Manouk verhuisde naar een inheems Australisch dorp: 'Kon de mensen amper verstaan'

Via-via-via

“Ik was 26 toen ik naar Australië ging. Met een working holiday-visum op zak wilde ik daar een jaar lang werken en reizen. In de horeca of op een boerderij, zoals veel toeristen daar doen. Het eerste halfjaar deed ik – samen met een vriendin – precies dat. Maar waar zij meer een stadse meid is, wilde ik heel graag meer van de inheemse cultuur zien en leren.”

Voordat Manouk op reis ging naar Australië, had ze het met een Australische vriendin over de inheemse bevolking daar. “Zij kende via-via-via een jongen die als ‘witte’ Australiër – en dus een buitenbeentje – al twee jaar in een community woonde. Dankzij hem kreeg ik de kans om ook te komen.”

Interesse in andere culturen

Manouks fascinatie voor inheemse culturen ontstond tijdens haar studie Culturele Antropologie. “En mijn interesse werd vergroot toen ik mijn familie bezocht in West-Papoea. Zij hadden een totaal andere manier van leven dan ik gewend was. Meer in het moment – niet constant plannen en nadenken over de volgende stap. Ook zijn ze meer familiegericht.

Dat raakte me, omdat het voelde alsof ik een missend onderdeel van mijn identiteit had gevonden. Tegelijkertijd voelde ik me vervreemd, zeker omdat ik de taal niet sprak. Ik wilde meer leren over mijn eigen roots, maar ook over andere inheemse culturen.”

Mail naar schoolhoofd

“Je aansluiten bij een Aboriginal-gemeenschap gaat niet zomaar. Er moet vertrouwen zijn. De Australiër met wie ik in contact kwam, was leraar op een school in Doomadgee. Hij zei dat ik het beste een mail naar het schoolhoofd kon sturen.

Ik schreef dat ik graag een tijdje in Doomadgee wilde wonen om meer te leren over de cultuur. Niet lang daarna kreeg ik antwoord: ik mocht komen en op de basisschool werken. Dan kon ik meteen lessen volgen van de Language and Culture Class.”

Na een pittig dal gooit Lousje haar leven om en verhuist naar Senegal: 'Ik kies nu voor mezelf'Lees meer

Vliegtuig met haltes

“Toen ik uiteindelijk vertrok, had ik geen idee wat me te wachten stond. Ik kon bijna niets over Doomadgee vinden. Alleen een oud antropologisch verslag uit de jaren tachtig.

De reis ernaartoe was een avontuur op zich. Eerst vloog ik vier uur naar Cairns, waarna ik overstapte op een kleiner vliegtuig. Toen ik instapte, schrok ik. Er konden misschien dertig mensen in. Bovendien stond er een andere bestemming op mijn ticket. De stewardess stelde me gerust: we zouden meerdere tussenstops maken voordat we in Doomadgee aankwamen.

Elke dertig minuten landde het vliegtuig op een andere plek. Het voelde alsof ik in een bus zat, maar dan in de lucht.”

De tekst gaat verder na de foto.

Onverstaanbaar Engels

“Bij aankomst werd ik opgehaald door de leraar met wie ik contact had.” De eerste maanden woonde Manouk bij hem in huis. “Nog diezelfde dag belandde ik op een dorpsbarbecue. Ouderen vroegen nieuwsgierig wat ik kwam doen.

Ik voelde me welkom, maar dacht ook: waar ben ik terechtgekomen? Ik kon de mensen amper verstaan. Mensen hier spreken Engels, maar met een heel zwaar accent en verweven dat met veel inheemse woorden. Het was alsof je als Nederlander ineens Deens probeert te verstaan.”

Elizabeth verruilt Amsterdam voor het boerderijleven in Australië: 'Hier zit geluk in kleine dingen'Lees meer

Totaal anders

“In de dagen daarna werkte ik op school en woonde ik lessen bij zoals bush medicine: traditionele geneeswijzen met planten uit de natuur. Onderwijs ziet er hier totaal anders uit dan in Nederland. Kinderen leren niet alleen uit boeken, maar ook door verhalen, natuur en familie.

