als falen; ik had echt in mijn hoofd dat je gewoon altijd samenblijft zodra je aan een gezin begint.”
Martijn: “Jullie hadden de laatste jaren een soort werkrelatie, die vooral om de kinderen draaide. Dat heb je geaccepteerd, omdat je per se dat gezinsleven wilde voor de kinderen. Je cijferde jezelf en jouw behoeftes weg, omdat je van jouw vader hebt meegekregen dat een gezin bij elkaar houden het allerbelangrijkste is.”
Hadewych: “Was jouw vader zo?”
Niels: “Heel erg, ja. Na de scheiding van mijn ouders is ons gezin uit elkaar gevallen en vooral de laatste jaren was dat heel zwaar voor hem. In 2019 is hij zelf uit het leven gestapt.”
Hadewych: “Wat verdrietig.”
Niels: “Mijn vader was eenzaam en vond zichzelf ook niet belangrijk genoeg, hij verwerkte zijn jeugdtrauma’s niet en had een slecht zelfbeeld. Terwijl mijn oudere broers en ik hem juist altijd heel erg op een voetstuk hebben geplaatst. We keken tegen hem op – en dat doen we eigenlijk nog steeds. Daarom is het ook extra wrang dat zijn leven op zo’n manier is geëindigd. Uit zijn afscheidsbrief werd duidelijk dat hij geen idee had hoe hij zijn gevoelens met anderen moest delen. Daarom vind ik het zo belangrijk om tegen mannen te zeggen dat ze juist wél open moeten zijn over depressieve gedachten. Waarom zou je je ervoor moeten schamen als je niet lekker in je vel zit? Maar goed, zelf ben ik dus nog lang in die relatie gebleven omdat ik het goed wilde doen voor mijn pa, ook nog ná zijn dood. Leven jouw ouders nog?”
Hadewych: “Ja, maar mijn moeder is ernstig ziek. Vorig jaar september hoorden we dat ze uitgezaaide borstkanker heeft en nog maar drie tot zes maanden zou leven. Dat was een verschrikkelijke boodschap, mijn moeder is echt álles voor mij. Maar inmiddels is ze er nog steeds, waardoor we in een gek soort vacuüm zitten. Ik ben natuurlijk ontzettend blij dat ik nog veel bij haar kan zijn, maar tegelijkertijd heb ik me al voorbereid op het afscheid.”
‘IK WILDE
NIET DAT MIJN
KINDEREN
OP SOCIALE
MEDIA ZOUDEN
ZITTEN, DUS
MOEST IK
ER ZELF OOK
VANAF’
Martijn: “Mijn moeder wilde niet accepteren dat ze doodging; dat maakte die periode moeilijker voor mijn zus en mij. Hoe is dat bij jullie?”
Hadewych: “Mijn moeder is niet bang voor de dood, ze is juist positief en dankbaar. Ze geniet heel erg van de kleine dingen in het leven, dat heeft ze altijd goed gekund. Zelf had ik nooit verwacht dat zo’n intens verdrietige periode ook zo veel moois kan opleveren. We hebben zulke wezenlijke gesprekken met elkaar gevoerd en ik voel zo veel dankbaarheid dat ik zo’n geweldige moeder heb. Ik kan nu ook veel meer genieten van mijn eigen leven met mijn man en kinderen.”
Martijn: “Dat herken ik wel; toen mijn vader zou gaan overlijden, heb ik er juist bewust álles uitgehaald met hem. Ik mis hem heel erg, maar zijn laatste twee maanden zijn zo indrukwekkend en mooi geweest. En anders dan mijn moeder, wilde mijn vader gewoon echt niet meer leven, waardoor ik ook meer vrede met zijn dood kan hebben.”
Niels: “Door zulke ingrijpende gebeurtenissen leer je veel beter van de kleine momenten te genieten. Hoe waardevol een leuke dag met je kinderen is, dat onbelangrijke dingen onbelangrijk moeten blijven.”
Martijn: “Maar het idee dat ik straks zelf vader word, terwijl mijn ouders mijn kind nooit zullen ontmoeten, blijft heel verdrietig.”
Hadewych: “Jullie zijn allebei pas dertigers maar hebben toch al veel verlies meegemaakt.”
Martijn: ‘”Wij zijn er in die moeilijke tijden altijd voor elkaar geweest. Dat maakt onze band onbreekbaar. We kunnen ook flink botsen, maar wat wij hebben is echt onvoorwaardelijke liefde.”
Niels: “Zeker weten. Het is wel een gezellig interview zo, hè? De LINDA.-lezeres dacht dat ze effe lekker zou gaan lachen met ons, en dan krijgt ze dit allemaal op haar bord. Misschien moet jij even vertellen over de Netflix-serie die je nu aan het opnemen bent en waar je de hoofdrol in speelt. Ik weet nog niet waar die over gaat.”
