Op je achttiende je koffers pakken om te emigreren, zonder woning, zonder netwerk en nauwelijks Engels spreken. Waar de meeste leeftijdsgenoten net aan een studie begonnen, vertrok Isabelle Urganci (nu 27) naar Los Angeles om haar grootste droom na te jagen: actrice worden.
Uiteindelijk woonde ze zeven jaar in La La Land. Ze werkte op filmsets, leerde de glamour van Hollywood kennen én maakte kennis met de keiharde realiteit die bij de stad hoort.
Al op jonge leeftijd wist Isabelle één ding: ze wilde actrice worden. “Vroeger gingen we elke vrijdagavond naar de videotheek en mocht ik films uitkiezen voor het weekend. Ik keek alles: actiefilms, thrillers en zelfs films waar ik eigenlijk niet oud genoeg voor was. Maar ik was gefascineerd door wat er op het scherm gebeurde. Ik voelde toen al heel sterk dat ik onderdeel wilde zijn van die wereld.”
Het kantelpunt kwam toen ze op 11-jarige leeftijd The Hunger Games zag. “Ik kreeg kippenvel toen ik naar Katniss keek. Daarna rende ik naar mijn kamer, ging voor de spiegel staan en speelde alle scènes na. Op dat moment wist ik: dit is wat ik later ga doen.”
'The Hunger Games'-cast verklapt dít grote geheim over hun film aan 'LINDA.meiden'
Op de middelbare school voelde Isabelle zich steeds minder op haar plek. “Ik wilde helemaal niet bezig zijn met school. Ik wilde acteren. Dus toen ik achttien werd, hakte ik de knoop door om naar het buitenland te verhuizen. Ik was niet meer leerplichtig en mijn pijlen waren gericht op Hollywood. Mijn vader zei terecht: ‘Hoe dan? Je hebt geen geld en spreekt amper Engels.'”
En dus werd Isabelle één voorwaarde gesteld. “Als ik zelf 20.000 euro zou sparen, zouden mijn ouders mijn eerste jaar acteeropleiding betalen. Geef mij een uitdaging en ik ga ervoor: ik begon binnen no-time in de deur-tot-deurverkoop van energiecontracten. Vijf maanden later had ik het bedrag bij elkaar. Als ik daar nu op terugkijk, denk ik: hoe heb ik dat gedaan?”
Met een studentenvisum, een vliegticket en een boeking voor een AirBnB voor de eerste week stapte Isabelle in het vliegtuig. “Ik had helemaal niets daar. Gelukkig ging mijn moeder met me mee tot ik een beetje gesettled was, maar daarna stond ik er alleen voor. De eerste paar weken waren pittig, daar moet ik eerlijk in zijn. Ik heb echt huilend in bed gelegen en gedacht: waar ben ik aan begonnen?”
Toen haar acteeropleiding begon, werd dat gevoel minder. “Er zaten veel internationale studenten op school. Niemand sprak perfect Engels en iedereen zat in hetzelfde schuitje. Daardoor vormden we al snel een soort familie. Uiteindelijk vond ik ook een woonplek met nog twee andere studenten. Eindelijk op mezelf wonen en zelf alles kunnen bepalen, vond ik geweldig. Dat gevoel van vrijheid was alles.”
Maxime verhuisde voor haar vriend naar Australië: 'Wat ik het meest mis is een snackbar'
Na haar eenjarige opleiding bleef Isabelle zoeken naar manieren om langer in Amerika te blijven. Maar ze keerde eerst tijdelijk terug naar Nederland om geld te sparen voor een acteeropleiding aan de UCLA. Haar dromen najagen bleek enorm kostbaar. “Ik moest alles zelf betalen. Mijn vervolgopleiding kostte zo’n 10.000 euro, daarnaast moest ik ook nog alle andere kosten zelf dekken. Het eerste jaar viel ik acht kilo af, omdat ik simpelweg niet genoeg geld had om goed te eten.”
Ondertussen bouwde ze haar cv op met studentenfilms en audities. Haar eerste grote kans kwam onverwacht. “Ik zag online een castingoproep voor een film die in Puerto Rico werd opgenomen. Ik stuurde mijn materiaal op, deed auditie en kreeg de rol. Ik dacht dat het een scam was.”
