
Op de bovenste etage van een voormalige meelfabriek in de Amsterdamse Jordaan heeft creative director Pauline Barendregt (56) een heus designkoninkrijkje gecreëerd. ‘Ik voel me hier soms net een prinses.’
GRATIS WORK-OUT “Ik woon op de vijfde en bovenste verdieping van een gemeentelijk monument zonder lift. Geen probleem, al die trappen: ik krijg er geweldige billen van. Al check ik voor ik de deur uitga wel tien keer of ik alles bij me heb, want nog een keer omhoog, dat wil je niet.”
SOORT ZEPPELIN “Ik heb een huisje aan het strand. De ideale mijmerplek als je midden in de stad woont. Terwijl ik naar de zee staar, kan ik goed uitzoomen en nadenken. Toen ik deze loft ging bezichtigen, overviel me hetzelfde gevoel. Het uitzicht is weids, ik kan overal de lucht zien. Alsof ik in een soort zeppelin boven de stad hang.”
EMPTY NEST “Met mijn gezin woonde ik in een superfijn huis met tuin aan het Vondelpark. Maar toen alle drie de kinderen de deur uit gingen en ook mijn relatie eindigde, zat ik alleen in dat grote huis. Mijn dochter Jip kreeg ik op mijn 24ste, de jongste, Teddie, is nu twintig. Ik heb dus ruim dertig jaar voor kinderen gezorgd. Sinds ze weg zijn, denk ik: wat zal ik nú eens gaan doen?”
CURATOR “Het leek me heerlijk om iets nieuws te zoeken, helemaal voor mezelf. Een plek waar ik alleen de spullen mee naartoe zou nemen die ik het allermooist vind. Dus ik ben in mijn eigen huis gaan shoppen. In plaats van kijken wat er weg moest, ging ik bepalen wat er mee mocht. Ik bleek het meest gehecht aan de designklassiekers.”
GEEN TOEVAL “Het heeft zo moeten zijn: in dezelfde week dat ik mijn huis verkocht, kwam deze loft vrij. Dezelfde dag nog deed ik een bod. Het werd een spel van overbieden, maar nu is het gelukkig van mij.”
‘IK BEN IN MIJN
VORIGE HUIS
GAAN SHOPPEN:
WAT MOEST
WEG EN WAT
MOCHT MEE?’
HOE DOE JE DAT “Het meest duurzame design zijn stukken die een tijdloze waarde hebben. Zoals de Elda Chair van Joe Colombo, die ik al twintig jaar heb. De Nelson Desk waaraan ik werk is uit 1958, de Noguchi-salontafel zelfs uit 1944. Totaal vernieuwend in hun tijd en nog steeds relevant. Zó knap.”
JEUGDDROOM “Mijn jeugd was niet zoals het hoort voor een kind; Kim van Kooten schreef er het boek Lieveling over. Waar ik kan, zet ik me in tegen kindermisbruik. Vroeger droomde ik dat ik later alsnog een fijn leven zou hebben, in een huis vol mooie spullen. In het saaie dorp waar ik woonde, was de Hema de enige plek waar ik in aanraking kwam met design. Naar de Hema gaan was mijn favoriete uitje.”
OP HET DAK “Zodra ik het luik in de mezzanine open, heb ik 360 graden panoramazicht over de hele stad. Regelmatig zet ik er even een stoel neer en ga ik zitten kijken. Dat past bij me: ik ben meer een toeschouwer dan een deelnemer.”
MOCHT OOK MEE “Het goudkleurige dressoir met knoesten van Teun Zwets, de Sputnik-lamp en de blauwe schaal van Rira, plus de Soft Clock van Kiki van Eijk. De kast van USM Haller heb ik speciaal voor dit huis gekocht. En natuurlijk de kunst: de roze-groene Rotteveel Vermeer, het schilderij van Mart Visser; mijn goede vriend die ik al sinds de middelbare school ken. We zijn ooit samen naar Amsterdam verhuisd.”
PIEMELKUSSEN “Mijn dochter Jip borduurde toen ze nog op de kunstacademie zat piemelkussens. Inmiddels zijn ze tentoongesteld in een galerie en heeft Jip een wekelijkse beeldcolumn in de Volkskrant. Ons creatieve brein werkt hetzelfde, maar zij zocht er haar eigen weg in. Daar ben ik heel trots op. Net als op mijn andere kinderen trouwens, ik ben een geluksvogel met die drie.”