Hadewych: “Hm, dat is ook niet echt een luchtig onderwerp: toxische relaties. De serie is gebaseerd op het boek Zonder jou besta ik niet en gaat over narcisme, bedrog en een krachtige vrouw die zichzelf kwijtraakt in een destructieve relatie met een manipulatieve man. Wat ik heel belangrijk vind is dat de serie laat zien dat dit ook intelligente, sterke en onafhankelijke vrouwen kan overkomen. Dat het ons dus eigenlijk allemáál kan gebeuren. Een paar jaar geleden speelde ik op het toneel de solo Girls & Boys, waarin een soortgelijk thema werd behandeld. Een getalenteerde vrouw die steeds meer succes krijgt in haar werk, terwijl het met haar partner steeds minder goed gaat. Uiteindelijk scheiden ze en een jaar later vermoordt hij hun kinderen.”
Martijn: “Nee!”
Hadewych: “Weet je hóé vaak dat gebeurt, óók in Nederland? Vaak door mannen die zoiets uit paniek of na verlies van status doen.”
Niels: “Afschuwelijk. Ik geloof trouwens niet dat het interview er nu veel gezelliger op aan het worden is …”

‘AL DAT
LICHAMELIJK
ONGEMAK VAN
VROUWEN ...
TERWIJL ZE
ONDERTUSSEN
WEL DOOR-
WERKEN’
Martijn: “Jij bent al lang samen met je man, toch Hadewych? Hebben jullie nog steeds een goede relatie?”
Hadewych: “Ja, al zestien jaar. Het klinkt vreselijk, maar wij zijn echt beste vrienden.”
Niels: “Dat lijkt me op zich niet vreselijk.”
Hadewych: “Nee, maar ik bedoel: we zijn niet alléén maar vrienden, we hebben het ook op andere manieren nog leuk. En daarnaast kunnen we ontzettend lachen met elkaar. Hij is heel grappig en ik houd van gekkigheid, het leven vieren en jong van geest blijven. In bed kunnen we ’s avonds nog uren praten over van alles en nog wat, overdag gaan we als er tijd is samen lunchen of wandelen. We zoeken elkaar in alle drukte van werk en gezin bewust op.”
Niels: “Én je hebt na zestien jaar dus ook nog goede seks?”
Hadewych: “Natuurlijk is het even minder wanneer je net moeder bent geworden; dan ben je een soort verlengstuk van je kinderen. Maar het goede nieuws is dat dat ook weer verandert. Heb jij al een leuke nieuwe vrouw ontmoet?”
Niels: “Na een lange exclusieve relatie is het eerste wat vrienden zeggen: ‘Nou, ik zou er helemaal voor gaan als ik jou was.’ Maar in de praktijk heb ik eigenlijk geen zin meer om elk weekend met een ander in bed te liggen. Dat is heus wel gebeurd, maar ik ben 36 en vind het niet erg als ik de komende jaren single blijf.”
Martijn: “Wij hebben onze portie ellende wel gehad, dus we gaan gewoon lekker tot ons tachtigste heel veel lol maken, wat dacht je daarvan?”
Hadewych: “Forever young: zie je, dat is onze gemene deler. Dat is precies mijn ambitie.”
Niels: “Sorry, maar ik zie nu weer de lezers voor me. ‘Ach, hoor die boomers nou, die denken dat ze nog zo lekker jong zijn. Treurig!”•
CV
Hadewych Minis GEBOREN 5 januari 1977 in Maastricht IS actrice, theatermaakster, zangeres OPLEIDING Toneelacademie Maastricht, Lee Strasberg Theatre & Film Institute TONEEL Romeinse Tragedies, Angelsin America, Girls & Boys FILMS Borgman, Bloed, Zweet & Tranen, Tokyo Trail, Toni Erdmann, Met Mes TV De Kroon, Floor Faber, The Spectacular, Hollands Hoop WON twee Gouden Kalveren en een Theo d’Or TE ZIEN in de bioscoopfilm Wen Er Maar Aan WOONT in Haarlem met acteur Tibor Lukács, hun zoon Salvador (14) en hun dochter Catalina (11).
CV
Martijn Manschot GEBOREN 16 juli 1989 in Naarden IS contentmaker OPLEIDING Media en Entertainment Management HEEFT sinds december 2025 een hit op TikTok met de serie Niels & Martijn, waarin Niels en hij ervaren hoe het is om vrouw te zijn TV The Anti-Bucketlist, Bouw je droom: Het Wylde Pad WOONT in Amsterdam HEEFT een relatie met Tina, ze verwachten samen een kind.
CV
Niels Oosthoek GEBOREN 25 juni 1990 in Hilversum IS presentator, acteur, youtuber STUDIE Bachelor Media & Cultuur UvA WERD samen met Martijn bij het grote publiek bekend met Gierige Gasten WAS TE ZIEN in de film Radeloos, de serie Vrijland, Expeditie Robinson en De Verraders Halloween PODCAST Borrelpraat, met Thijs Boermans WERKT AAN een boek over zijn vader: Mijn vriend, Frank IS single en vader van zoons Charley (6) en Bowie Lou (2,5) WOONT in Amsterdam.
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.268 HALLO, IS DAAR IEMAND? lees hier het hele magazine.
Jelte 'Jett Rebel' den Dungen: ‘Ik ben heel publiekelijk verslaafd geweest. Iedereen kon zien hoe slecht ik eruitzag, hoe dronken of stoned ik was’






















