Mensen die ik eerder had ontmoet, nodigden me al snel uit om te vissen of mee te eten. Zo leerde een groot deel van de 1700 inwoners in Doomadgee snel kennen.“

De tekst gaat verder na de foto.

Alles delen

“Net als bij mijn familie in West-Papoea verbaasde ik me over hoe anders mensen hier met tijd omgaan. Het dichtstbijzijnde dorp is een uur en een kwartier rijden, maar dat ziet niemand als een obstakel. Als ze ’s avonds even op en neer moeten: geen probleem.

Mensen delen daarnaast alles hier. Je eten en geld deel je met je familie en iedereen is hier op de een of andere manier familie van elkaar. Je kunt hier niet even naar de supermarkt voor weekboodschappen. Alles wat je mealprept, wordt gedeeld, niet bewaard voor de volgende dag.”

De tekst gaat verder na de foto.

Onderdeel van de familie

“Inmiddels woon ik hier al bijna drie jaar. Ik werk nu als assistent bij de gemeente en heb mijn eigen woning bemachtigd. In mijn vrije tijd ga ik bij mijn Doomadgee-familie langs – die heb ik hier, omdat ik als het ware ben geadopteerd. Om je bij een familie te voegen, moet je van iemand een skinname krijgen. Die kreeg ik van mijn beste vriendin hier.

We kwamen net uit de bush en hadden het over familie en het skin-familiesysteem. We raakten in gesprek over hoelang ik al in Doomadgee was en hoe fijn ik het hier vind. Toen zei ze: ‘Ik wil jou mijn zus noemen en dezelfde skinname als ik heb geven.’ Vanaf dat moment noemt haar familie me zus en dochter. En ik noem haar ouders papa en mama; dat voelt heel natuurlijk.”

Kerst in Nederland

“Het dag-tot-dagleven heb ik me steeds meer eigen gemaakt. Ik zie wel wat ik volgende maand doe. Dat vindt mijn familie en vriendenkring in Nederland soms lastig. Als iemand een bruiloft plant of samen wil reizen, vinden ze het ingewikkeld dat ik niets vroeg vastleg. Inmiddels weten ze dat ik pas later beslis.

Een ding staat wel vast. Met kerst ben ik in Nederland. Tijdens mijn bezoek in 2024 ontmoette ik mijn vriend. Hij is de beste vriend van mijn neef en we volgden elkaar al op Instagram. Via DM hadden we gepraat over mijn leven in Australië. Hij was supernieuwsgierig, dus we besloten een koffietje te doen.”

Noortje skipt master voor leven in de bergen: ‘Doe wat ik wil, in plaats van wat anderen van mij verwachten’Lees meer

Samen in Doomadgee

“Vanaf dat moment hielden we dagelijks contact, ook toen ik weer in Australië zat. We zijn een paar keer samen gaan reizen voordat we officieel een relatie kregen. Ik grapte regelmatig dat hij naar Doomadgee moest komen. Hij zei dan lachend dat hij misschien ooit zijn baan zou opzeggen om te reizen.

Dat plan werd werkelijkheid. Hij vloog deze kant op en we vierden eerst twee weken vakantie samen. Daarna ging hij mee naar Doomadgee.

Twee dagen voor vertrek naar Doomadgee verraste hij me met een PowerPoint-quiz – om te kijken hoe goed ik hem kende. Op de laatste slide vroeg hij of ik verkering met hem wilde. Ik zei natuurlijk ja. En nu is hij sinds november ook onderdeel van de Doomadgee-gemeenschap.”

Verplicht afscheid

“Toen ik hier net kwam wonen, twijfelde ik soms of het wel handig was om hier lang te blijven en zulke speciale banden op te bouwen. Maar ik geniet enorm van dit leven en weet inmiddels dat ik met een negen-tot-vijf-baan nooit zo gelukkig zou zijn.

Het idee om Doomadgee te verlaten doet pijn, maar mijn visum verloopt na drie jaar. Eind 2026 zal ik daarom iets anders moeten bedenken. Het idee is om samen met mijn vriend naar Indonesië te gaan en daar de taal te leren en meer over mijn familieverhaal te weten te komen. Maar voor nu wil ik daar nog niet aan denken.”

Nienke woont op een onbewoond eiland: 'Voor shampoo moet ik drie uur reizen'Lees meer