EERSTE OOIT “Mijn Strips Sofa van Cini Boeri is de eerste modulaire bank ooit. Die bovendien diende als inspiratie voor de Tufty-Time van Patricia Urquiola en B&B Italia, die later zo populair werd. Maar dit is de echte, uit 1968. Boeri was daarmee de eerste vrouwelijke meubelontwerper die beroemd werd.”
IN DE WOLKEN “Lichtblauw is mijn lievelingskleur en omdat het hier sowieso al voelt alsof je leeft tussen de wolken, heb ik dat doorgevoerd in mijn slaapkamer en walk-incloset. Die laatste is bekleed met wolkenbehang van Fornasetti; ik heb er de lichtblauwe Kaboom-stoel van Fatboy bij gezet. Van de badkamer heb ik een minispa gemaakt, waardoor dat deel van het huis lijkt op een hotelsuite. Ik ben zo gelukkig als ik in mijn bubbelbad zit met het raam open en de zon op mijn gezicht.”
BLOEMENMANAGEMENT “Elke vrijdag haal ik een nieuwe bos bij Pompon op de Prinsengracht en de rest van de week ben ik die voortdurend aan het herschikken. Steeds weer in een ander vaasje. Mijn ‘bloemenmanagement’, noemt Jip het. Ik geniet er gewoon zo van dat die bloemen er elke dag anders uitzien.”
‘WAAR IK OOK
KIJK, IK ZIE OVERAL
LUCHT, ALSOF
IK IN EEN
ZEPPELIN BOVEN
DE STAD HANG’
FETISJ “Ik heb een ontzettende voorliefde voor papeterie. In mijn kantoortje op de mezzanine ligt een hele verzameling opschrijfboekjes, stempels en bijzondere tape van Hermès. Toen ik werd gevraagd om als Head of Design bij Hema te komen werken, zeiden mijn kinderen meteen: ‘O mam, dan kun je eindelijk iets doen met je fetisj!”
SKINS-HEMEL “Mijn badkamer is een Skins-hemel, ik ben dol op die luxe cosmeticawinkel. Toen ik dit appartement kocht, dacht ik meteen: dan kan ik m’n Susanne Kaufmann-badoliën mooi uitstallen langs het raam. Ik houd ook erg van Byredo, dat verkopen ze ook bij Skins. Net als August & Piers, het bloemige Ormaie 28°-parfum en de verslavend lekkere bodyolie van Costa Brazil. Het roze vaasje is gemaakt van muranoglas en het zeepbakje is van Hema.”
LEKKER LATTEN “Ik kende Arrad nog van de kunstacademie, een paar jaar geleden kwamen we elkaar weer tegen. We waren bekenden van elkaar, maar toch ook weer niet. Het fijne van een relatie krijgen op deze leeftijd is dat je niet meer nadenkt over grote zaken als wel of geen kinderen – je hoeft het alleen nog maar leuk te hebben. Soms zijn we samen in zijn boerderij, soms bij mij in de stad en soms gaan we naar het strand. Maar ik vind het ook heel fijn om alleen te zijn als ik dat wil. Beter kan niet.”
MET EEN KNIPOOG “Mijn wc is een soort galerie geworden. Met vroeg werk van Jip, een originele paparazzifoto van Coco Chanel, kunst van Paul Faassen en Ruud van der Peijl. Het Fornasetti-bordje van een knipogende vrouw heeft een speciale betekenis. Ik kocht het voor mezelf toen ik langzaamaan het leven realiseerde waar ik als kind zo van droomde. Nu ik hier woon, voel ik me net een prinses. Als ik om me heen kijk, denk ik: moet je zien hoe ik erbij zit. Dat is me toch maar mooi gelukt.”•
Pauline Barendregt
GEBOREN 5 juni 1969 in Tiel IS eigenaar van Studio Button (bureau in designstrategie) en Head of Design bij Hema WAS Head of Design van G-Star en creatief directeur bij Fatboy WOONT op de vijfde verdieping van een voormalige meelfabriek uit 1886 in de Amsterdamse Jordaan HEEFT een latrelatie met Arrad IS moeder van twee dochters en een zoon INSTAGRAM @pauline_barendregt
Dit artikel is afkomstig uit LINDA.253 – Zomer vol liefde, lees hier het hele magazine.
‘We zijn zo trots dat we het gefikst hebben met z’n tweetjes’






























































