Zonder plan naar Bali om een surfshop te runnen of na je rechtenstudie stripper worden; wat als je lak hebt aan alle ongeschreven verwachtingen in je twenties? In ‘Fack de Norm’ doen meiden het lekker anders. Zoals Lousje, die nu in Senegal woont.
Na jaren vol heftige gebeurtenissen en een leven waarin ze vooral doet wat anderen logisch vinden, besluit Lousje (30) in Senegal voor zichzelf te kiezen. “Ik ben eindelijk blij met de keuzes die ik maak, omdat ze echt van mij zijn.”
Als kind heeft Lousje niet per se een strak toekomstplan. “Ik wilde vooral heel graag moeder worden”, vertelt ze lachend. “Ik groeide op in een gezin waarin studeren en bij een studentenvereniging gaan vanzelfsprekend was. Na de middelbare school wilde ik eigenlijk naar de toneelschool, maar mijn ouders verwachtten dat ik een ‘echt’ vak ging studeren. Dus ging ik Journalistiek studeren in Utrecht en werd ik lid van dezelfde vereniging waar ook mijn vader, broers en zus lid waren geweest.”
Het begin van haar studententijd en studie bevalt Lousje goed. “Door mijn studie kwam ik erachter wat ik het liefst wilde doen: verhalen vertellen, nieuwe mensen ontmoeten en voor de camera werken.”
Maar tijdens haar studententijd gaat het op een gegeven moment mis. “Na een hele drukke periode waarbij ik veel over m’n grenzen ging, kreeg ik last van zware psychotische klachten”, vertelt ze. “Ik weet nog dat ik met vrienden in de auto zat en merkte dat mijn gedachten zich van me los begonnen te wrikken, en ik de muziek en gesprekken in de auto niet meer kon volgen. Later kreeg ik ook waanbeelden. Zo dacht ik dat ik Jezus had gezien, dat Poetin de wereld ging overnemen en dat ik degene was die de wereld kon redden.”
Hierdoor verliest Lousje een half jaar lang volledig de grip op haar leven. “Uiteindelijk ben ik eruit gekomen doordat ik wegging uit mijn studentenhuis en bij m’n vriend ging wonen.”
Wanneer Lousjes vriend voor werk naar Congo verhuist, blijft zij in Amsterdam wonen met vriendinnen en krijgen ze een langeafstandsrelatie. Als ze in 2019 samen met haar schoonfamilie naar Congo vertrekt om hem op te zoeken, loopt dat anders dan verwacht. “Mijn vriend en schoonbroer besloten om daar geen malariapillen te slikken. Ik dacht – naïef dat ik was – dat ik daar ook wel mee weg zou komen. Maar nee hoor: drie weken nadat ik terug was in Nederland, kreeg ik malaria.”
“In eerste instantie stuurde mijn huisarts me naar huis met ‘een griepje’”, vertelt Lousje. “Maar al snel bleek het veel ernstiger.” Ze belandt in het ziekenhuis, waar het snel bergafwaarts gaat. “Ik werd met een brancard naar binnen gereden en daar viel ik weg.” Lousje raakt in coma en ligt zes dagen op de intensive care met nierfalen, leverproblemen en opgezwollen hersenen. “De artsen zagen het niet rooskleurig in, waardoor ze tot twee keer toe tegen m’n ouders zeiden dat ik het niet ging redden. ”
Als Lousje wonder boven wonder toch wakker wordt, ziet ze zelf de ernst van de situatie nog niet in. “Het eerste wat ik tegen mijn moeder zei, was: ‘Mama, ik heb malaria.’ Alsof het iets kleins was.” Na een maand in het ziekenhuis en een maand in het revalidatiecentrum te hebben gelegen, krabbelt ze weer op. “Toen ik beter was wilde ik vooral héél veel leven. Ik had de dood in de ogen gekeken. Ik dacht alleen maar: ik ga nu niet rustig in een hoekje zitten, ik wil het leven juist weer vastpakken.”
Na een periode vol feestjes en genieten van het studentenleven rondt Lousje haar studie af. Ze gaat aan de slag als verslaggever voor de camera: een eerste stap richting haar droom in de media. “Tijdens mijn studie had ik mijn vriend beloofd dat ik naar hem zou verhuizen zodra ik klaar was,” vertelt ze. “Maar toen ik eenmaal was afgestudeerd en begon met werken, merkte ik dat het eigenlijk helemaal niet goed voelde om die stap te zetten.”
Toch vertrekt Lousje naar haar – inmiddels – verloofde in Congo, maar écht gelukkig wordt ze daar niet. “Ik voelde me eenzaam, opgesloten en afhankelijk. Bovendien kon ik me daar niet vrij bewegen en had ik weinig aansluiting met de mensen om me heen. Tegelijkertijd speelde er thuis ook veel: mijn vader was ziek en mijn moeder hield de mantelzorg steeds moeilijker vol.”
“Ik hield mezelf lange tijd voor: dit is het leven dat ik moet willen”, vertelt ze. “Maar eigenlijk was ik daar doodongelukkig.”
Na een jaar in Congo te hebben gewoond besluit Lousje nog een studie te volgen in Italië. “Officieel vertrok ik voor m’n studie eventmanagement, maar eigenlijk was het een manier om aan Congo en m’n relatie te kunnen ontsnappen.” Terwijl Lousje in Italië zit loopt de relatie, een maand voor hun trouwdatum, definitief stuk.
