Eva Bottinga (29) is twintig als haar moeder plotseling overlijdt. Jarenlang weet ze niet goed hoe ze met het verlies moet omgaan, totdat ze hardlopen en wandelen ontdekt. Opeens is er ruimte voor al haar emoties.
Nu organiseert ze samen met een vriendin wandelreizen voor andere jongeren die rouwen.
“Ik werd wakker gebeld en wist meteen dat er iets mis was.” Eva studeert op haar twintigste een half jaar in New York. Ze heeft een kamer in Brooklyn, en haar ouders en zusje hebben een hotel geboekt om haar op te zoeken. “Mijn moeder was die nacht met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ze dachten dat ze een hartaanval had gehad. Ik bestelde meteen een Uber om die kant op te gaan.”
Nog geen twaalf uur eerder trad Eva voor haar ouders en zusje op in een jazzclub. “Ik speel saxofoon en had in New York de tijd van mijn leven. Mijn moeder zei die avond grappend tegen mijn vader: ‘Nou, hier houdt de opvoeding wel op.’ Ik gaf hen een lange knuffel. We hadden zulke fijne dagen samen gehad.”
Tekst gaat verder na de foto.
Eva neemt op Schiphol afscheid van haar moeder voordat ze naar New York vertrekt.
In het ziekenhuis krijgt Eva na lang wachten meer te horen. “Een arts nam ons mee naar een kamertje. Daar deelde hij het slechte nieuws. Mijn moeder was overleden aan een hersenbloeding. Ik voelde een knoop in mijn buik die al mijn emoties naar beneden duwde – ik was alleen bezig met mijn vader en zusje en of zij oké waren.”
Eva gaat samen met het gezin terug naar Nederland voor de begrafenis. “We namen de metro terug naar het hotel waar mijn ouders en zusje sliepen. Het was vreemd om te zien hoe de hele wereld doorging, terwijl ik net mijn moeder, waarmee ik altijd close was, was kwijtgeraakt.”
“Mijn moeder en ik hadden een heel bijzondere band. Ze had het meteen door als ik ergens mee zat – vaak eerder dan ikzelf. En haar enthousiasme en energie werkten aanstekelijk. Ik hoefde maar een plan te opperen of ze ging er helemaal in mee. Samen hadden we het vaak over de toekomst. Ik maakte geen keuzes zonder haar.”
Juist daarom voelt het alsof Eva niet alleen haar moeder verliest, maar ook een deel van zichzelf. “Pas veel later besefte ik dat rouwen dát ook is. Het is niet alleen verdriet. Het was ook een zwaar proces van mezelf zoeken en weten wie ik ben zonder haar.”
Chloé (29) verliest als kind haar vader en als twintiger haar stiefvader: 'Je rouwt je hele leven lang'
Na de begrafenis in Nederland besluit Eva terug te gaan naar New York om haar periode daar af te maken. “Ik wilde niet dat mijn leven ineens veranderde. In New York voelde ik me op mijn plek en had ik fijne vrienden om me heen. Dat wilde ik niet laten gaan.
Eenmaal terug in Nederland was ik vooral bezig met overleven. Studeren ging me de jaren na het overlijden van mijn moeder moeilijk af. Ik moest mijn scriptie schrijven, maar was moe, vergeetachtig en kon me slecht concentreren. Tegelijkertijd wilde ik absoluut niet achterlopen. Ik was altijd degene die hoge punten haalde en mijn best deed op school. Dat was de Eva die mijn moeder kende. Die Eva wilde ik blijven, maar dat lukte niet meer. Het frustreerde me – ik wilde doorgaan en niet stilstaan.”
Praten over rouw en haar moeder vindt Eva destijds lastig. “Bij vrienden klapte ik vaak dicht. Zeker in groepen. Ik wilde niet degene zijn die steeds over haar overleden moeder begon.”
Hard studeren maakt plaats voor hard werken. Succesvol zijn wordt een manier om controle te houden. “Ik wilde mezelf bewijzen, maar degene voor wie ik dat deed, kon me geen bevestiging meer geven.”
