Je ziet het vast weleens voorbij komen: iemand die gaat studeren in New York, een vriendin die een citytrip naar Chicago boekt of je favoriete influencer die foto’s dumpt vanuit LA. Een reis naar Amerika staat bij veel mensen op de bucketlist. Ook bij onze redacteur Merry. Alleen is er één klein probleem: ze komt Amerika niet in.
En nee, daar hoef je geen crimineel voor te zijn. Een bezoek aan mijn familie veranderde meer dan ik ooit had verwacht.
Ik weet nog heel goed dat ik met vriendinnen aan het borrelen was. We zaten aan tafel te lachen en te fantaseren over onze bruiloften. Een van mijn vriendinnen vertelde hoe ze haar bachelorette party voor zich zag. “Dan gaan we met z’n allen naar Las Vegas”, zei ze enthousiast. Iedereen stemde eigenlijk meteen in. Maar ik bleef stil. Half lachend vertelde ik dat ik dan niet mee kon gaan. Ze keek me verbaasd aan. “Ik mag Amerika niet in”, zei ik.
De reactie van mijn vriendinnen is eigenlijk precies de reactie die ik van de meeste mensen krijg als dit onderwerp gedropt wordt. ‘Huh? Je mag Amerika niet in? Waarom niet? Maak je nu een grapje?’ Maar geloof me: ik zou willen dat het een grap was. Want elke keer als ik het moet uitleggen, raak ik er opnieuw gefrustreerd door.
In 2024 ben ik voor het eerst in veertien jaar weer mijn familie gaan bezoeken. Mijn moeder is geboren in Irak en kwam in 1998 naar Nederland. Zelf was ik er nog nooit geweest. Als je een beetje het nieuws volgt, weet je waarschijnlijk wel dat het een lange tijd niet veilig genoeg was in Irak om ernaartoe te reizen. Daarom ging ik als kind met ons gezin naar een veiliger buurland om daar familie te bezoeken. Maar toen ook daar oorlog uitbrak, viel dat weg.
Jarenlang had ik mijn familie niet meer live gezien. Veel verder dan foto’s en FaceTimen kwamen we niet. Tot twee jaar geleden. Na veertien jaar stapten we eindelijk weer het vliegtuig in, dit keer naar Irak zelf. En ik kan met honderd procent zekerheid zeggen dat het een van de mooiste reizen van mijn leven was. Ik zag waar mijn moeder opgroeide, ontmoette familieleden die ik alleen kende van verhalen en voelde een soort liefde die ik in Nederland niet echt kende. Het voelde alsof er een stukje van mezelf op z’n plek viel. Ik had alleen nooit gedacht dat juist die reis later voor problemen zou zorgen.
Als kind was ik al geobsedeerd door New York. Nadat ik Home Alone voor het eerst had gezien, was ik verkocht. Ik zag het als tiener helemaal voor me. Door Central Park lopen met een koffietje in m’n hand, wonen in een appartement zoals Carrie Bradshaw en veel te dure martini’s drinken met vriendinnen. En op mijn 23e leek dat moment eindelijk aangebroken. Ik werkte inmiddels fulltime, had genoeg gespaard en vond betaalbare tickets naar New York. Ik was er helemaal klaar voor. Tot ik mijn ESTA wilde aanvragen.
Voor wie het niet weet: als Nederlander kun je normaal gesproken vrij makkelijk een ESTA aanvragen om naar Amerika te reizen. Wat formulieren invullen, een paar tientjes betalen en klaar. Dus ik maakte me nergens zorgen over. Totdat ik een vraag zag staan. Ben je na 1 maart 2011 in Irak geweest? Dat was ik. En precies daar ging het mis. Dat mooie familiebezoek waar ik net over vertelde, is de reden dat ik niet zomaar naar Amerika kan reizen.
Wel even goed om te weten: geen ESTA krijgen, betekent niet dat je geen visum kunt krijgen. Maar los van het feit dat een visum bijna vier keer duurder is dan een ESTA, wordt zelfs dat me niet bepaald makkelijk gemaakt. Je moet een formulier invullen (van fucking 90 minuten) waarin ze nog net niet willen weten hoe vaak je je scheert per week. Ik heb niet eens een antwoord op alle vragen die er staan. Daarnaast moet ik ook nog naar de Amerikaanse ambassade om geïnterviewd te worden. En zelfs als ik uiteindelijk een visum krijg, kan ik nog steeds geweigerd worden aan de grens. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar dat voelt niet mega uitnodigend voor mij.
Mind you: ik heb een Nederlands paspoort, ben geboren in Sneek en eet hutspot alsof m’n leven ervan afhangt.
En ergens snap ik natuurlijk dat landen veiligheidsregels hebben. Maar toch voelt het gek. Want ik ben niet naar Irak gegaan voor iets spannends of illegaals. Ik ging naar mijn familie. Maakt dat mij dan zo anders dan vriendinnen die hun familie opzoeken in Frankrijk of Spanje? Maakt dat mij een terrorist en een mogelijk gevaar?
Ik deel dit niet omdat ik medelijden wil. Ik vind mezelf absoluut niet zielig. Mijn leven gaat prima door zonder een story te posten van mezelf op Times Square. Maar wat mij wel raakt, is het idee dat er blijkbaar een verschil zit tussen mij en mijn vriendinnen. Dat zij oprecht schrikken als ik vertel dat ik niet dezelfde vrijheid heb om te reizen als zij, omdat ik mijn tante wilde knuffelen en met mijn neefjes wilde spelen. Dat de meeste mensen geen idee hebben dat zoiets kan gebeuren. Ik wist het zelf namelijk ook niet. Toen ik erachter kwam dat mijn reis naar New York alleen een fantasie zou blijven, dacht ik in eerste instantie: had ik dit maar eerder geweten, dan was ik naar Amerika gegaan voordat ik naar Irak ging. Maar nu denk ik vooral: waarom zou ik naar een land willen waar ik niet welkom ben?
Kawsa vluchtte uit Somalië en moest haar leven opnieuw opbouwen: 'Ik heb nooit echt kind kunnen zijn'
Merry Almuhtaseb (25) is online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is een trotse Hagenees en zal niet snel haar paleisje in de stad inruilen. Zelfs niet voor Amsterdam. Ze is een echte augurken-lover en een full-time Yapper.