Dat bleek allesbehalve waar, want het ging om de film Bermuda Island. “Ineens stond ik op een filmset met honderden mensen. We draaiden vijftien uur per dag en woonden drie weken samen met de cast. Dat was precies waarvoor ik naar Los Angeles was verhuisd. Dit was het echte begin van mijn carrière in de stad. Ook omdat ik hierdoor ook eindelijk een werkvergunning kreeg na veel bloed, zweet en tranen. Via mensen die ik op de set had ontmoet, kreeg ik nieuwe rollen aangeboden. Zo werkt Hollywood ook: je netwerk is minstens zo belangrijk als je talent.”
Tekst loopt door onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Toen Isabelle net lekker op weg was en haar werkvergunning op zak had, begon de coronapandemie. Gevolgd door de grote staking in Hollywood. “Ik zou een grotere rol spelen in een film met Bella Thorne. Ik dacht dat het mijn doorbraak kon worden. Door de staking werd alles uitgesteld en uiteindelijk ging de film helemaal niet meer door. Dat was pure onmacht.”
Een gesprek met een grote Hollywoodproducer, een van de eigenaren van The Gersh Agency, veranderde haar kijk op de industrie. “Hij zei eerlijk dat succes niet alleen om talent draait. Het draait om geld, connecties en geluk. Dat vond ik best confronterend, want met alleen hard werken kom je er niet.”
Tekst loopt door onder de foto.
Volgens Isabelle heeft Hollywood twee gezichten. “Natuurlijk maak je bizarre dingen mee. Ik zat regelmatig naast Justin Bieber op de tribune omdat mijn toenmalige vriend hem kende via een voetbalteam van zijn kerk. Ik ben op afterparty’s van The Weeknd geweest. Dat zijn momenten waarvan je denkt: dit gebeurt toch alleen in films?”
Ze vervolgt: “Maar daar staat ook iets heel anders tegenover. Ik had geen auto, liep uren door de stad of nam soms de bus. En iedereen in L.A. weet: de bus is voor crazy people. Soms werkte ik expres ergens dubbele diensten zodat ik daar kon eten. Ik heb ontzettend veel afwijzingen gehad en voelde me vaak eenzaam.”
“Mensen onderschatten hoe zwaar emigreren kan zijn. De vrienden die ik maakte, vertrokken weer omdat het te duur werd of omdat hun droom niet uitkwam. Dan zat ik ineens alleen in mijn studio, zonder geld en zonder plannen”, zegt ze.
Nederlandse Roselilah (25) won een Grammy: 'Heb ook nog even met Jack Harlow gekletst'
Om haar hoofd boven water te houden, werkte Isabelle als bartender en nanny, twee jobs die ontzettend ver weg van haar droom lagen. “Ik leefde alleen maar om te overleven. Het grinden en strugglen begon me op te breken, dus nodigde mijn broer me uit om naar Bali te gaan. Daar ontmoette ik mijn huidige partner. Hij werkte in de e-commerce en zat voornamelijk in Azië voor werk. Door gesprekken met hem realiseerde ik me dat ik naast acteren nog andere dromen had. En die kon ik ook waarmaken op een plek waar ik niet alleen aan het overleven was.”
Dus besloot Isabelle na zeven jaar definitief terug te verhuizen naar Nederland. Al woont ze nu ook de helft van het jaar in Spanje. Ze zette haar eigen skincaremerk Glowth op, geïnspireerd op iets wat ze in Californië overal zag: dagelijks het bijna religieuze gebruik van SPF. Hoewel ze nu stappen maakt als ondernemer, heeft ze het acteren niet volledig achter zich gelaten. “Ik sluit niet uit dat ik ooit terugga. Maar voor nu ben ik daar niet mee bezig.”
Als Isabelle terugkijkt op haar jaren in de Verenigde Staten, is ze trots. “Ik heb ontdekt hoe ongelooflijk sterk je kunt zijn als je ergens echt voor gaat. Ik heb mezelf leren kennen in een land waar ik niemand kende. Dat neemt niemand me meer af.”
Ze sluit af: “Ik ben anders over succes gaan denken. Vroeger was het voor mij acteren of niets. Nu weet ik dat je van richting mag veranderen. Dat betekent niet dat je hebt opgegeven.”
Maggy danst in awardwinnende Broadway-musical: 'Echt een pinch me-moment'
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