Die constante overlevingsstand houdt Eva jarenlang vol. “Tot ik voelde dat ik richting een burn-out ging. Voor het eerst vroeg ik mezelf af: wat wil ík eigenlijk? Dat was een confronterende vraag, want ik had jarenlang vooral datgene gedaan waarvan ik dacht dat het hoorde. Waarvan ik dacht dat mijn moeder het wilde.”
Annes vader was 2,5 jaar vermist: 'Iemand dm'de me dat hij nog leefde'
Rond die periode ontdekt Eva hardlopen. “Sport speelde vroeger thuis geen rol. Wandelen en hardlopen werd iets wat ik volledig voor mezelf deed. En ik ontdekte dat de stilte tijdens het sporten me hielp, dat ik daar ruimte voor mezelf vond. En dat ik eigenlijk heel goed wist wie ik ben, wat ik wil en wat mijn kwaliteiten zijn. Ik moest er alleen even bij stilstaan.”
Twee jaar later maakt ze haar eerste meerdaagse wandeltocht. “Tijdens het wandelen heb je alle tijd om tot rust te komen. Je hoeft nergens naartoe, behalve naar de volgende stap. Je bent buiten, ziet het landschap veranderen en leeft helemaal in het nu. Herinneringen aan mijn moeder kwamen regelmatig op, zonder dat ik meteen door verdriet overspoeld werd.
Langzaam lukte het me om ook meer over mijn moeder te praten. Nu vertel ik vrienden graag verhalen over haar. Daardoor kennen ze haar een beetje, ook al hebben ze haar nooit ontmoet. Als iemand nu zegt: ‘Je moeder zou trots op je zijn’, weet ik dat ze nog steeds onderdeel is van mijn leven.”
Tekst gaat verder na de foto.
In 2025 speelt Eva met het idee om te gaan ondernemen en haar dromen na te jagen. “Ik wilde iets met bewegen en natuur doen en had het erover met een vriendin. Zij bracht me in contact met Katie, een goede vriendin van haar die ook zelf iets wilde oprichten. Ik had haar ooit al eens ontmoet, maar ik had geen idee dat zij haar moeder op achttienjarige leeftijd was verloren. Ons gedeelde verlies en liefde voor de natuur brachten ons snel dicht bij elkaar.”
Katie is psychomotorisch therapeut en woont op Sicilië, waar veel mooie natuur is voor wandeltochten. “We belden om elkaars ideeën aan te horen en al snel hadden we dagelijks contact. Binnen een paar maanden hadden we ons bedrijf opgezet.”
Met Samen Stilstaan organiseren de meiden wandeltochten voor jongvolwassenen die verlies hebben meegemaakt. “De reizen zijn er vooral om uit je hoofd en weer in je lichaam te komen. Er mag gedeeld worden en er is ruimte voor zware gesprekken, maar niets hoeft. We wandelen, eten samen, zijn in de natuur en laten gesprekken ontstaan wanneer daar ruimte voor is. Juist doordat je naast elkaar loopt, praat het vaak makkelijker.”
Tekst gaat verder na de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Eva hoopt vooral dat deelnemers ervaren dat ze niet alleen zijn. “Dat ze hun gevoelens kunnen bespreken met anderen. En dat ze wandelen gaan zien als een fijne tool om terug bij jezelf te komen. Het is iets wat je altijd kunt doen als je je slecht voelt. Een tool die ik graag eerder had ontdekt tijdens het rouwen.
Ook willen wij ze laten ervaren dat rouw niet alleen zwaar hoeft te zijn. Je kunt liefde en verdriet tegelijkertijd ervaren en ook nog eens genieten van alles wat er gebeurt. Het belangrijkste is dat je liefdevol naar jezelf toe blijft en al je emoties toestaat. Rouwen hoort bij het leven – daarom wil ik samen stilstaan en het bespreekbaar maken.”
Zo steun je iemand die rouwt: 'Vraag naar de grens van de ander, maar geef ook de jouwe aan'
Anne Schiphof (26) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze groeide op in een dorp – zo’n plek waar je niet over straat kunt met een pet of er wordt al over je gepraat – en vluchtte op haar negentiende naar de stad. Eerst Utrecht, toen Rotterdam. Daar woont ze met een vriendin, die ze via Bumble leerde kennen. Ze zit balls deep in het modealgoritme en heeft een zwak voor Nederlandse hiphop en R&B.
