‘Ach, neem toch gezellig een wijntje’, is vaak het antwoord wanneer je een drankje overslaat. Alcohol drinken wordt gezien als normaal en voor velen hoort het er gewoon bij – en die gedachte krijg je vaak al van jongs af aan mee.
Zo ook voor Lucie Spek (24). Totdat ze besluit om een experiment aan te gaan en anderhalf jaar geen alcohol te drinken. Inmiddels wil ze niet meer anders.
“Een vriendinnenavond waarop je gezellig wat flessen wijn wegtikt of een borrel met m’n studievereniging – ik heb het allemaal gedaan, maar ik was niet iemand die dronk omdat ik alcohol nou zo lekker vond. Ik dronk voor dat gezellige, aangeschoten gevoel, dat je lekker met z’n allen in de olie zit.
Voordat ik dronk, was ik veel bezig met de gevolgen van het drinken van alcohol en de schadelijke effecten ervan op je hersenen. Feiten over alcohol schrokken me af. Ik had altijd het idee dat ik zo laat mogelijk moest beginnen: het plan was op mijn 23e, dan zijn je hersenen volledig uitgegroeid.”
“Maar met de jaren verlaagde die grens. Op mijn zestiende dronk ik voor het eerst, vooral uit FOMO. Ik wilde op mijn eindexamenreis, tijdens mijn eerste studiejaar en op feestjes niet het gevoel hebben dat ik iets miste. Vanaf dat moment dronk ik op elk feestje, hoewel ik het helemaal niet zo lekker vond.
Tot ik in het laatste jaar van mijn studie terechtkwam bij een podcast van Jessie Jazz Vuijk (waarin ze openlijk vertelde over haar ongezonde relatie met alcohol en waarom ze besloot te stoppen, red.). Dat zette me aan het denken: dat ik zou beginnen met alcohol was namelijk een voldongen feit, het was alleen de vraag wannéér.
Het zette me aan tot verder onderzoek: ik luisterde de podcast Eerlijk over alcohol en las de boeken Sinds ik niet meer drink en Geest uit de fles. Ik ontdekte veel wat ik niet wist: dat elk glas alcohol het risico op borstkanker vergroot (blijkt uit onderzoek van World Cancer Research Fund, red.), vond ik heftig en het bleef hangen. Vanaf dat moment dronk ik bewuster en beperkte ik alcohol tot maar twee momenten per week.”
“Ik vond het de moeite waard om te experimenteren met wat het niet drinken van alcohol mij kon opleveren, dus begon ik met een maand niet drinken. Als dit goed zou bevallen, zou ik dat veranderen naar 1,5 jaar. Ik las dat het soms wel anderhalf jaar kan duren voordat je dopaminesysteem helemaal is hersteld.
Ik ervoer veel rust in mijn keuze en had zin om de uitdaging aan te gaan. Wel zag ik ertegenop om het tegen mensen te zeggen. Gelukkig reageerden de mensen om me heen heel supportive. Ze hebben er wel grapjes over gemaakt, maar niemand heeft geprobeerd me over te halen. Soms kreeg ik verbaasde reacties, maar dat begrijp ik ook wel.”
“Iedereen zegt dat je zo fantastisch gaat slapen, nou, daar merkte ik in het begin helemaal niks van. Maar na drie maanden sliep ik ineens heel lekker. Daarnaast begon ik aan mijn hardloopjourney en bleef ik mezelf verbazen met de progressie die ik maakte. Maar dat niet alleen; stoppen met alcohol drinken was het dominosteentje voor heel veel andere dingen die ik al langer wilde bereiken.
Ik ervaarde veel meer tijd, ook mentaal. Op die manier ging alles ineens zonder veel extra moeite. Ik heb meer energie, voel me fitter dan ooit, ben zelfverzekerder en kwam meer tot de kern van mezelf. Ik weet nu echt waar mijn eigen behoeftes liggen. Ook merk ik dat ik veel attenter ben geworden naar vrienden en familie. Het voelt alsof die tijd en rust in mijn hoofd ruimte vrijmaken om te denken: oh, hoe is het eigenlijk met haar? Laat ik eens een appje sturen of een lief kaartje voor haar maken.”
“Soms is het wel nog even schakelen, vooral op de momenten dat je ergens aankomt en het in het begin nog ongemakkelijk is. Je bent snel gewend om een wijntje te nemen, zodat dat rauwe randje eraf is. Maar daar kan ik niet meer op terugvallen.
Ook heb ik wel eens het idee dat ik de enige rare persoon ben die deze keuze heeft gemaakt. Ik had gehoopt dat meer mensen uit mijn kring ook geïnspireerd raakten om na te denken over hun alcoholgebruik. Maar naast mijn vader en moeder – waar ik heel erg trots op ben – was er niemand in mijn omgeving die ook stopte. Hoewel ik dat goed begrijp, vond ik dat jammer. Ik had het wel met iemand van mijn leeftijd willen delen die hetzelfde doormaakte. Dat voelde eenzaam en had ik onderschat. Ook al was ik trots op mezelf en voelde ik me goed bij die keuze.”
“Ik denk nog wel met nostalgie terug aan de tijden dat ik heel grappig dronken was. Dat was ook echt wel leuk, maar aan de andere kant ben ik heel blij met wat het me oplevert.
Afgelopen maart heb ik het experiment voltooid. Dat was echt een mijlpaal. Ik ben niet van plan om ooit weer te gaan drinken. Ik kan me niet voorstellen dat er ooit een reden goed genoeg gaat zijn om weer te beginnen. Het brengt me te veel goeds.”
Jessie Jazz is blij met leven zonder alcohol: 'Maar de eerste maanden als moeder dacht ik veel aan drinken'