Alsof dat nog niet genoeg is, verliest Lousje in diezelfde periode ook haar vader, die al langere tijd ziek was. Mede daardoor vertrekt ze na drie maanden Italië weer terug naar Nederland. “Zonder geld trok ik in bij m’n moeder in Den Haag, waar ik gelukkig binnen een week een baan bij een surfschool vond.”
Daar komt ze in een heel andere bubbel terecht. “Tussen de surfers en reizigers draait het helemaal niet om status of carrière, maar om vrijheid en avontuur. Ik zag daardoor in dat het allemaal draait om de mensen die je ontmoet en de ervaringen die je opdoet.”
Toch blijft Lousjes oude leven in Amsterdam aan haar trekken. “Nadat ik anderhalf jaar in Den Haag heb gezeten, besloot ik om toch terug te gaan naar Amsterdam, al merkte ik snel dat ik daar helemaal niet meer tussen paste: iedereen was bezig met huizen kopen, relaties, samenwonen en baby’s krijgen. En ik tikte niet één van die boxes af.”
Toch probeert Lousje dat plaatje na te jagen. “Ik stortte me op datingapps, bleef in contact met m’n ex en probeerde op die manier mee te bewegen met de mensen om me heen. Ik ging allerlei dingen doen om erbij te horen, terwijl ik er zelf doodongelukkig van werd. Ik dacht alleen maar: ik moet hier weg.”
Lousje besluit opnieuw het avontuur op te zoeken, maar dit keer in Portugal.
In Portugal, waar ze uiteindelijk een jaar woont, valt alles voor Lousje langzaam op z’n plek. “Ik was inmiddels 29 en werd bijna 30, dat vond ik écht een raar idee”, vertelt ze. “Het voelde alsof ik van 26 ineens naar 29 was gesprongen. Alsof die jaren gewoon verdwenen waren.”
Voor het eerst staat ze stil bij alles wat er is gebeurd. “In Portugal lukte het me om m’n leven van een afstandje bekijken, waardoor ik inzag dat ik afgelopen jaren in een overlevingsstand heb gezeten en alleen maar bezig was met m’n hoofd boven water houden. Portugal heeft me echt geheeld. Voor het eerst kon ik alles een plek geven.”
In diezelfde periode begint Lousje ook met het maken van video’s over haar leven (@lousje.sassen). “Ik deed het in eerste instantie voor de lol, maar binnen drie weken had ik tienduizend volgers. Dat had ik echt niet zien aankomen.” Tegelijkertijd werkt Lousje bij een start-up, maar daar wordt ze plots ontslagen. “Vroeger was ik daar helemaal van in paniek geraakt”, vertelt ze. “Nu dacht ik alleen maar: dit heeft een reden. Ik moet hier blijkbaar niet meer zijn.”
Na haar ontslag vertrekt Lousje terug naar Nederland, waar ze drie maanden op een camping woont. “Ik wist dat ik niet meer terug wilde naar dat ‘normale’ leven in Nederland”, vertelt ze. “Dus besloot ik te gaan sparen voor een wereldreis.”
Maar al snel komt er iets anders op haar pad. Doordat ze zo snel groeit op social media, krijgt ze de kans om mee te gaan naar Senegal. Zonder al te lang nadenken besluit ze mee te gaan.
“In eerste instantie dacht ik: leuk, een tripje van twee weken, maar toen ik daar eenmaal was voelde ik het al snel: dit voelt goed. Langzaam begon het idee te leven om in Senegal te blijven.”
Tijdens haar reis ontmoet Lousje een vrouw die in haar eentje een stuk land met guesthouses runt. “Ze vertelde me dat haar man een paar jaar geleden plots was overleden in een auto-ongeluk en haar met de guesthouses en twee kinderen had achtergelaten, waardoor ze best wat hulp kon gebruiken.”
“Zij had hulp nodig, en ik een plek”, vertelt Lousje. “Hoe mooi zou het zijn als dit samenkomt?” Na een gesprek met de eigenaresse besluit ze om ervoor te gaan. “Ik dacht: fuck it, ik ga het gewoon doen.”
Wat begint als een idee, wordt al snel werkelijkheid. Inmiddels woont Lousje een week in een van de guesthouses. “Via mijn social media ben ik een crowdfunding gestart om de guesthouses op te knappen. En het is bizar: na één dag stond de teller al op tienduizend euro.” Lousjes doel is om uiteindelijk vijftigduizend euro op te halen.
“Ik heb verder geen vast plan en dat vind ik juist lekker”, vertelt Lousje. “Ik wil gewoon kijken wat er gebeurt en mijn leven delen.”
Ze is zich er ook van bewust dat het niet alleen maar makkelijk gaat zijn. “Ik ga hier vast momenten krijgen dat ik denk: waar ben ik aan begonnen? Ik zit hier namelijk best afgelegen en het leven is echt totáál anders, dus ik ga waarschijnlijk wel tegen dingen aanlopen.”
“Maar toch overheerst vooral het gevoel dat dit klopt”, vertelt ze. “Ik kies nu voor mezelf. Niet omdat het zo hoort, maar omdat het goed voelt. Ik ben eindelijk blij met de keuzes die ik maak, omdat ze echt van mij zijn.”
Victoria zei Zuidas-baan op om seksuologie te gaan studeren: 'Hoef geen poppenkast meer te spelen'
