“Nu moet je écht stoppen met afvallen.” Dit zei een man laatst tegen mij. Ik leerde hem kennen toen ik wat kilo’s meer met me meedroeg en daar enorm onzeker over was. Wat hij niet weet, is dat zijn opmerking over mijn lichaam – breek me de bek niet open – enkel de onzekerheid triggerde die ik voel over mijn ‘nieuwe’ vorm.
En nu kun je denken: hij bedoelde het vast goed. Daar twijfel ik niet aan, maar dat betekent niet dat het goed viel.
Een aantal jaar geleden schreef ik een column over mijn grootste onzekerheid: mijn buik. En dan in het bijzonder als het ging om activiteit in de slaapkamer. Scharrelen durfde ik niet meer en naakt zijn of voor de spiegel staan, deed ik zo min mogelijk. Op dat moment zag ik het getal op de weegschaal enkel omhoog gaan, elke week een beetje meer. De rode afdrukken van mijn broekband herinnerden me eraan dat ik van een losse pasvorm naar skin tight was gegaan. Wat de toedracht van mijn gewichtstoename was? Who knows! Afname van selfcare, hormonale onbalans, simpelweg aging. Ik heb echt geen idee, maar wat ik wel weet, is dat het me dwars zat.
Nu zijn we een paar jaar verder en ben ik het gewicht, and then some, kwijt. Op de een of andere manier had ik in mijn hoofd dat met het gewichtsverlies ook mijn onzekerheid zou wegvagen. Spoiler: dat is niet het geval. Wel merk ik dat ik beter in mijn vel zit, onder andere doordat wandelen er niet meer voor zorgt dat mijn schenen in de fik staan of bukken om iets op te rapen niet meer als een Hyrox-uitdaging aanvoelt.
Hoewel ik me fysiek comfortabeler voel, ben ik mentaal enorm oncomfortabel. Mogelijk onzekerder dan ooit. Nu hoor ik je denken: Misha, waarom dan? Nou, omdat mijn hoofd de veranderingen aan mijn lijf niet helemaal heeft bijgebeend. Ik herken mezelf soms oprecht niet in de spiegel. Mijn ooit zo volumineuze billen zijn een stuk minder perky, mijn borsten hebben enig volume verloren en mijn benen lijken niet meer op die welgevormde stappers waarmee ik jaren door het leven ging. Ik ben me ineens – of alweer – heel bewust van elk stukje lijf. En overal waar je te lang over nadenkt, wordt op een gegeven moment vreemd. In die loop blijf ik nu hangen.
Anouar (24) viel 82 kilo af: 'Fysiek werd alles makkelijker, mentaal veranderde er weinig'
Dat ik de lichamelijke veranderingen tot in den treure analyseer in de spiegel is één ding. Maar weet je wat er gebeurt als je gewicht verliest én mensen tegenkomt die je lang niet hebt gezien? Dan krijg je plots ongevraagde opmerkingen over je lijf. “Wat zie je er goed uit” en “Goed gedaan” en mijn favoriet (not!): “Nu is het wel genoeg, hoor.” How about… hou je snater. Hadden we niet collectief afgesproken dat commentaar leveren op andermans lichaam inmiddels not done was? Ook niet als je het goed bedoelt.
Wat al die commentatoren niet doorhebben, is dat hun (goedbedoelde) opmerkingen precies landen op de plek waar de diepgewortelde onzekerheid over mijn lichaam woont. Terwijl zij een prestatie zien, zie ik een lichaam waar ik niet blij mee ben. Een lichaam waarin ik opnieuw mijn weg moet vinden.
En toen kwam er dus een man, die ik trouwens wel liefheb, mij vertellen dat ik er goed uitzie, maar dat het genoeg was geweest. “Nu moet je stoppen”, waren zijn exacte woorden. Eh, thanks?! Yes, chef?! Wat is de gepaste reactie in zo’n geval? Uit een soort oerinstinct schoot ik in de verdediging. Mijn gewicht was al maanden stabiel, dat moest hij weten. Ik was niet actief bezig met afvallen, dat vond ik belangrijk om te zeggen. Ik vind het zelf ook genoeg geweest, voegde ik er nog aan toe. En als klap op de vuurpijl deelde ik dat ik zelfs actief probeerde aan te komen. Want blijkbaar moest hij vooral weten dat ik heus wel doorhad dat mijn lichaam veranderd was en dat ik daar op een verantwoorde manier mee omging.
Achteraf voelde ik me zo stom. Waarom had ik überhaupt het gevoel dat ik hem een verklaring verschuldigd was over mijn lichaam? Hij triggerde de onzekerheid waar ik al maanden in stilte mee worstelde, dus ik deed wat ik blijkbaar doe als ik me betrapt voel: de feiten op tafel gooien. Mijn gewicht is stabiel. Ik viel niet meer af. Ik probeer zelfs aan te komen. Kijk mij eens verantwoord omgaan met mijn eigen lijf. Alsof zijn constatering vroeg om geruststelling van mijn kant: geen zorgen, ik heb het onder controle.
Misha: 'Soms mis ik aanraking van een ander zó erg, dat ik wel kan huilen'
Misschien is dat wel de grap van dit hele verhaal. Ik dacht jarenlang dat mijn onzekerheid direct gekoppeld was aan een getal: een gewicht, een kledingmaat, een omvang. Als daar iets aan zou veranderen, zou er in mijn hersenpan vanzelf iets meeveranderen. Dan zou ik minder bezig zijn met wat anderen zien als ik een kamer binnenloop of mijn kleren uittrek.
En ja, het heeft wel degelijk met getallen te maken. Alleen niet met specifieke getallen. Hoger of lager, het maakt niet uit. Onzekerheid kleeft aan alle nummers die door mijn hoofd razen. Bij de een vind ik het te veel, bij de ander te weinig. Te bol, te leeggelopen. Te strakgespannen, te los. Hoe dan ook, vind ik er iets van. En daar zou ik zo graag van af willen.
Ik hoef mijn billen niet iedere dag fantastisch te vinden. Ik hoef niet verliefd te worden op mijn benen en ik hoef al helemaal niet voor een spiegel een soort lofzang af te steken op mijn naakte lichaam. Misschien is goed in je vel zitten helemaal niet dat je alles aan jezelf mooi vindt. Misschien is het dat je niet voortdurend met jezelf in onderhandeling bent over wat er anders moet.
Eerlijk? Daar ben ik nog niet. Op dit moment kijk ik nog te vaak naar mezelf alsof ik een rapport moet invullen. Een opmerking van een ander kan me in één rechte lijn terugsturen naar de spiegel, waar ik dan zo dichtbij mogelijk ga staan om alles goed te kunnen bekritiseren.
Maar als ik dan toch een les moet trekken uit dit alles, dan is het dit: ik wil mijn lichaam niet langer behandelen als een probleem waarvoor ik een oplossing moet vinden. Niet voor mezelf en al helemaal niet voor een ander. Een lichaam verandert. Dat is volkomen normaal.
Tijd om daar mijn nieuwe mantra van te maken en hopelijk voel ik het dan binnenkort tot in al mijn (afgeslankte) vezels.
Misha: 'Als ik zeg dat ik je niet nodig heb, bedoel ik eigenlijk: ga alsjeblieft niet weg'
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
